De beste RPG van het decennium is nu een modehuis dat looks serveert

De wereld van Disco-Elysium is soms een toepasselijke satire op onze kapitalistische tijden, een punkinterpretatie van een ooit obscure Estse roman, en een aan geheugenverlies lijdende droom van een RPG. Afwisselend lijkt het het huidige spel van het jaar te voorspellen, Europees in esthetiek, Byzantijns en wandelend in vloeiende artistieke aard. Ware het niet daarvoor reeks controverses en studieproblemen door de jaren heen zou het koor van mensen die om meer disco schreeuwden waarschijnlijk veel luider zijn. Toch is een van de dingen die je uit de game kunt voortzetten en die je de komende jaren zult onthouden niets minder dan het iconische oranje bomberjack van gamedetective Kim Kitsuragi.

Wat mij aantrok Disco-Elysium vanaf het begin was mode toen ik naar de karaoke van een journalist ging en een collega uit de branche zag het dragen van datzelfde jasje van het spel en vind het er fantastisch uitzien. Ik werd vastberaden, ik moest het spel ooit spelen. Dit kledingstuk, zo blijkt, was ook het begin van het modebewuste Atelier van game-ontwikkelaar ZA/UM, geleid door Kristiina Ago.

In zijn allereerste interview zegt Ago Omgekeerd ze werd ingehuurd om mogelijk game-T-shirts te maken en Kim’s jas naar de echte wereld te brengen, maar ze konden geen partner vinden om een ​​duurzaam stuk van hoge kwaliteit te produceren.

“We besloten een risico te nemen en het zelf te proberen”, zegt Ago. Het maken van de jas betekende, op intrigerende wijze, het verraden van de crop top-specificaties van het oorspronkelijke ontwerp en het verlengen ervan om draagbaarder te zijn, aldus Ago.

Disco-Elysium als een soort modehuis, dat verder gaat dan de beperkte Act 3 van de game en het gebrek aan plannen voor een vervolg, is het uitgegroeid tot een reeks jassen, prints en zelfs kimono’s. Een beperkte collectie van 50 ‘Thought Cabinet’-jassen, die eind januari klaar moeten zijn, zal worden gedoneerd aan de Kölerprijs, een prijs georganiseerd door het Estse Museum voor Hedendaagse Kunst. De studio is ook uitgebreid met het maken van kleding voor andere games, zoals de jaren 2025 De Alternenmet felroze en een handtas in de vorm van een lam.

Terwijl de jassen van het Denkkabinet nog in voorbereiding zijn, Omgekeerd mocht de Lilik-Hiriadi Death Cloak uitproberen, een one-size-fits-all print die fantastisch over een fluwelen lichaam valt en wordt geleverd met zijn eigen kennis en angstaanjagende beelden. De cape waaiert uit naar de zijkanten, waardoor iedereen de kunst van het spel goed kan zien.

“Als mensen denken: ‘Oh, het is iets uit een videogame, denken ze dat het misschien heel overdreven is… Maar voor ons wilden we altijd iets maken dat je in het dagelijks leven zou kunnen dragen, en het voelt niet als een te veel kostuum.’

Toen ik de cape voor het eerst per post ontving, was ik behoorlijk verrast door de grote wijd uitlopende mouwen en wist ik niet goed hoe ik hem bij een outfit zou stylen. (Deze cape is unisex, dus voor iemand met nog bredere schouders zou hij vallen als een normaal jasje in plaats van de oversized look die ik had.) Toch besefte ik de daaropvolgende dagen, terwijl ik me voorbereidde op het bijwonen van prijsuitreikingen en zelfs een recreatieve kookles die comfortabele, loszittende kleding vereist, dat de cape veel veelzijdiger was dan ik aanvankelijk had gedacht. Het kan over elke selectie broeken of jurken worden gedrapeerd, voor verschillende effecten.

Hoewel de afdruk behoorlijk opvallend was en de kunst bij nader inzien behoorlijk betoverend morbide, kon ik deze cape dragen naar een balletvoorstelling in New York en een Caribisch restaurant en voelde ik me nog steeds passend gekleed voor de gelegenheden. Ondanks de onbekende vorm en vreemde patronen, markeerde de kleding mij gewoon als modieus, in plaats van nerd of een ander onplezierig stereotype van gamers.

“Als mensen denken: ‘Oh, het is iets uit een videogame, denken ze dat het misschien heel overdreven is'”, zegt Ago. “Maar voor ons wilden we altijd iets maken dat je in alledaagse omgevingen zou kunnen dragen en dat niet als een kostuum voelt.”

Een van mijn kunstenaarsvrienden, die helemaal geen games speelt, kon het niet helpen dat hij voortdurend enthousiast was over de kwaliteit en stijl van deze outfit en zich afvroeg waar ik die vandaan had. Dat wil zeggen, ik reageerde heel anders dan wanneer ik rond had gelopen in mijn Renaissance Faire-outfit, een ouderwets melkmeisjesjurkje, en niet op zijn plaats en in de tijd keek. Op artiestenevenementen in New York lijken de vreemde maar bekende elementen van de Death Cloak onverwacht thuis (en er is de extra voldoening om toe te geven: ja, dit komt eigenlijk uit een videogame).

Details, details

Voor degenen die nog niet gespeeld hebben Discoom het te beschrijven is een beetje moeilijk. Je speelt een agent met een drugsverslavingsprobleem die zich nauwelijks kan herinneren wie hij is, gebonden in zelfhaat en weerzinwekkende gedachten, maar een laatste missie probeert om zichzelf en de industriële, postrevolutionaire stad Revachol te verlossen. De demonen, geesten en andere surrealistische wezens die er deel van zijn geworden Disco mode vertegenwoordigt waarschijnlijk de onzekerheden en interne dilemma’s van de hoofdpersoon.

De websitebeschrijving en het kledinglabel van de cape doen denken aan de tekst van het spel, zijn geestig en vaak doelbewust gevuld met onzinnig jargon, maar toch op de een of andere manier angstaanjagend resonerend. Er staat: “De ontwerper (een bekende pyrholidonverslaafde) beweert dat het ‘buitenfysieke, psychologische effecten’ bezit. De stof is bedekt met Death Head’s Moth Sprawl – een *horror vacui*-patroon dat in de jaren twintig door Semenese-Revacholiaanse kunstenaars werd geperfectioneerd. Om de een of andere reden herinnert het je aan je gedachten.” Met andere woorden: het is misschien niet ieders kopje thee. Maar voor een heel specifieke niche kan deze cape de perfecte metgezel zijn. Net als het spel is de cape een statement over de samenleving, waarin wordt aangegeven welke rol kunst daarin speelt.

“Ik weet niet of mensen het kunnen zien als ze naar de kleding kijken, maar de binnenkant van de kleding is bijna net zo belangrijk voor ons als de buitenkant”, zegt Ago. “We hebben er veel details in gestopt om te zien dat de afwerking heel goed is gedaan en dat de labels interessant zijn. We proberen een aantal vaardigheden te verbergen. Elk kledingstuk heeft zijn eigen kleine link met het spel.”

De cape beweert mij deze statistieken te geven, die logischer zijn als je het spel speelt:

+1 Binnenlands rijk: Wij zijn elkaar

+1 Behaviorisme: Een fascinerende afgrond

De kleding wordt nog steeds in Estland gemaakt voor kwaliteitscontroledoeleinden, zegt Ago. De stof is couture-jacquard en met de hand bedrukt.

“Het is een kunstwerk, de stof zelf”, zegt Ago. “Er zijn drie lagen met de hand gezeefdrukt. Dus net als de andere afdrukken die we maken, heeft het een museumachtige kwaliteit.”

Toen ik een paar jaar geleden op de website van de ZA/UM keek, kwam ik in de verleiding om het jasje van Kim te kopen, maar uiteindelijk heb ik me verzet. Wat mij verder in de verleiding bracht, waren de kortingen op stukken die slechts één of twee gebreken vertoonden. Ik had deze benadering van het verkopen van kleding nog niet eerder gezien: de bereidheid om een ​​onvoltooid kunstwerk te delen, ondanks conventionele marktpraktijken.

“Omdat we zo’n klein bedrijf zijn, gooien we nog steeds geen stof weg. Zelfs de overgebleven rollen bewaren we”, legt Ago uit. “Voor de meeste producten bedraagt ​​de levertijd meestal een maand. Omdat we zo klein zijn, willen we geen overproductie hebben. We zijn ons er dus zeer bewust van dat we niet veel afval achterlaten.”

Van de langzaam groeiende Atelier collectie tot merken als Fenty Beauty of Charlotte Tilbury werkt mee Spannend En Genshin-impactnaar Hideo Kojima’s samenwerking met GU om eigenzinnige shirts te makende wereld van gaming, mode en beauty worden voortdurend op verbazingwekkende, surrealistische manieren gecombineerd. En het Atelier heeft nog veel ongepubliceerde plannen in petto, ook voor de volgende wedstrijd van ZA/UMen mogelijk ook met titels van andere ontwikkelaars, om videogamekunst te vertalen naar kleding die mensen daadwerkelijk kunnen dragen.

“We proberen rare, verschillende dingen te doen”, zegt Ago, verwijzend naar de recente modecapsules uit Parijs. Ze waren misschien verre van het spel, maar geïnspireerd door hen en uniek voor ons.”