“Als je van iets houdt, begin je het te begrijpen, en dan zie je het echt”, zegt Yoo Insik, directeur van “Extraordinary Attorney Woo”, terwijl hij een Koreaans spreekwoord citeert om het fenomeen te verklaren dat K-drama’s en muziek wereldwijd worden. En hij gelooft dat India aan de vooravond staat van een soortgelijke golf van mondiale populariteit.Zijn drama uit 2022 op Netflix stond bovenaan de hitlijsten met het hartverwarmende verhaal van een autistische advocaat, Woo Young-woo (Park Eun-bin), die als nieuwe medewerker bij een bedrijf door het Koreaanse rechtssysteem navigeert.Tijdens zijn eerste reis naar India had de filmmaker, die ook de man is achter hits als “Vagabond”, “Dr Romantic” en “Pinocchio”, een paar drukke dagen toen hij de Taj Mahal in Agra bezocht en vervolgens naar Ramoji Film City in Hyderabad vloog om producenten te ontmoeten. In de stad probeerde hij ook de beroemde biryani. Hij gelooft dat hij in slechts vier dagen van zijn verblijf in India is aangekomen.“Ik ben erg blij om hier te zijn. Dankzij de uitnodiging van de Koreaanse ambassade kreeg ik deze kostbare kans om de verbazingwekkende schoonheid van uw land en zoveel verrassende dingen te zien”, vertelde de directeur aan PTI in een exclusief interview hier in het Korean Cultural Center India (KCCI).Regisseur Yoo zei dat hij op de hoogte is van veel fans van Bollywood die samenkomen om te genieten van de zang en dans in deze films. Persoonlijk heeft hij Aamir Khan gezien in de hoofdrol “3 Idiots”, SS Rajamouli-regisseur “RRR” en “The White Tiger”, met in de hoofdrollen Priyanka Chopra, Rajkummar Rao en Adarsh Gourav.“Ik was erg onder de indruk omdat de drie films heel verschillend zijn. En (ze hebben) een zeer hoog niveau van creativiteit. ‘3 Idiots’ heeft een zeer goede fabel met diepe wijsheid. ‘RRR’ getuigt van verbazingwekkende verbeeldingskracht en een hoog technologieniveau. En ‘The White Tiger’ heeft een zeer scherp sociaal inzicht.“En dankzij de kans die de Koreaanse ambassade mij deze keer gaf, leerde ik de omvang en het verbazingwekkende potentieel van Indiase inhoud kennen om mondiaal te worden. Ik denk dat het slechts een kwestie van tijd is.” Volgens Yoo wordt een wereldwijd publiek dat ergens verliefd op wordt, nieuwsgierig naar de cultuur erachter.“Er is een Koreaans gezegde dat zegt: ‘Als je van iets houdt, begin je het te begrijpen. En als je dat eenmaal begrijpt, begin je het ook echt te zien.” Dus misschien kan een nieuwe golf zoals Hallyu over de hele wereld plaatsvinden’, zei hij, waarbij hij het voorbeeld gaf van de recente hit ‘K-pop Demon Hunters’.“Ik dacht niet aan de traditionele Koreaanse hoed ‘Gat’, of kimbap en ramyun. Het is gewoon typisch Koreaans eten. En Seoul Fortress was voor mij gewoon een alledaags landschap. Tot ‘K-pop Demon Hunters’ alles veranderde.”Hallyu of ‘The Korean Wave’ is de term die is bedacht om de wereldwijde populariteit van alles wat Koreaans is te verklaren, of het nu om drama’s, films, muziek, eten of kleding gaat.De filmmaker is van mening dat Koreaanse programma’s zo’n klik hebben gehad met het Indiase publiek omdat ze allebei een pijnlijk koloniaal verleden delen en gemeenschappelijke interesses hebben.“De Koreaanse samenleving verandert in een zeer snel tempo. Koreanen zijn over het algemeen erg gevoelig voor trends. Onze makers moeten het wereldwijde publiek daarom nauwlettend in de gaten houden. Misschien is dat de reden waarom het wereldwijde publiek denkt dat Koreaanse inhoud tegenwoordig met een aantal gemeenschappelijke interesses te maken heeft en vindt dat Koreaanse inhoud nu iets cools en trendy is.“Maar vooral in India delen de twee landen misschien een vergelijkbare pijnlijke geschiedenis van kolonialisme. De Indiase samenleving verandert snel. Natuurlijk zijn de gemeenschappelijke belangen zoals klassenkwesties of ongelijkheid of de botsing tussen traditionele waarden en moderne waarden een goede bron van geschiedenis”, zei hij.Zal India Koreaanse makers zoals hij inspireren in zijn verhalen? “Ik was erg onder de indruk van India. Ik ging naar de Taj Mahal. De omvang was geweldig. En toen ik er dichterbij kwam, vond ik de details zo mooi en verbazingwekkend. Ze zeiden dat het twintig jaar of langer duurde om het te bouwen. Ik denk dat ze heel snel het detailniveau en de schaal doorhadden. Het was fantastisch. India zit vol verbeeldingskracht. Op een dag zullen onze makers iets vinden”, zei hij.Wat zijn volgende project betreft, is de regisseur herenigd met acteur Park Eun Bin voor ‘The Wonder Fools’, een komedie over een groep verliezers in een klein stadje die superkrachten verwerven en toevallig de wereld redden.In de serie, die volgend jaar op Netflix wordt uitgezonden, spelen ook Tony Woo en Cha Eun Woo.Met Netflix heeft hij nog een project: periodedrama “100 Days of Lies”. Het spionagemelodrama, met Kim Yoo-jung in de hoofdrol, speelt zich af in Korea in de jaren dertig.Er is veel geroezemoes rond het tweede seizoen van ‘Extraordinary Attorney Woo’, maar hij is niet bereid om veel informatie vrij te geven.“Ik ben erg dankbaar dat veel mensen van de show genoten. En veel kijkers hopen op seizoen twee. Maar we hebben te maken met zeer gevoelige thema’s, dus we moeten het idee met grote verantwoordelijkheid benaderen. Op dit moment kan ik alleen maar zeggen dat we het heel zorgvuldig bespreken”, zei Yoo.Hij zei dat het drama was geïnspireerd door een echt persoon, en hij raadpleegde veel experts op het gebied van autisme om het hoofdpersonage op authentieke wijze uit te beelden, omdat hij bang was dat als de uitbeelding niet juist is, dit uiteindelijk de mensen die hij presenteerde zou kunnen schaden. scherm.“Veel kijkers wezen er echter op dat het niets meer is dan een fantasie en gaat over een zeer zeldzaam fenomeen van een briljant autismespectrumpersoon. Ik accepteer die kritiek nederig. Maar er was een zeer ontroerende recensie van een moeder die haar kind opvoedde op het autismespectrum.“Ze zei dat ze alleen maar droomde dat haar kind op een dag een baas als Jung Myung-suk zou ontmoeten, een vriend als Dong Gue-rami en een minnaar als Jun-ho. Ik moest er bijna van huilen. En ik dacht dat een deel van het verhaal geen fantasie hoeft te blijven.”
