Door beschilderde panelen te combineren met delicate vlakken van in de oven gebakken glas, Kate Clements onderzoekt de aard van kwetsbaarheid. Glas is ‘een materiaal dat wordt gekenmerkt door zijn vermogen om spanning vast te houden’, vertelt ze aan Colossal. “Het kan op elk moment breken, versplinteren of verschuiven. Dit besef van vergankelijkheid is lange tijd een ondertoon geweest in mijn werk: een nerveus gezoem onder de oppervlakte.”
Clements werkt met een korrelige substantie genaamd frietjesdie ze rechtstreeks op een ovenrooster componeert in vormen zoals bladeren, insecten en vogels. Bij het bakken versmelten deze kleurrijke tekeningen tot flinterdunne panelen, die ze vervolgens op beschilderde panelen aanbrengt of in installaties ophangt. Ze verwerkt vaak patronen die doen denken aan behang en motieven die doen denken aan architecturale structuren of nissen, waarbij ze speelt met de relatie tussen stijfheid en vloeibaarheid en het kunstmatige en het organische.
“Het materiaal is door markeringen en schaal bijna een verlengstuk van mijn hand en mijn lichaam geworden”, zegt Clements, en legt uit dat het proces behoorlijk meditatief is. “Het gaat om precisie en intuïtie die naast elkaar bestaan: weten hoe je het materiaal moet vormen en wanneer je het glas op zijn eigen manier in de oven moet laten bewegen.”
De veelzijdigheid van het medium, in combinatie met de inherente veranderlijkheid ervan, blijft Clements fascineren – vooral de spanning tussen controle en risico. Zoals elk materiaal dat in een oven wordt gebakken, heeft het de potentie om op verrassende manieren te reageren of anders te transformeren dan verwacht. En eenmaal samengevoegd tot grootschalige werken via een proces dat de kunstenaar met collage vergelijkt, zien de dunne panelen er heel delicaat uit, als suikersculpturen, alsof ze bij de geringste aanraking kunnen afbrokkelen of breken.
“Eerdere stukken leunden op die onrust”, zegt Clements. “Ik werd aangetrokken door de manier waarop glas angst kan oproepen – de verontrustende kracht van schoonheid die elk moment op zijn kop kan staan. Die instabiliteit voelde als een spiegel van de wereld om ons heen: aanlokkelijk, gevaarlijk en onvoorspelbaar tegelijk.” Recentere werken bouwen voort op deze gevoeligheid en benadrukken tegelijkertijd de etherische kwaliteiten van het doorschijnende medium, waarbij delicate panelen aan het plafond worden opgehangen om meer solide, architectonische vormen te creëren.
Het beeldhouwwerk van Clements, getiteld ‘Acanthus’, dat doet denken aan een glanzende triomfboog, is een lust voor het oog Nelson Atkins-museum in de groepstentoonstelling Persoonlijk beste tot en met 9 augustus 2026. Ook nieuw werk is binnen NACHTTOERNOOIENeen solotentoonstelling in de kunstgalerie van Kansas City Community College, die duurt tot en met 14 november. Meer vind je bij de kunstenaar website En Instagram.
