Borst
Je vraagt je misschien af wanneer Borst34, legt de pen neer. Sinds 2020 heeft de Brits-Nigeriaanse auteur, scenarioschrijver en journalist twee romans en de bloemlezing gepubliceerd Liefde in kleuren heeft haar op de grond gezet Zondag Tijden Bestsellerlijst. Een zelfbedachte ‘romcomoisseur’, haar nieuwste, Zoete hitteis een onverwacht verhaal over hernieuwde liefde.
Wanneer werd je verliefd op schrijven?
Om zeven of acht uur in een Engelse les. We kregen een creatieve schrijfopdracht over een spookhuis – het moet rond Halloween zijn geweest. Ik was een nerd en wilde het zo goed doen, dus ik was vastbesloten om van deze taak, om zo te zeggen, mijn teef te maken. Het ging over een groep vrienden, een beetje plezier, een niet-spookachtige wending aan het einde… minder horror en meer een zoete, mysterieuze kapper. Terwijl ik schreef, voelde het alsof ik zweefde. Mijn handpalmen werden helemaal bezweet en ik wist het was goed. Ik kan niet zeggen dat ik dat vertrouwen nu altijd heb, maar ik ontdekte een nieuw deel van mijn ziel, iets dat ik moest doen.
Wat maakt een goed verhaal?
Authenticiteit en echte kennis van de karakters. Je moet de wereld kennen die je hebt geschreven en de mensen die er van binnen en van buiten wonen. Het verhaal moet zijn eigen levende adem zijn, en dat komt voort uit grondige kennis, diep nadenken over de personages en het hebben van informatie over hen die misschien niet eens in het boek terechtkomt! Dan moet je ze dat laten doen. Dwing een personage niet om iets te doen dat nergens op slaat, omdat je een specifiek plot in gedachten hebt; dat klinkt niet authentiek en knoeit met de integriteit van de wereld. Volg wat je hebt gemaakt en laat de plot er doorheen vloeien.
Hoe omarm je traditie via je praktijk?
Met elk boek leer ik iets meer over mezelf, dus ik vorm nog steeds mijn eigen tradities. Hoezeer we ook kunnen praten over techniek, paradigma’s en vorm, schrijven is iets heel persoonlijks en moet vloeiend zijn. We moeten openstaan voor evolueren terwijl we creëren. Dat gezegd hebbende, heb ik me met terugwerkende kracht gerealiseerd dat de manier waarop ik schrijf – een beetje lyrisch, heel specifiek beschrijvend – erg Nigerianen, vooral Yoruba waarvan ik afkomstig ben. Yoruba is een bloeiende, muzikale, poëtische taal. Het kost je een lange weg om iets te zeggen, alleen maar zodat je het kunt gevoel wat er gecommuniceerd wordt. Zou je zeggen dat je gelukkig bent? Je zegt: “De binnenkant van (mijn ziel) is zoet.” Het voelt dieper, brengt meer over. Zou je zeggen dat je honger hebt? Je zegt: “Honger doodt mij.” Wij hebben gevoel voor drama. Ik omarm dat deel van mijn schrijven. Het is een instinct dat door cultuur en bloed in mij is ingebed, en ik heb het gepersonaliseerd, tot de mijne gemaakt. Ik ben er trots op.
Wat staat er op jouw leeslijst?
Noodzakelijke fictie door Eloghosa Osunde. Een Nigeriaanse schrijver wiens werk ik geweldig vind – enorme vaardigheid! Octavia E. Butler‘S De gelijkenis van de zaaieromdat ik niet genoeg speculatieve fictie heb gelezen en inspiratie wil zoeken buiten mijn gebruikelijke horizon.
Heb jij een onderscheidende creatieve stijl?
Grappig, lange zinnen, poëtisch, in de spanning van emotie en aantrekkingskracht.
Als u uw handschrift zou analyseren, wat zegt het dan over u?
Ik denk sneller dan ik schrijf. Ik probeer wanhopig elk woord naar buiten te brengen, ongeacht de kosten – zelfs als de prijs er goed uitziet.
Afkomstig uit 10 Men Issue 62 – VERJAARDAG, EVOLVE, TRANSFORMATIE – ligt nu in de kiosk. Bestel uw exemplaar hier.
