Ondertussen broeit er een protest in de straten van het fictieve Baktan Cross. Lockjaw heeft een voorwendsel verzonnen voor zijn troepen om in de stad te zijn, en na het sluiten van een plaatselijk restaurant en het arresteren van onschuldige werknemers, komen de mensen van deze gemeenschap samen om zich te verzetten tegen de overreikende gemilitariseerde politie. Lockjaw stuurt stilletjes een agitator verkleed als demonstrant om voor een vonk te zorgen die zijn soldaten een excuus geeft om traangas op de menigte af te vuren.
Andy Jurgensen (redacteur): Het was eigenlijk gewoon de hele tijd de vaart erin houden. We probeerden altijd uit te vinden waar we de cross-over tussen alle verschillende personages moesten doen. Er zijn duidelijk Bob en Sensei, en dan is er (het protest) dat plaatsvindt. Dan zijn er de soldaten die Bob proberen te vinden of Sensei proberen binnen te komen.
Florencia Martin (productieontwerper): We hebben veel beeldmateriaal bestudeerd van hoe snel mensen op dingen reageren en hoe banaal het soms kan zijn. Het begint met Bob die over de brug rent met de sequoia’s achter hem. En er gebeurt wat activiteit bij een tacokraam en hoe mensen gewoon hun telefoon tevoorschijn halen en samenkomen en hoe het zo snel kan escaleren. Het was de voortgang van die actie waarbij je de eerste activiteit ziet en dan begin je het achter Sensei te voelen als hij in de dojo is. Dus het glazen raam was erg belangrijk voor ons, de politiesirenes kwamen door, en droegen bij aan de spanning in die scène van de angst die Bob heeft voor zijn dochter en alle onrust die er ontstaat.
Michael Bauman (cameraman): De onbezongen held van het geheel (protestsequentie) is het geluidsontwerp. Ik wil dat en de partituur die Jonny (Greenwood) heeft gemaakt even onder de aandacht brengen, want dat zijn twee dingen die er gewoon zoveel spanning aan toevoegen. Maar ik denk dat Flo en ik voor die specifieke reeks praktische dingen hadden doorgenomen en besproken, waar de lichtbronnen vandaan zouden komen, hoe we zoveel mogelijk konden integreren, zodat we het gewoon konden fotograferen. We verlichtten een aantal gebouwen, we brachten er filmverlichting in, we deden een paar dingen, maar praatten ook met de speciale effecten, omdat ze een auto in brand hadden staan, brandend, wat geweldig is. Zodra je dat krijgt, betekent het dat je rook krijgt, en dat er koele verlichting aangaat. Er zijn veel dingen die heel snel de visuele “wauw” toevoegen.
Andy Jurgensen (redacteur): Ik denk dat de manier waarop ze fotografeerden (het protest) interessant was, omdat er, vooral als we naar Lockjaw kijken, momenten zijn waarop het bijna is ingezoomd, zodat je onscherp ziet: soldaten en vuur en dat soort dingen. Het richt zich op hem, maar je realiseert je dat er activiteit om hem heen is. Ik denk dat het belangrijkste was om het geluid precies daar te krijgen, omdat we de kans hadden gekregen van de productie, we hadden een aantal goede dingen, maar het moest versterkt worden. En het was niet alleen maar het geschreeuw en de geluiden van vuur, maar het was dat allemaal, alleen maar het geritsel van de soldaten, met al hun lichaamsuitrusting en bepantsering en al dat soort dingen. Dat waren de lagen van dingen die we eraan hebben toegevoegd om dat gevoel te krijgen.
Florencia Martin (productieontwerper): Terug naar hoe gastvrij El Paso was, omdat hun binnenstad feitelijk een gesloten domein is van historische gebouwen, er is daar geen handel meer. Voor mij is het dus een droom, want bij een Starbucks of fastfoodrestaurant spaar je niet. Het is gewoon een leeg canvas. En gedurende de hele film wilden we dat alles praktisch was in 360 (graden). Dus we hebben alle verlichting en camera gedaan met Anthony, onze binnenhuisarchitect. Het was dus erg leuk om deze straten en winkelpuien na te bootsen en hoe ze er ’s nachts uit zouden zien. En dan was El Paso een ongelooflijk meegaande stad, omdat ze ons feitelijk een volledige afsluiting gaven voor deze vier stadsblokken in een cirkel. Dus alle rijsequenties en vervolgens die scènes konden we volledig afsluiten en afsluiten en vuur en sfeer creëren. Het is dus de meest gezegende manier van werken.
Michael Bauman (cameraman): Je hebt de politie aan de ene kant en de mensen aan de andere kant en (Lockjaw stuurt) de man die ze daar hebben geplant om (de molotovcocktail) te gooien – ‘Stuur Eddie Van Halen binnen’ – en we hadden een lange dolly-track die het hele blok afging. Veel van deze (achtergrondacteurs) waren lokaal talent dat nog niet eerder had geacteerd, maar ze waren hier zeker enthousiast over. We zouden gewoon langs de rij kunnen lopen en ze gewoon kunnen fotograferen en al die rauwe energie kunnen vastleggen. Daar was niets mis mee. Mensen zijn donker, licht, wat dan ook. De energie die erin zat was zo overweldigend. En toen maakten we dat ene shot waarbij we over de weg keken en de auto daadwerkelijk ontplofte. Er werd iets verhit in de auto en het waaide in de lucht. Niet gewelddadig opgeblazen, maar er was iets aan de hand, en het zit in de film. Justin en de gaffer hebben een paar lampen aan het einde van de straat geplaatst, zodat je de silhouetten en de schaduwen van de mensen kunt zien terwijl ze in de rook zijn terwijl ze boos worden en je trekt zich terug en daar is de hele rij agenten en zo. Het was eigenlijk gewoon: dat, gecombineerd met het geluidsontwerp en die energie, je geest het allemaal op een heel unieke manier samenvoegt.
Andy Jurgensen (redacteur): Er is een evenwicht. Je wilt niet dat het er te klein uitziet, maar ik heb het gevoel dat als we zo’n grote kwestie over het protest zouden maken, je het verhaal verliest, dat meer over Bob en Sensei gaat, dus we wilden niet te lang welkom blijven in het protest. Het is slechts één element van wat er nu gebeurt. Er is iets heel anders aan de hand met Bob en zijn zoektocht naar zijn dochter. Dat is waar we ons echt op concentreren, dus dat was slechts één element daarvan.
Michael Bauman (cameraman): Een van mijn favoriete beelden in de film is wanneer de skateboarders naast (Bob en Sensei) in de auto komen en hij zegt: “Wat is er aan de hand?” Ze zeggen: “Het is daarbuiten de Derde Wereldoorlog, man.” En dan zegt Sensei: “Oké, ontmoet me in Genesis”, en ze rijden, en je krijgt een foto van alle skateboarders die met hen meedraaien terwijl ze allemaal de hoek om gaan. Het zijn silhouetten en textuur, en dat was de hele sleutel ervan.
