In de 21e eeuw worden superheldenverhalen vaak beoordeeld op hoe realistisch ze zijn: hoe ‘gruizig’, hoe duister, hoe ‘volwassen’. Dit is nog nooit zo duidelijk geweest als bij Batman. Tussen de opnames van Christopher Nolan Donkere Ridder trilogie en het voortdurende gaat door Matt Reeveshet lijkt erop dat de Caped Crusader is gebouwd voor de door Nirvana gescoorde, sombere toon van tragische flashbacks en vlekkerige eyeliner.
Maar ruim een halve eeuw geleden kozen de superheldenmedia voor een heel andere, maar even realistische aanpak. Het ging er niet om dat Bruce Wayne zich een echt persoon voelde, maar wat hij werkelijk was: een stripfiguur.
Batman afleveringen zouden gimmickachtig en cheesy worden, maar dat maakte deel uit van de onmiskenbare charme van de show.
Silver Screen-collectie/Moviepix/Getty Images
Batman ging in première op televisie in 1966 en ging van start met een aflevering waarin Batman (Adam West) en Robin (Burt Ward) The Riddler (Frank Gorshin) ontmoeten. Het zette de standaard voor de serie: elke week moest het dynamische duo het opnemen tegen een ‘Special Guest Villain’, variërend van iconisch, zoals Julie Newmar of Eartha Kitt als Catwoman, tot het obscure, zoals Ethel Merman als ‘Lola Lasagne’. Er zou een Bat-Gadget zijn, een soort plan waarbij een verlaten fabriek betrokken was, een beklimming van een gebouw dat horizontaal gefilmd werd, en een minutieus gechoreografeerd gevecht met onomatopee, samengevoegd met titelkaarten. Ten slotte zou er een cliffhanger zijn en de beroemde tijdlijn: “Same Bat-Time, Same Bat-Channel.”
Was het cool? Absoluut. Was het low-budget? Lachwekkend. Maar het was betrouwbaar, populair, leuk en herhaalde het gevaarlijke gevoel dat je krijgt als je jezelf volledig in een stripverhaal onderdompelt. Dit wordt alleen maar versterkt door Adam West’s rechtlijnige uitvoering waardoor het dansen van “Batusi” aanvoelde als Shakespeare, en een steeds evoluerende selectie van oude Hollywood-spelers zoals Burgess Meredith, Cesar Romero, Vincent Price en Milton Verle als verschillende schurken.
De “speciale gastschurken” van Batman maakte elke aflevering interessant.
20e-eeuwse Fox/Kobal/Shutterstock
In de 60 jaar daarna Batman ging in première, de superheldenmedia namen een harde wending richting duisternis, maar het tij zou opnieuw kunnen keren. Nieuwere werken, zoals De Fantastic Four: eerste stappen En vredestichter, heeft geprobeerd het retro-stripgevoel en de belachelijkheid van de superheld Golden Era nieuw leven in te blazen, wat suggereert dat Batman misschien niet alleen een product van zijn tijd was, maar ook zijn tijd vooruit.
Het Marvel Cinematic Universe heeft het superheldenlandschap misschien voor altijd veranderd, maar het was Batman die het fenomeen echt creëerde. Ook al is het niet dezelfde Bat-tijd, het is nog steeds hetzelfde Bat-kanaal.
