Er is een bepaald soort Londens verhaal dat rechtstreeks uit een filmscript lijkt te komen, het soort waarin twee broers, opgegroeid op een landgoed in Zuid-Londen, beginnen met verkopen Cartierzijn uit de cafés en worden uiteindelijk de meest bekeken horlogedealers van Mayfair, allemaal voordat ze de dertig bereiken. Maak kennis met Harvey Hutson, 30, en Jacob Hutson, 27, beter bekend – op Instagram, op straat en steeds vaker in serieuze horlogekringen – als Ketel kinderen.
De naam is een knipoog naar het rijmende jargon van Cockney: ketel en kookplaat, rijmend op fob, een ander woord voor horloge. Het is onbeleefd. Maar het onderstreept ook wat ze hebben opgebouwd: een imperium van mooie horloges, niet geboren uit erfgoed of Hatton Garden-poetsmiddel, hoewel de jongens daar vroeger handel drijven, maar uit praktische drukte – Harvey onderhoudt auto’s, Jacob tegelt – en een zelf gefinancierde, door een familie gerunde molen waar hun vader en grootvader nog steeds stevig bij het bedrijf betrokken waren.
van links: Harvey en Jacob in de vergaderruimte in de kelder van hun winkel in Maddox Street, met achter hen een schilderij van Slawn
Als ik ze ontmoet in hun vergaderruimte, een cocon met zwarte muren in Maddox Street in Mayfair, met oranje fluwelen banken en een opvallend schilderij van de drukke Brits-Nigeriaanse kunstenaar Ontstoken Als ik naar ons glimlach, voelt het alsof ik in een samengestelde botsing van chaos en controle terecht ben gekomen. De sfeer is onmiskenbaar die van hen: speels, zelfverzekerd, bijna als een galerie. Harvey zit op zijn telefoon en krijgt een telefoontje van iemand met de vraag of hij crypto accepteert. Jacob is bezig met het instellen van een nieuw beheerd recht Rolex Day-Date alsof het een museumstuk is. Er speelt muziek. Ik denk dat het Drake is. Het is 11.00 uur.
‘We komen vroeg,’ zegt Harvey, ‘om de berichten door te nemen, een kleine teambriefing te krijgen. Als we hier allebei zijn, dan is het gewoon… gaan.’ De dag wordt niet zozeer in kaart gebracht als wel geabsorbeerd. Voorraadupdates, klantafspraken, mensen die onaangekondigd langskomen met Audemars Piguet Royal Oaks in hun jaszakken; het vouwt zich allemaal in de stroom. “Het zijn allemaal WhatsApp en DM’s”, voegt Jacob toe. “Ook e-mails, maar mensen sturen ons een foto van hun horloge en zeggen: ‘Wat geef je mij hiervoor?'”
van links: Jacob legt horloges vast voor de sociale media van het merk en een selectie horloges van Cartier en Rolex
Die informaliteit is hun geheime saus. Kettle Kids verkoopt niet zozeer horloges als wel toegang tot een netwerk, tot een levensstijl. Ze zijn charismatisch en ongefilterd online en plaatsen elke aankoop, levering en lovende feedback alsof het het laatste nieuws is. Het werkt. “We zijn altijd consistent geweest met berichten”, zegt Jacob. “Dat is wat het volgende heeft opgeleverd.” Er is hier geen illusie van luxe theater. Het is rauwe, real-time doorverkoop met een street-smart randje, en hun aanhang omvat rappers, atleten, handelaars, crypto-heads voor tieners en mensen die gewoon willen weten of een Patek Philippe Nautilus is nog steeds een flex, repareer het.
Hun oorsprongsverhaal is al in de folklore van de oerwereld terechtgekomen. Ze begonnen bij hun oppas thuis en gebruikten £ 1.000 die ze hen leende (inclusief rente). “We hebben haar er tien procent voor gegeven”, zegt Harvey met een uitgestreken gezicht. ‘Geen uitkeringen. Het was de eerste lening.’ Ze hebben alles opnieuw geïnvesteerd. Er was geen trustfonds, geen familieband met Mayfair. Slechts een paar slimme salto’s en de juiste energie. “We zaten allebei in de rare middenfase. We waren net van school gekomen en wisten niet wat we wilden doen. We waren niet op zoek naar een vervolgopleiding of iets dergelijks – we wilden gewoon bezig blijven”, zegt Jacob. “Dus we hadden het niet gepland. We bleven maar kopen, verkopen en groeien.” Al snel hadden ze meer aandelen in handen dan de meeste jongens waar ze vroeger naar opkeken. Terwijl anderen horloges ruilden die ze niet bezaten, verdubbelden Harvey en Jacob ze door ze rechtstreeks te kopen. “Ik denk nog steeds dat gelijkheid de sleutel is”, zegt Harvey. “Als je het hier fysiek hebt, vertrouwen mensen het meer. Ze lopen naar binnen, zien het horloge en passen het dan. Het is echt.”
tentoongesteld in de winkel
Echt zijn is misschien wel waar ze het meest voor waken. Ondanks hun groeiende team en meerdere communicatiekanalen hebben de broers nog steeds rechtstreeks contact met de meeste van hun klanten. “Ik denk dat ik nog steeds met 90 procent van hen praat”, zegt Harvey. “Al is het maar om de prijs te bevestigen.” Het is geen controlekwestie, het maakt deel uit van de relatie. Hun klantenkring omvat starters, oude verzamelaars, jonge connaisseurs, oud geld en alles daartussenin. “Eén van onze klanten kwam om 14.00 uur binnen”, zegt Jacob lachend. ‘Krypto-jongen. Hij had een muntje in een Cartier gegooid.’ Een ander kwam binnen met drie horloges die hij van een studievriend had gekocht. “Hij verdiende vijfduizend dollar”, voegt Harvey toe. “Nu is hij hier elke paar maanden.”
Maar het gaat niet alleen om kinderen met QR-codes. Ze krijgen stadshandelaren die een investeringsstuk willen, vaders die voor hun zoons een eerste horloge kopen en mannen van in de zestig die op zoek zijn naar het ontbrekende referentienummer uit hun collectie. “De beste klanten zijn degenen die erom geven”, zegt Jacob. “Je kunt zien wanneer iemand er een passie voor heeft.” Zij zijn doorgaans ook degenen die de minste vragen stellen. “Als iemand ons twintig keer een DM stuurt met de vraag om korting, is hij waarschijnlijk geen serieuze koper”, zegt Harvey met de halve glimlach die je vertelt dat dit dagelijks gebeurt.
van links: een selectie horloges van Patek Philippe en Richard Mille; De gebroeders Hutson in de vergaderruimte van hun winkel
De afgelopen jaren waren een achtbaanrit voor de horlogemarkt. Er was een hausse tijdens de shutdowns waardoor de waarden enorm stegen en iedereen wilde meedoen. “We hadden een heel goede Covid”, geeft Jacob toe. “In één week verkochten we ongeveer 72 horloges. Alles vloog. Horloges werden een bezit.” Maar de correctie kwam snel. “We zagen onze aandelen met 20, 30 procent dalen”, zegt Harvey. “Mensen dachten dat we gek waren omdat we zoveel vasthielden.” Maar ze bleven dips navigeren met dezelfde intuïtie waarmee ze trends signaleerden. “Het is allemaal timing”, zegt Jacob. “Letterlijk.”
Er is nu meer druk dan voorheen. Hun namen staan in de etalage, in hun Instagram-bios, in hun aanbiedingen. Nu het personeel moet worden beheerd, de huur moet worden betaald en de markt niet meer in brand staat, hebben fouten gevolgen. “Je kunt niet fout gaan”, zegt Harvey. “Toen wij het alleen waren, maakte het niet uit. Maar nu telt elke beslissing.” Ze zijn selectiever en strategischer geworden. “Vroeger kocht ik elk horloge dat iemand aanbood”, zegt Harvey lachend. ‘Nu raak ik het alleen aan als het goed is.’
displays in de winkel zijn onder meer Rolexes (bovenste rij) en Audemars Piguets (onderste rij)
In oktober openen de jongens een flagshipstore van vijf verdiepingen in Mayfair: Kettle Kids Townhouse. Gelegen op 38 Old Bond Street, zal het een Georgische gevel hebben bekleed met Portland-kalksteen, donkerbruin stucwerk en interieurs die dansen tussen ouderwetse interieurs en scherp, modern cool. De hoofdstudio zal aanvoelen alsof hij uit het verleden is geplukt en met moderne flair is gewassen, met zijn traditionele lambrisering, geruite vloeren en humeurig kleurenpalet doorspekt met een vleugje oneerbiedige moderniteit. Er komt ook een bibliotheek achterin die gloeit als een lichtbak en een wijnkelderlounge waar het stel één-op-één afspraken zal hebben. Het levert erfgoed met pit, retail met een plotwending. Die Mayfair-actie? Het zal hen tot een van de jongste merken maken die ooit voor anker gingen op het meest prestigieuze stuk commercieel vastgoed in de westerse wereld. Geen grote investeerders. Geen bedrijfsoverheersers. Gewoon twee jongens met een droom en de drang om een sieradendoosje te bouwen uit een winkel in de buik van Old Bond Street.
Toch schuilt daaronder dezelfde honger. Dezelfde drive die hen er vanaf de eerste deal toe dreef om een Slawn aan de muur te hangen. “Er zijn horloges die we nog niet eens hebben gezien”, zegt Harvey. “Dingen die ik wil verkopen, alleen voor de ervaring.” Jacob knikt instemmend. “Een paar gekke vintage Pateks. Zeldzame (Rolex) Daytona’s. Een paar eenhoorns”, vervolgt Harvey. Je krijgt het gevoel dat ze niet alleen de marge najagen, maar ook de magie, de sensatie van het vinden van iets echt zeldzaams.
van links: kijk eerst naar de winkel als je binnenkomt door de twee sets veiligheidsdeuren; vitrines in staal
Over Slawn gesproken, die relatie begon met een simpele ruil: het schilderij dat tijdens ons gesprek achter me hing, werd geruild voor een horloge. Die interactie veranderde al snel in een creatief partnerschap, gebouwd op wederzijds respect en gedeelde ambities. Hun eerste op maat gemaakte Rolex-drop in beperkte oplage was binnen enkele uren uitverkocht, en nu zijn ze klaar voor de tweede ronde: een gedurfde, met kunst bedekte Day-Date Presidential die de grens tussen straatcultuur en high-end horlogemaken zeker zal doen vervagen.
Ze proberen echter niet een keten te worden. “Ik wil geen tien winkels”, zegt Jacob. “Ik wil gewoon dat deze de beste is.” En in veel opzichten voelt het al als zijn eigen wereld: een op zichzelf staand universum waar horloges betaalmiddel zijn, DM’s contracten zijn en vertrouwen met gekoelde Cartier Tank tegelijk wordt opgebouwd.
Als ik hun vergaderruimte verlaat, speelt de muziek nog, komt er een klant binnen en is Jacob al halverwege een nieuwe afspraak. Er is iets vreemd elegants aan dit alles; het is chaotisch, ja, maar ook precies. Als het beste soort horloge: ontworpen om te functioneren in beweging. Waterkoker Kinderen hebben de tijd aan hun kant. En ze weten precies wat ze ermee moeten doen.
Fotografie door Jason Lloyd-Evans. Afkomstig uit 10 Men Issue 62 – VERJAARDAG, EVOLVE, TRANSFORMATIE – ligt nu in de kiosk. Bestel uw exemplaar hier.
