EILANDOp 25 november heeft de bekroonde Italiaanse ontwikkelaar Santa Ragione, verantwoordelijk voor veelgeprezen titels als MirrorMoon EP en Saturnalia, onthulde dat zijn nieuwste project, Horseswas verbannen uit Steam – de grootste digitale winkel voor pc-games. Een week later trok een andere populaire winkel, de Epic Games Store, ook Horses, net vóór de lanceringsdatum van 2 december. De game werd ook kort uit de Humble Store verwijderd, maar werd een dag later hersteld.
De controverse heeft ervoor gezorgd dat de game de top van de digitale winkels heeft bereikt is verkoopt het, namelijk itch.io en GOG. Maar de vraag blijft: waarom werd het verboden? Horses duikt zeker in een aantal intens controversiële onderwerpen (een inhoudelijke waarschuwing bij de openingsdetails, “fysiek geweld, psychologisch misbruik, bloederige beelden, afbeeldingen van slavernij, fysieke en psychologische marteling, huiselijk geweld, aanranding, zelfmoord en vrouwenhaat”) en is verontrustend en verontrustend.
De plot is vrij eenvoudig, hoewel het snel donker wordt. Je speelt als Anselmo, een 20-jarige Italiaanse man die de zomer moet doorbrengen op een boerderij om karakter op te bouwen. Vrijwel onmiddellijk wordt onthuld (zo snel zelfs dat ik een verbaasde “Ha!” liet horen) dat de boerderij waar Anselmo naartoe is gestuurd geen normale boerderij is. De “paarden” die daar worden gehouden, zijn eigenlijk geen paarden, maar naakte mensen met paardenhoofden die permanent vast lijken te zitten.
Het is jouw taak om voor de tuin, de “paarden” en de “hond” (een mens met een hondenkop) te zorgen. Anselmo voert ondergeschikte, frustrerend langzame alledaagse taken uit gedurende de drie uur durende looptijd van Horses, zoals hout hakken en groenten plukken. Deze eentonige taken worden echter vermengd met vreselijke en verontrustende klussen. Op de eerste dag vind je het lichaam van een “paard” dat aan een boom hangt en moet je de boer helpen het te begraven.
Het is verontrustend, ja, maar Horses laat de meeste van deze verschrikkingen zich niet ontvouwen, en als dat wel het geval is, worden de randen door de simplistische, ruwe graphics dof (als je een boer tegenkomt die een menselijk ‘paard’ geselt en waterstofperoxide op zijn rug moet gooien, zijn de vlekken die kriskras door haar huid lopen wazig en onwerkelijk).
De geslachtsorganen en borsten van de “paarden” zijn wazig. Het is de slaven verboden om overspel te plegen, maar je zult ze het toch zien doen (een simplistische, dierlijke weergave van seks), en hoewel je gedwongen wordt ze te ’temmen’ door ze terug in hun hok te stoppen, is het slechts een druk op de knop om te communiceren, zonder enige indicatie van wat je daadwerkelijk met ze hebt gedaan.
Valve, het bedrijf dat Steam bezit, vertelde PC Gamer dat de inhoud van Horses in 2023 werd beoordeeld. “Nadat ons team de build had doorlopen en de inhoud had beoordeeld, gaven we feedback aan de ontwikkelaar waarom we de game niet op Steam konden verzenden, in overeenstemming met onze onboardingregels en richtlijnen”, aldus de verklaring. “Korte tijd later vroeg de ontwikkelaar ons om de recensie te heroverwegen, en ons interne inhoudsbeoordelingsteam heeft dit grondig besproken en onze uiteindelijke beslissing meegedeeld aan de ontwikkelaar dat we de game niet op Steam zouden verzenden.”
Volgens IGNDe Epic Games Store vertelde ontwikkelaar Santa Ragione: “We kunnen geen paarden distribueren in de Epic Games Store omdat uit onze beoordeling schendingen van de inhoudsrichtlijnen van de Epic Games Store zijn gebleken, met name het beleid inzake ‘ongepaste inhoud’ en ‘Haatdragende of beledigende inhoud’.” Santa Ragione beweert dat er geen details zijn gegeven over de inhoud.
Heste’s gameplay is grotesk, niet onnodig. De gruwel is psychologisch en ligt in de incongruentie van het uitvoeren van ondergeschikte taken in een waar hellelandschap, terwijl je geen idee hebt waarom dit allemaal gebeurt. Er is bijna geen geluid, afgezien van het constante gezoem van een filmcamera (de game wordt gepresenteerd als een grotendeels stille Italiaanse arthousefilm), superclose-ups van monden die bewegen terwijl ze spreken of kauwen, verontrustende karaktermodellen, af en toe een snede in een echt shot water dat in een glas stroomt, of gebrabbel dat een hondenkom vult.
Er is geen sprake van expliciet bloedvergieten of geweld. Je voelt je de hele tijd ongemakkelijk, gefrustreerd en nerveus, en de verschrikkingen van de mensheid zijn volledig zichtbaar, maar niets dreigt ooit je lunch te verhogen. Het is een interessante meditatie over geweld en machtsdynamiek, maar het is geenszins een schokkend of radicaal spel. Het gesprek dat eromheen ontstaat – over videogames als kunst en de censuur van kunst – blijkt diepgaander te zijn dan de daadwerkelijke inhoud van het spel.
