Raja Saab is een ondoordachte poging om toe te geven aan het laaghangende fruit en is niet oprecht in zijn ambitie om te entertainen, merkt Arjun Menon op.
Raja Saab is een debacle van epische proporties.
Zoals de meeste Prabhas-sterren tegenwoordig loopt het team achter Raja Saab heeft alles in het werk gesteld om al het geld dat op het scherm wordt uitgegeven te proppen, maar niets daarvan telt omdat het schrijven schaamteloos ongericht is.
Raja Saab is een lui, gedateerd CGI-festijn dat verouderde stijlfiguren en brede uitvoering verwart met reikwijdte en fantasierijke verhalen.
De film begint met het verhaal rond de ouder wordende Gangamma (Zarina Wahab), die aan de ziekte van Alzheimer lijdt.
Ze woont samen met haar kleinzoon Raja Saab (Prabhas), die een overblijfsel is van een rampzalig hoofdstuk uit haar vorige leven.
Gangamma kan zich maar één ding uit haar lange, tragische verleden herinneren: haar echtgenoot Kanakaraju (Sanjay Dutt).
Op een dag verschijnt de lang vervreemde grootvader bij toeval weer in hun leven, waardoor Raja Saab op zoek gaat naar de oude man die zijn vrouw jaren geleden heeft verlaten.
Raja Saab is geen film die serieus genoeg is om letterlijk te worden opgevat als een stoeipartij voor Prabhas om zijn ontluikende superster aan op te hangen. Het is een klein werkje dat nauwelijks als onderbreking dient tussen de opeenvolgende actiefilms in zijn filmografie.
Op papier klinkt de beslissing om deel uit te maken van een horrorkomedie aanlokkelijk en Prabhas lijkt duidelijk plezier te hebben met zijn leidende dames (Malavika Mohanan, Riddhi Kumar en Nidhhi Agerwal) en grappige gezichten te trekken.
Maar de film zit te vol met gewichtloze ideeën en flauwe grappen om ook maar enige betekenis te hebben als samenhangende filmische ervaring.
Raja Saab is een herhaling van oudere filmische stijlfiguren en ineffectieve slijmgrappen die zouden hebben gewerkt als ze twintig jaar geleden waren gemaakt.
De drieweg-liefdesdriehoek of met een onrustige held die zich een weg baant door de gelijknamige vrouwen in zijn leven is het saaiste deel van dit fantasieavontuur.
Prabhas wordt gedwongen te flirten met de drie vrouwelijke hoofdrolspelers en het is verontrustend om te zien dat een film van deze omvang zoveel tijd besteedt aan triviale verkeringshumor.
Eerste helft van Raja Saab is een treinwrak in slow motion, waarin je kennismaakt met de drie vrouwelijke hoofdrolspelers, die in het script geen identiteit of nut krijgen.
Het is niet eens een seksistische meningsverschillen, aangezien hun rollen te triviaal zijn om in enige vorm van serieuze kritische discussie te worden betrokken.
Het is alsof regisseur Maruthi een flashback maakt naar het einde van de jaren negentig of de jaren 2000, toen dergelijk scriptschrijven meer in zwang was.
Het centrale idee van een kleinzoon die zijn niet-aflatende liefde voor zijn grootmoeder gebruikt om uit een labyrintische, alternatieve realiteit te komen die door zijn boosaardige, overleden grootvader is verweven, is interessant genoeg als pitch, maar de ene lijn gaat hier alle menselijke vermogens te boven.
Er zit een crimineel toezicht in het schrijven dat nauwelijks legitiem de inspanningen registreert voor alle dwaze capriolen waaraan de cast die het ensemble ondersteunt zich overgeeft.
De glanzende texturen beperken zich niet tot het schrijven, maar strekken zich ook uit tot de brede, bijna campy uitvoeringen.
De film verschuilt zich achter de niet-bestaande emotionele kern van de kleinzoon die ten strijde trekt voor zijn grootmoeder als middel om de overkill aan CGI te rechtvaardigen, maar gaat zelden verder dan de oppervlakkige pogingen om schaal met enige ernst te combineren.
Prabhas doet het prima als de voortdurend verwarde spotvogel die gevangen zit tussen plicht en fantasie. De film vraagt hem om het absolute minimum te doen en zijn humoristische kant te laten zien.
De acteur heeft er duidelijk plezier in om onwetend en een beetje respectloos te zijn. Toch is hij het enige verlossende aspect van deze ‘entertainer’ dat plat valt.
Zarina Wahab is statig en brengt veel royalty met zich mee in een rol die gemakkelijk door een minder bekende acteur had kunnen worden gespeeld. Ze versterkt haar aanwezigheid richting de finale en krijgt het beste alternatief voor een goed afgeronde, door schrijver ondersteunde rol in deze film.
Sanjay Dutt is deels dreigend, meer dan wat dan ook een kenmerk van zijn lichamelijkheid.
Thaman weet met zijn VVS-partituren de zwaarste filmervaringen de moeite waard te maken.
De rest van de ondersteunende cast valt niet op omdat ze vrijwel niets te doen krijgen.
De CGI-shots en de digitaal weergegeven delen van de climax vallen op en de bestede tijd en geld zijn duidelijk zichtbaar.
Maar de actiescènes zijn te opzichtig en komen te laat om enige echte impact te hebben.
Raja Saab is een slecht beoordeelde poging om toe te geven aan het laaghangende fruit, en is niet oprecht in zijn ambitie om te entertainen.
Raja Saab Beoordeling Rediff-beoordeling:
