De tv-serie “Probe” uit 1988 is de droom van elke nerd. De hoofdpersoon is Austin James (Parker Stevenson), een van de intelligentste mensen ter wereld. Hij heeft een fotografisch geheugen en bouwt voortdurend nieuwe stukjes computertechnologie in zijn laboratorium. Hij staat aan het hoofd van een denktank genaamd Serendip, maar is meestal zo druk bezig met zijn uitvindingen dat hij regelmatig vergaderingen mist. Austin is vanwege zijn enorme intelligentie ook enigszins vervreemd van de rest van de mensheid. Hij heeft geen geduld voor de fijne kneepjes van sociale interactie, waardoor hij een soort misantropische kluizenaar is. Austin James is in wezen een bijgewerkte, technisch vooruitstrevende vertolking van Sherlock Holmes.
Zijn Watson was Mickey Castle (Ashley Crow), een vrouw die werd aangesteld als secretaris van Austin nadat hij de laatste dozijn had ontslagen. Mickey is geen wetenschapper, maar ze had het griezelige vermogen om Austins onbeschofte gedrag op te roepen. Ze was ook in staat Austin emotioneel inzicht in mensen te bieden toen zijn logica hem in de steek liet. Ze heeft goede instincten die Austin niet gelooft. Mickey bracht Austin perfect in evenwicht en gaf hem menselijkheid, ook al irriteerde hij haar dagelijks.
Zoals je zou verwachten, werden Austin en Mickey vaak door overheidsinstanties en politiediensten opgeroepen om hen te helpen bij het oplossen van ongebruikelijke moorden. Als koppel kon Austin het geld verzamelen voor een misdaad, terwijl Mickey veel beter was in het verzamelen van een motief. Er waren wetenschappelijke details in ‘Probe’ die complexer waren dan je typische misdaadserie, wat het op een aantrekkelijke manier super nerdy maakt.
En, nog geeker: “Probe” is gemaakt door de beroemde sciencefictionschrijver Isaac Asimov en schrijver Michael Wagner, die korte tijd als uitvoerend producent diende over “Star Trek: de volgende generatie”.
Probe was een detectiveserie voor nerds
Het uitgangspunt van ‘niet-overeenkomende onderzoekers’ is natuurlijk zo oud als het detectivegenre, en ‘Probe’ was in zijn karakteraanvang slechts een voortvloeisel van een reeds succesvolle formule. Austin had een koud brein en Mickey een warm hart. Ze brachten elk verschillende talenten en observaties mee naar een plaats delict en leerden elkaar, als ze goed functioneerden, dingen. De wending met “Probe” kwam doordat het zo zelfverzekerd wetenschappelijk was. Dit was vele jaren vóór de dagen van ‘CSI’ en ‘Bones’, toen pathologie niet altijd centraal stond in onderzoeken. “Probe” maakte verhalen mogelijk die hersenschuddingen konden veroorzaken. Dit was een duidelijk teken dat een speculatieve sciencefictionschrijver als Asimov de leiding had, samen met iemand die toezicht hield op de ultra-afgeschermde, diplomatieke wereld van ‘Star Trek: The Next Generation’.
De serie werd afgerond door Jon Cypher, die Howard speelde, de man die de leiding had over Serendip. Howard raakte geïrriteerd door Austin (eigenlijk iedereen), en was een menselijke toetssteen voor Mickey. Ja, Howard zou tegen Mickey zeggen dat Austin een gek is. Clive Revill treedt ook op als Howard’s opvolger, en hij had een veel minder vriendschappelijke relatie met Austin.
De verhalen over “Probe” gingen over een ongebruikelijke dood, natuurlijk. In de pilot-aflevering vroor iemand dood in een kamer die warmer was dan hijzelf. In de tweede aflevering moesten Austin en Mickey een lijk van een afstand onderzoeken toen het vastzat in een kernreactor. In een nogal vermakelijk plot lijkt een moord te zijn gepleegd door een hyperintelligente aap met een pistool. Terwijl Asimov en Wagner probeerden ‘Probe’ een wetenschap te geven, hadden ze duidelijk ook een zwak voor dwaasheden uit B-films.
Het onderzoek duurde niet erg lang
Het publiek stemde echter niet af op “Probe”. Het draaide in maart 1988 als vervanging voor het middenseizoen op ABC en duurde slechts zeven afleveringen, inclusief de twee uur durende pilot. Misschien was Austin te onaangenaam voor het reguliere publiek. Misschien voormalige ‘Hardy Boys’-ster Parker Stevenson was niet geheel overtuigend als een gevoelloze superintellectuele misantroop. Misschien vond ‘Probe’ zijn toon niet snel genoeg. De karakterdynamiek tussen Austin en Mickey was geweldig, maar de verhalen waren soms raar. Voor een programma dat zichzelf leek te verkopen op basis van intellectuele nauwkeurigheid, verviel het iets te vaak in sciencefictionfantasie; één verhaal betrof potentiële buitenaardse wezens.
“Probe” was ook frustrerend geïsoleerd. Veel van de misdaden in kwestie vonden plaats op het landgoed van Serendip, en het oplossen ervan betekende dat het bedrijf van Austin van de juridische haak zou zijn. Het lijkt waarschijnlijk dat een groot publiek zich niets zou aantrekken van de twijfelachtige verantwoordelijkheid die een denktank op zich zou nemen voor ongelukken op eigen terrein. Het zou de show conventioneler hebben gemaakt, maar het zou hebben geholpen om wat meer alledaagse misdaden uit hartstocht te zien.
“Probe” is nergens beschikbaar om te streamen, maar vindingrijke internetliefhebbers kunnen de hele serie waarschijnlijk ergens online op de loer vinden. De serie werd nooit opnieuw uitgezonden, zij het voor een snelle herhaling op Syfy (toen nog het Sci-Fi Channel genoemd) in 1990. Er is ook nooit een VHS- of dvd-release verschenen, waardoor “Probe” volledig onduidelijk was. Je zou denken dat Asimovs naam in de serie op zijn minst enige aandacht zou trekken op de sciencefictionmarkt. Hoewel Asimov alleen wordt genoemd als de mede-maker. Michael Wagner schreef het grootste deel van het schrijven voor de serie en schreef twee afleveringen, inclusief de pilot.
Bekijk het eens als je kunt. Het is de moeite van het bekijken waard.
