PARIJS — PARIJS (AP) — Modekrachtpatser Chanel Parijs op de eerste rij gestapeld als een filmpremière dinsdag: Nicole Kidman, Dua Lipa, Penélope Cruz, A$AP Rocky, Gracie Abrams, Margaret Qualley.
Toen kwam het in de schijnwerpers zijn nieuwe ontwerper, Matthieu Blazy, voor zijn langverwachte couturedebuut gebouwd op één grote, zelfverzekerde swing: vreugde.
Binnen in het Grand Palais was het huis vol fantasie.
Het decor was een droomtuin met snoepkleurige bomen en gigantische roze en rode paddenstoelen: een surrealistisch tegengif voor de grijze januaridag buiten en voor de nog zwaardere sfeer van de buitenwereld.
Vóór de eerste blik plaagde Blazy zelfs de sfeer met een animatie van bosdieren aan het werk in de Chanel-studio’s, in ‘Assepoester’-stijl: een knipoog die zei dat dit couture zou zijn, maar niet grimmig.
Toen kwamen de kleding, en de boodschap kwam snel binnen: lichtheid.
Blazy nam De beroemdste codes van Chanel – het pak, de parels, de met ketting verzwaarde randen – en zorgden ervoor dat ze bijna gewichtloos aanvoelden.
Een klassiek rokkostuum arriveerde als een zuivere, nauwelijks zichtbare versie van zichzelf, zo subtiel gesneden dat het leek alsof er lucht op maat was gemaakt.
In een huis waar tweed een pantser kan zijn, was deze tweed als een gefluister.
Vogels zweefden boven de collectie als leidend idee: vrijheid, beweging, reizen.
Veerachtige texturen en vluchtige borduurmotieven fladderden over silhouetten die eerder als adem dan als structuur bewogen.
Er waren flitsen van verenkleed in kleur en oppervlak – soms licht, soms ravenkleurig – en veel zachte, vloeiende chiffon waardoor het leek alsof de modellen zweefden in plaats van liepen.
De beste truc was dat het vakmanschap niet voor de hand lag.
Van dichtbij was het werk nauwgezet: een niveau van handwerk waar coutureklanten voor betalen en waar ateliers voor leven.
Maar het algehele effect bleef licht, bijna nonchalant; alsof de kleding mooi was zonder dat daarvoor applaus nodig was.
Blazy speelde met de artistieke techniek van trompe l’oeil, inclusief een tanktop-en-jeans-idee opnieuw vormgegeven in organza, en met texturen die romantisch maar ook een beetje vreemd waren; couture die flitste.
In een merk dat gebouwd is op totale looks en sterke huissignaturen, bood Blazy iets persoonlijks: keuze.
Modellen werden uitgenodigd om symbolen en boodschappen te kiezen om in de kleding te naaien – een liefdesbriefje, een bord, een privélabel.
Het duwde Chanel weg van ‘uniform’ en richting intimiteit: couture als draagbaar geheim, niet alleen als een publieke verklaring.
De show had ook een gevoel van casten als verhalen vertellen.
Blazy’s catwalks hadden de neiging om een open, vrolijke energie uit te stralen, en dat bleef hier zo: een mix van leeftijden, achtergronden en aanwezigheden die ervoor zorgden dat de kleding doorleefd aanvoelde.
Model Bhavitha Mandava, vers van haar virale moment tijdens de Métiers d’Art-show van het huis, keerde terug.
Later sloot ze zich af als een couturebruid, glinsterend en gevederd, glimlachend alsof ze wist dat ze de scène precies op de juiste toon had beëindigd.
De soundtrack veranderde de stemming als een DJ-set, van Disney-zoetheid naar millennial-nostalgie – inclusief Moby’s “Porcelain” en een mashup die Oasis’ “Wonderwall” mengde met The Verve’s “Bitter Sweet Symphony.”
Bij de finale speelde de zaal mee.
Grote sets zijn eenvoudig. Blazy’s debuut probeerde Chanel niet te overweldigen met lawaai of een nieuw tijdperk van agressie te forceren. In plaats daarvan gaf hij het een levend gevoel.
