Alessandro Michele nam het fashion pack mee op een reis terug naar de Victoriaanse tijd met zijn SS26 couturecollectie en vroeg de aanwezigen door de openingen van een reeks Kaiserpanorama’s te kijken om de collectie te bekijken. Kaiserpanorama, als voorloper van films, was in die tijd een veel voorkomende vorm van entertainment, en ik ValentijnTijdens de show werd een reeks weelderige, Victoriaans geïnspireerde japonnen onthuld met verenpluimen, enorme ruches en ingewikkelde borduursels met pailletten, passend bij de nieuwe aristocratie. Alles op een deep house, elektronische soundtrack met dreunende operazang, was het een fantastische, voyeuristische show die het verleden naar de toekomst bracht.
Onder de titel Specula Mundi – vertaling: Mirror of the World – kwam de presentatie een paar dagen later terecht Dood van Valentino Garavianieen feit dat onvermijdelijk de ervaring omlijstte. Toen de collectie al compleet was, ontvouwde de show zich niet als een herdenking, maar als een daad van rentmeesterschap, die de levenslange toewijding van de oprichter van het huis aan vakmanschap, nauwkeurigheid en de eigenheid van het lichaam weerspiegelde. De aantekeningen van de show werden met inkt gedrukt op vintage ogende kranten die speciaal voor deze show waren gedrukt, wat het gevoel versterkte dat de geschiedenis wordt behandeld en niet wordt gebalsemd.
Een verouderde entertainmentstijl die gewoonlijk werd gebruikt om bewegende stereoscopische beelden te observeren terwijl ze binnenrolden. Het Kaiserpanorama bood een bijna onvoorstelbare kijk op verre werelden en culturen. Hier glipte het tot de verbeelding, waar de levende beelden binnenin modellen waren gekleed in het soort ongelooflijke kleding waar je als kind van kon dromen. Er waren klauwhandschoenen, gedrapeerde hertoginmouwen en rijkelijk geborduurde kamerjassen. Een vloeiende gouden jurk met een gedrapeerde halslijn glinsterde voorbij, gevolgd door een gelaagde witgouden jurk; een robijnrode fluwelen jurk met rozen die vampierachtig aanvoelden, terwijl een gedrapeerde karmozijnrode jurk die open kon gaan de toon zette.
Het contrast van zwart, wit, rood en goud liep door, waardoor Valentino’s tenen ondergedompeld werden in water dat rijk was aan flapper-, showgirl- en stomme film-glamour. Bloemen en pailletten waren verpakt in transparant ragfijn; strakke zijde en satijn gingen samen met gestructureerd maatwerk. Uitgebreide hoofdtooien voelden deels space-age aan, deels Cleopatra, deels showgirl, soms overgaand in een boze koningin, bijna Maleficent-achtig register. Het theater van dit alles was werkelijk verbazingwekkend, waardoor het een bijeenkomst werd waar nog lang over zal worden nagepraat.
Deze verouderde vorm van entertainment werd hier nieuw leven ingeblazen “niet als een nostalgisch citaat, maar als een kritisch instrument dat in staat is de hedendaagse kijkomstandigheden te ondervragen”. In een moment van verlies voor het huis voelde Michele’s theater van kleine vierkante kijkgaatjes fantasierijk en ingetogen aan: een herinnering dat Valentino’s nalatenschap niet iets is dat moet worden gevuld, maar iets waar zorgvuldig aandacht aan moet worden besteed.
Fotografie met dank aan Valentino.
