Kelly Reichardt komt nauwelijks ter sprake in gesprekken over de beste regisseurs die vandaag de dag werken, maar ze verdient het zeker. “Wendy & Lucy”, “Bepaalde vrouwen” en ‘Showing Up’ demonstreert de tederheid van een filmmaker die films maakt over gewone mensen in een staat van vrije val zonder de luxe van een vangnet. Het karakteristieke minimalisme van Reichardt maakt het moeilijk om haar werk aan te bevelen aan een informeel publiek, omdat haar films er vaak van worden beschuldigd ‘traag en saai’ te zijn, iets waar ik het niet meer mee oneens kan zijn. Er schuilt een eerlijkheid in haar werk die bestaat uit langdurige stiltes, naturalistische verlichting en serene landschappen. Samen illustreren ze hoe klein en toch seismisch haar personages zijn in het grotere geheel. Neem b.v. haar film ‘The Mastermind’ uit 2025, die alle opvattingen schuwt van wat je normaal gesproken zou verwachten van een film over een kunstdief (hier gespeeld door Josh O’Connor). Haar films voldoen niet aan de structurele conventies waaraan gewone bioscoopbezoekers gewend zijn, en dat maakt ze zo boeiend.
Nu wordt een van Reichardts meest toegankelijke films, ‘Night Moves’ uit 2013, gestreamd op Prime Video. Het is een ongelofelijke, langzaam brandende thriller die lang niet zoveel aandacht krijgt als de rest van haar oeuvre, maar toch evenveel lof verdient. De film volgt drie radicale milieuactivisten die een hydro-elektrische dam in Oregon willen opblazen, die allemaal vanuit verschillende perspectieven naar de missie komen. Josh (Jesse Eisenberg) is een diepgewortelde activist die er het meest standvastig voor zorgt dat alles luchtdicht is. Harmon (Peter Sarsgaard) is ondertussen een voormalige marinier die affiniteit deelt met de meer destructieve aard van het werk. En dan is er Dena (Dakota Fanning, een hoogtepunt zoals altijd), een rijke New England-transplantatie die deel wil uitmaken van de verandering. Het initiëren en uiteindelijk uitvoeren van hun plan heeft zijn eigen reeks onvoorziene gevolgen.
Night Moves van Kelly Reichardt blinkt uit in ingetogen spanning
De plot van “Night Moves” vertoont overeenkomsten met de uitstekende thriller uit 2023 “How to Blow Up a Pipeline” maar het benadert het materiaal door een heel andere lens. Op de manier van Reichardt ligt de opwinding achter het bombardement niet zozeer in wat er gebeurt, maar in wat er gebeurt Hoe het gebeurt. Josh, Dena en Harmon zijn allemaal ontmoedigd door bedrijven die hun gemeenschappen binnendringen en denken dat dit de beste manier is om een statement te maken. Maar bij elke stap komen hiaten in hun plan aan het licht waar ze niet over hebben nagedacht, zoals een omstander die ze allemaal samen aan een picknicktafel ziet zitten, of, in een ongewoon gespannen volgorde, een kunstmestverkoper die erop staat dat Dena haar socialezekerheidskaart laat zien. Reichardt bestrooit, samen met scenarioschrijver Jon Raymond, ‘Night Moves’ met een doordringend gevoel van twijfel dat altijd opdoemt over de beslissingen van deze personages en de ideologie erachter. Of ze slagen of niet doet er niet toe.
Een deel van de reden dat ik Reichardt vereer, is omdat ze er geen belang bij heeft om je rechtstreeks te vertellen wat je moet denken. Ze presenteert haar personages zoals ze zijn, met wratten en al, en laat het publiek zitten met de ongemakkelijke emoties die ze naar voren brengen. “Night Moves” is meditatief van aard en zorgt ervoor dat hele scènes zich kunnen afspelen op een manier waarbij je niet beseft hoe verdiept je bent in hun plot, totdat je genoeg tijd hebt doorgebracht. zitten met hen. Het is een masterclass in ingetogen spanning, waarbij veel wordt overgebracht met stilte en lichaamstaal. Fanning en Sarsgaard zijn fantastisch, maar het is Eisenberg die de meest gelaagde prestatie neerzet.
De afwezigheid van een duidelijke catharsis in Reichardts door misdaad geteisterde thriller wordt gecompenseerd door het memorabele einde – een einde dat het verpletterende gewicht onderstreept dat gepaard gaat met het punt waarop geen terugkeer meer mogelijk is.
