NEW YORK– Mocht er enige twijfel bestaan: de eerste paar dagen van de eindejaarsprijzen in Hollywood hebben dat al overduidelijk gemaakt: Paul Thomas Anderson’s “De ene wedstrijd na de andere” is de Oscar-koploper.
Maandag won “One Battle After Another” de prijs voor Beste Film 35e Gotham-prijzen. Dinsdag werd de film door de New York Film Critics Circle uitgeroepen tot beste film. Woensdag sleepte de film de National Board of Review Awards in de wacht en won de film voor beste film, beste regisseur voor Anderson en acteerprijzen voor Leonardo DiCaprio, Benicio del Toro en nieuwkomer Chase Infiniti.
Verwacht deze woordspeling veel te horen: de ene prijs na de andere.
“Ik had dit eigenlijk niet verwacht”, zei Anderson op Gotham’s. “Ik begon te denken dat ik niet wist wat er aan de hand was.”
Het kan de eerste en laatste keer zijn dat Anderson dit dit prijzenseizoen kan zeggen.
“De ene wedstrijd na de andere” een vader-dochterverhaal over politiek verzet in het licht van terugkerende onderdrukking, heeft zichzelf stevig gevestigd als de film van het moment. Met een openingsscène waarin een inval in een immigratiedetentiecentrum wordt afgebeeld, heeft Andersons opus een gevoelige snaar geraakt bij zowel critici als bioscoopbezoekers vanwege de moderne relevantie ervan in het eerste jaar van de tweede ambtstermijn van president Donald Trump. Zelfs vijanden van de film, zoals de conservatieve commentator Ben Shapiro, hebben voorspeld dat de film ‘alle Oscars zal winnen’.
Toch is Andersons film in veel opzichten een Oscar-eigenaardigheid. Het is een veelgeprezen release die filmfestivals heeft overgeslagen. Het is een studiofilm met een groot budget die geen hit was. Als ‘One Battle After Another’ de Oscars van 15 maart blijft winnen, zou het zelfs een van de weinige geldverliezers kunnen zijn die ooit de grootste onderscheiding in de branche heeft gewonnen.
Kleinere films winnen steeds vaker de prijs voor beste film. Dat omvat indies als ‘The Hurt Locker’, ‘Moonlight’ en ‘Nomadland’ – veelgeprezen films met minimale box office. Hollywood is lang geleden gewend geraakt aan het eren van films die grotendeels buiten de reguliere, door franchise geobsedeerde activiteiten bestaan. En het idee van wat een beste film is, is elastisch geworden. “Parasiet,”“Alles overal tegelijk” en de laatste winnaar, “Anora” hebben allemaal de traditionele opvattingen over Oscar-materiaal geschokt.
Maar zelfs de kleinste Oscarwinnaars zijn commerciële successen geweest. Zelfs “CODA,” De winnaar van het pandemische tijdperk van 2022 die rechtstreeks naar streaming ging, was een grote overwinning voor de toen opkomende Apple TV. Historisch gezien beloont Hollywood graag winnaars.
“Het ene gevecht na het andere” vertegenwoordigt iets anders. Met een productiebudget van minstens $130 miljoen (volgens sommige rapporten ligt het veel hoger) en nog eens $70 miljoen aan marketingkosten, zal het een buitengewoon post-theatraal leven moeten leiden om break-even te draaien. Tot nu toe heeft de release van Warner Bros. in eigen land $70,6 miljoen opgebracht en in het buitenland $131,6 miljoen – grote bedragen voor een op volwassenen gerichte, auteursgestuurde film met een R-rating die bijna drie uur duurt.
nog steeds, Zwart eerder geschat “One Battle After Another” zal $100 miljoen verliezen, een cijfer dat Warner Bros. heeft betwist. Dat is een te harde benaming, maar zo’n discrepantie zou ertoe kunnen leiden dat “One Battle After Another” wordt bestempeld als de eerste flop met de beste foto’s.
Het awardseizoen heeft nog een lange weg te gaan. Geen van de prijzen die deze week worden uitgereikt, heeft enige directe connectie met de kiezers van de academie. Sommige kanshebbers, zoals ‘Marty Supreme’ van A24, moeten nog in de bioscoop verschijnen. Anderen, zoals Focusfuncties’ “Hamnet,” is zojuist gearriveerd. Er is ook sterke steun voor een andere titel van Warner Bros., die van Ryan Coogler “Zondaars,” wat misschien wel de zwaarste concurrentie is voor “One Battle After Another.” Beide films keren op 12 december terug naar IMAX-schermen.
Maar een rode cijfers zijn verre van een uniek kruis om dit najaar te dragen. Afgezien van de blockbuster-lanceringen van “Zoötopia 2” En “Slecht: voorgoed,” golven van potentiële prijskandidaten – films als ‘The Smashing Machine’, ‘Roofman’ en ‘Christy’ – zijn overspoeld door kaartkopers. Het was een slopende val voor een breed spectrum aan kanshebbers, een context die ‘One Battle After Another’ relatief tot een groot succes maakt.
Het grootste financiële bezwaar is eigenlijk dat het veel – waarschijnlijk te veel – heeft gekost om te maken. In een tijd waarin zo weinig films als ‘One Battle After Another’ groen licht krijgen, laat staan met zulke budgetten, zou de prijs van ‘One Battle After Another’ zelfs als een ereteken kunnen worden gezien. Hier is een film die, bij winst, verlies of gelijkspel, strijdt om een soort filmmaken dat onder vuur ligt. Om Bob Ferguson van DiCaprio te citeren: “Viva la revolution!”
