Terwijl hij Alexander Skarsgård en Harry Melling regisseert in een spannende subdom-romantiek, vertelt Harry Lighton over het verbinden door knik
Sommige filmmakers gebruiken hun vroege werk om hun vormende ervaringen te verwerken. Harry Lichton koos voor de tegenovergestelde aanpak: met zijn eerste korte films onderzocht hij op het scherm wat hij in het echte leven nog niet dapper genoeg had geprobeerd. “Op een bepaald niveau begon ik films te maken omdat ik mijn eigen seksualiteit wilde verkennen”, zegt de 33-jarige scenarioschrijver. “Toen ik begin twintig was, lanceerde ik in wezen mijn seksualiteit (via) mijn korte broeken en ging ik het vervolgens zelf doen.” Als dat nog steeds Lightons filmmakende MO is, staat zijn seksleven op het punt behoorlijk interessant te worden met de release van zijn debuutfilm, Passagier.
Pillion, gebaseerd op de roman Box Hill uit 2020 van Adam Mars-Jones, volgt de zoutzoete relatie die ontstaat tussen Colin (Harry Melling), een zachtaardige verkeersregelaar, en Ray (Alexander Skarsgård), een stoere dommotor die op zoek is naar een onderzeeër en erop rekent dat de onervaren maar bereidwillige Colin de rekening zal afhandelen. Weinigen van ons zouden de kans laten liggen om in spandex te worstelen met iemand die op Skarsgård lijkt, maar velen zullen misschien uithalen naar Ray’s andere knikken, waaronder het maken van Colin tot dienstmeisje en hem dwingen alleen op de slaapkamervloer te slapen alsof hij een gehoorzame hond is. Colin heeft echter een “aanleg voor genegenheid” en vervult zijn taken graag – althans in het begin.
Pillion is beschreven als een sub-dom-rom-com, en in feite lijken de ritmes soms op een film van Richard Curtis als je de laarzensnoepjes, buttplugs en motororgieën negeert. Soms is het moeilijk te zeggen of het de bedoeling is dat we deze gekke, kinky kinderen steunen of dat we geschokt moeten zijn als Colin verder in zijn vernedering leunt. “Ik wilde die vraag stellen en niet te zwaar aan de ene of de andere kant vallen”, legt Lighton uit. “Het was interessant om mensen uit alle lagen van de bevolking, uit alle demografische categorieën, op de film te zien reageren. Sommigen zeggen: ‘Nou, ik haatte Ray.’ En sommigen zeggen: ‘Het heeft me echt doen nadenken over wat ik echt wil van seks en romantiek.’
Eén ding is zeker: Pillion heeft enkele van de grappigste en meest sexy seksscènes uit de recente filmgeschiedenis. En net als bij de beste seks in de bioscoop, drukken deze vleselijke handelingen niet alleen de seksuele verlangens van hun personages uit, maar ook hun diepere verlangens. Lighton herinnert zich dat hij al vroeg een glimp kreeg van de mogelijkheden van seks op het scherm toen hij Andrew Haighs zag Weekend. “Ik herinner me dat ik naar die film keek en dacht: ‘Oh, er kan veel worden gedaan met een gedetailleerde benadering van seks’, en ik denk dat dat iets is dat ik zowel in mijn korte film als in Pillion heb meegenomen: het idee dat seks niet alleen een snel climaxpunt in een reeks hoeft te zijn. Het kan ook een emotionele achtergrond zijn. “
Het waren echter niet de overvloedige beschrijvingen van kinky seks die Lighton interesseerde in het aanpassen van Box Hill. Wat hem opviel was de vluchtige toon van het boek. Het verhaal, verteld in de ik-persoon, suggereert een BDSM-draai aan een monoloog van Alan Bennett, waarbij veel van de humor voortkomt uit de verkwikkende botsing tussen de extreme details van de relatie tussen Colin en Ray en Colins zakelijke, bijna pittoreske verhaal. “Dat herinnerde mij eraan Badlands een beetje,’ suggereert Lighton, ‘wanneer het personage van Sissy Spacek een man in wezen een moordzuchtige razernij ziet ondergaan, maar ze behandelt het alsof het uit de pagina’s van een tijdschrift voor tienerromantiek komt. Adam’s boek dat een soortgelijke dissonantie had.”
Lighton heeft fantastisch werk geleverd door deze eigenzinnige draaitoon te repliceren, ondanks het feit dat hij verschillende wijzigingen in het verhaal heeft aangebracht. Het meest opvallende is dat de periode van de jaren zeventig is verschoven naar het heden, en Colin is nu een verlegen man van in de dertig, in plaats van de timide 18-jarige die hij in het boek is als hij de knappe, oudere motorrijder ontmoet. Eén resultaat van het dichter bij de leeftijd van Ray brengen van Colin is dat het Lighton in staat stelde Harry Potter-alumnus Harry Melling te casten, die buitengewoon schattig is als deze gevoelige jongeman wiens emoties voortdurend heen en weer schommelen tussen gelukzaligheid en liefdesverdriet. “Harry heeft zo’n expressief gezicht”, beaamt Lighton. “Dat is een van de redenen waarom ik zo wanhopig was om hem te pakken te krijgen. We zien Harry leren over deze wereld en hij slaagt erin expressief te zijn zonder overdreven te zijn. Dat is een zeldzame eigenschap van een acteur.”
De uitvoering van Skarsgård is moeilijker te lezen. Wat trok Lighton aan in de Zweed? “Ik wist dat de persoon die Ray ging spelen verrassende dingen met status moest kunnen doen, in plaats van alleen maar hot te zijn. Alex is duidelijk hot, maar ik herinner me dat ik hem in Succession zag als Lukas Matsson, en ik was zo onder de indruk van de manier waarop hij zijn invloed en zijn macht over de Roy-kinderen uitoefent op verrassende, genuanceerde manieren die er niet alleen van afhankelijk waren dat hij was wat ik wilde dat zijn oppervlak zou zijn, dat ik meer van Ray wilde: ik wilde iets hebben waarvan ik wilde dat het oppervlak complex was.”
Skarsgård is elektrisch op het scherm, maar hij siste ook buiten het scherm tijdens de perscyclus van Pillion. Een paar uur na mijn gesprek met Lighton verscheen de statige acteur op de rode loper bij Pillion’s Britse première op het London Film Festival, gekleed in een shirt zonder rug, gecombineerd met een strakke leren broek, versierd met een vetergulp met studs, en hij had een team van in leer geklede homoseksuele motorrijders op sleeptouw. In tegenstelling tot veel heteroseksuele acteurs die LGBTQ+-rollen op zich nemen, lijkt hij zich ongelooflijk op zijn gemak te voelen bij het vieren van Pillion’s vreemdheid. “Nou, Alex is Zweeds en hij is de zoon van Stellan Skarsgård, dus hij heeft een vrij ontspannen aanpak”, zegt Lighton. “Het maakt hem echt niet uit wat mensen over hem of zijn seksualiteit denken. Ik denk dat dat een briljante kwaliteit is en verfrissend voor iemand die een heteroseksuele mannelijke pin-up is.”
Pillion is nu in de Britse bioscopen te zien.
