Op een zonnige middag aan de oevers van Trout Lake in het noorden van Wisconsin zaten een katholieke zuster en een stampresident samen aan tafel en schreven geschiedenis.
Twee jaar geleden hadden de Franciscan Sisters of Perpetual Adoration, een katholieke gemeente, de Lac Du Flambeau Band van Lake Superior Chippewa, onderdeel van de Ojibwe Nation, en de oorspronkelijke beheerders van het land benaderd met een ongehoord voorstel: willen ze een stuk van hun land terug?
De vraag verraste de stam, zegt Araia Breedlove, hun PR-directeur. Ze hadden nog nooit een particuliere eigenaar een stuk land aangeboden gekregen, laat staan katholieke zusters. Maar nadat de details waren gladgestreken, konden de twee partijen de deal vrijdag sluiten.
Met een pennenbeweging ondertekende zuster Sue Ernster een document om de landoverdracht met stampresident John D. Johnson Sr. te formaliseren voor een landgoed van twee hectare aan het meer dat de zusters sinds 1966 in bezit hadden. De geschatte waarde voor het land dat bekend staat als Marywood, dat een retraitecentrum en hutten omvat, was $ 2,6 miljoen. Het werd terugverkocht aan de stam voor slechts $30.000, de prijs die de zusters betaalden om het te kopen.
“Deze terugkeer vertegenwoordigt meer dan het herstel van land – het is het herstel van evenwicht, waardigheid en onze heilige verbinding met de plaatsen waar onze voorouders ooit liepen”, zei Johnson in een persbericht. “De vrijgevigheid en moed van de Zusters Franciscanessen is een voorbeeld van hoe echte genezing en partnerschap eruit kunnen zien. We zijn er trots op Marywood thuis te mogen verwelkomen om ervoor te zorgen dat het toekomstige generaties Lac du Flambeau-mensen blijft dienen.”
Aangenomen wordt dat het de eerste dergelijke overdracht van land van katholieke zusters naar een stam in het land is.
(Met dank aan de Zusters Franciscanessen van Altijddurende Aanbidding)
“Het is een grote stap voorwaarts voor onze Land Back Movement en het terugwinnen van wat ooit van ons was”, aldus Breedlove. “Het land ligt in een overwegend blank gebied, dus het is uiterst belangrijk voor ons om een stukje van onze cultuur terug te krijgen waar het thuishoort.”
De geschiedenis van de twee partijen is op meer manieren met elkaar verbonden dan alleen het land. Tussen 1883 en 1969 runden de zusters de St. Mary’s Catholic Indian Boarding School, onderdeel van een groter project van de federale overheid en de rooms-katholieke kerk om inheemse kinderen met geweld te assimileren en hen van hun cultuur te ontdoen. Ojibwe-kinderen werden daarheen gestuurd, voornamelijk uit de Bad River Band van Lake Superior Chippewa, maar ook uit de Lac Du Flambeau Band van Lake Superior Chippewa. volgens de Historische Vereniging van La Crosse County. De Lac Du Flambeau Band had ook een openbare kostschool op haar reservaat. In de Verenigde Staten werden ongeveer 500 kostscholen gebouwd met als doel meer dan 60.000 inheemse kinderen te verengelsen.
De afgelopen vijf jaar zijn de zusters op reis geweest om hun geschiedenis te begrijpen en zichzelf te informeren over de rol die hun kostschool speelde in de culturele genocide die zich in het hele internaatsysteem heeft voorgedaan. Ze hebben zich aangesloten bij de National Native American Boarding School Healing Coalition en organiseerden evenementen met stamleden tijdens de Nationale Herdenkingsdag voor overlevenden van de Indiase kostschool op het land waar ooit het internaat stond.
Ernster, voorzitter van de Zusters Franciscanessen van Altijddurende Aanbidding, zei dat hoewel ze weten dat ze nooit iets kunnen doen om ‘de schade die is aangericht en het trauma dat is aangericht volledig te herstellen’, ze de teruggave van land zien als een manier om boete te doen voor het verleden. “Dit is wat we kunnen doen om onze waarden echt na te leven”, zei ze. “Een van de Franciscaanse kenmerken is om in de juiste relatie te staan met de hele schepping, alle mensen. En dit is dus een nieuwe kans om daarin te leven.”
Breedlove hoopt dat dit nog maar het begin is van een vervangingsbeweging. “Mijn hoop is dat het een rimpeleffect zal hebben, niet alleen voor andere katholieke instellingen, maar ook voor andere tribale gemeenschappen om te kijken naar wat zij zien als verzoening”, zei ze. “Hoe hard en kwetsend sommige acties van de Franciscaanse zusters of de katholieke kerk ook waren, het is belangrijk dat vergeving de manier is waarop we vooruit gaan.”
De stam heeft een paar ideeën voor het gebruik van het pand, onder meer als een manier om medische professionals zoals artsen en verpleegsters te werven. “We hebben hier in het noorden een hele grote huizencrisis en we kunnen hier geen aanbieders vinden”, zei Breedlove. “Dus we hebben er echt moeite mee om basisgezondheidszorg te bieden aan onze stamleden.” Ze willen het land ook gebruiken om culturele kampen te organiseren. “Of het nu gaat om het leren speren (vissen) of talen, of drummen, dat allemaal. Dat zijn belangrijke dingen die we daar ook echt hopen te integreren,” voegde ze eraan toe.
Voordat ze het land teruggaven, hadden de zusters deelgenomen aan een tweejarig programma van Land Justice Futures dat zich richtte op kwesties als politieke educatie en gemeenschapsorganisatie. De organisatie begon als een uitloper van een andere beweging genaamd Nones and Nons, die in 2016 begon en gemeenschapsactivisten en kunstenaars samenbracht met katholieke zusters om een uitwisseling van kennis en uitwisseling te bevorderen over hoe je een ethisch leven kunt leiden in een tijd van zoveel onrechtvaardigheid in de wereld. Veel van de deelnemers werkten in activistische ruimtes met onderwerpen als de klimaatcrisis en de klimaatcrisis Landrugbeweging en zocht een alternatief voor de hyper-individualistische en kapitalistische levensstijl van Amerikanen.
Ondertussen hadden katholieke zusters hun eigen milieu-ethiek al onderzocht en werkten ze eraan om het voorbeeld van paus Franciscus te volgen, die had aangedrongen op een nieuw economisch model waar alle mensen profijt van konden hebben, en waarin ze opriepen tot zorg voor de planeet als geheel. En ze zouden jonge activisten het een en ander kunnen leren over het leven in een collectief en in een systeem dat zich niet richt op het oppotten van rijkdom; Zusters wonen doorgaans samen en beloven hun eigen bezit op te geven als ze zich bij een gemeenschap aansluiten.
Land Justice Futures werd geboren als een manier om de twee bewegingen rond landbeheer bewuster te overbruggen. De katholieke kerk lag tenslotte aan de basis van het kolonialisme en kapitalisme dat de afzet van land en de klimaatcrisis heeft aangewakkerd, zegt Sarah Jane Bradley, een van de medeoprichters van de organisatie. Met zijn enorme grondbezit was er een kans om katholieke zusters te helpen beslissingen te nemen over de toekomst van hun eigendommen terwijl hun gemeenschappen kleiner werden en ouder werden.
“(Er was) een kloof en een noodzaak om landeigenaren te organiseren rond klimaatrechtvaardigheid en rond het herverdelen van land onder de mensen die het evenwicht herstellen en het bloeiende leven in onze ecosystemen herstellen”, zei Bradley. Dit zou kunnen lijken op het teruggeven van land, zoals de Zusters Franciscanessen van Altijddurende Aanbidding deden, of via andere overeenkomsten zoals een erfdienstbaarheid voor cultureel gebruik, die een stam toegang zou kunnen geven tot land voor hun eigen ceremonies en tradities, land zou kunnen overdragen aan een gemeenschapstrust, of de verkoop van een eigendom zou kunnen schenken aan een organisatie die het zou kunnen gebruiken om hun eigen land te kopen. Tot de groepen die tot nu toe van deze partnerschappen hebben geprofiteerd, behoren zwarte boeren, inheemse collectieven en organisaties voor huisvestingsrechtvaardigheid.
En vrouwen leiden de beweging in overweldigende mate, zei Bradley. Het omvat makelaars in onroerend goed, advocaten en belangenbehartigers die gespecialiseerd zijn in landaanwinning, en de leiders in het bewegingsveld die werken aan kwesties als voedselsoevereiniteit. ‘Er is iets heel bijzonders aan,’ zei ze.
Nu katholieke zusters deelnemen aan dit werk en het opbouwen van relaties, krijgt de beweging nog meer betekenis. “Katholieke zusters vormen de progressieve kant van de katholieke kerk, en de katholieke kerk is de grootste particuliere grondbezitter ter wereld. Dus wat zusters verkiezen te doen, weegt zwaar,” zei Bradley.
“Het is culturele acupunctuur dat zij ervoor kiezen om richting de juiste relatie te gaan in een getraumatiseerde en gewonde wereld.”
