Kinderen met een handicap zijn bijzonder kwetsbaar voor het harde optreden van de ICE in Minneapolis

Dit artikel verscheen oorspronkelijk in De 74e een non-profit, onpartijdige nieuwssite over onderwijs in Amerika.

De wekenlange immigratiehandhavingscampagne van de regering-Trump in Minneapolis, die scholen heeft gesloten en studenten en ouders bang heeft gemaakt, heeft één groep bijzonder kwetsbaar gemaakt: kinderen met een handicap.

Hun families, die nu al bang zijn dat hun kinderen zich zullen afsluiten, weglopen, zichzelf schade zullen berokkenen of actie zullen ondernemen wanneer ze onder normale omstandigheden worden geconfronteerd, hebben hun angst zien stijgen terwijl ze met federale agenten over worstcasescenario’s nadenken.

Tienduizenden inwoners van Minnesota kwamen vrijdag bij vriestemperaturen bijeen om te demonstreren tegen de aanhoudende aanwezigheid van de federale regering rond de luchthaventerminal En straten in de binnenstad onder water zetten.

Idil Ahmed, die vlakbij het epicentrum van de dagelijkse invallen en protesten woont, maakt zich zorgen dat haar 6-jarige autistische dochter een meltdown krijgt tijdens een ontmoeting met immigratie- en douanehandhaving.

‘Als ze ons tegenhouden, zal de hel losbarsten met mijn kind’, zei Ahmed. “En er valt niet met deze mensen te praten.”

Ouders vertellen The 74 dat ze geen vertrouwen hebben nadat federale agenten er een hebben verscheurd gehandicapte, autistische vrouw uit haar auto en gebruikte een, volgens schoolambtenaren 5-jarige als aas deze week om zijn moeder uit hun huis te lokken, dat immigratieambtenaren geduld zouden hebben met een kind dat niet onmiddellijk op bevelen kan reageren.

“Toen ik de foto zag van deze jonge jongen met zijn rugzak, dacht ik: ‘Dat zou mijn zoon kunnen zijn'”, zegt Najma Siyad, moeder van een 5-jarige met autisme.

Zowel Ahmed als Siyad zijn lid van de Somalische gemeenschap in Minneapolis, de grootste in de Verenigde Staten en een die dat ook heeft gedaan werd hevig het doelwit voor de afzetting van president Donald Trump.

Zij behoren tot de vele Somalische gezinnen waarvan de kinderen autisme hebben; een neurologische ontwikkelingsstoornis, bijv gangbaar in hun samenleving.

Zij en andere Somalisch-Amerikanen zeggen dat hun kinderen dubbel kwetsbaar zijn vanwege hun ras en handicap: hoewel het eerste duidelijk is, waardoor ze een potentieel doelwit worden voor de ICE en de Amerikaanse douane- en grensbescherming, is dat laatste dat niet.

Zij en andere gezinnen met kinderen met speciale behoeften hebben school gemist, doktersafspraken overgeslagen en ontvangen in veel gevallen niet de ergo-, fysio- en logopedische diensten die hun kinderen helpen hun leven te beheren en zich academisch te ontwikkelen.

Ahmed zei dat haar dochter drie opeenvolgende weken bezigheidstherapie miste omdat haar therapeut te bang was om hun buurt binnen te gaan.

“OT is voor ons zo belangrijk”, zei Ahmed. “Het reguleert haar emoties, helpt bij de fijne motoriek, eenvoudige dingen zoals aankleden, eten, lichaamsbewegingen, leren hoe ze fysiek onafhankelijk kunnen zijn.”

En hoewel verschillende districten afstandsonderwijs aanbieden aan gezinnen die bang zijn om hun huis te verlaten, is online onderwijs geen haalbare optie voor kinderen die een team van bekwaam schoolpersoneel nodig hebben om toegang te krijgen tot hun onderwijs.

“Het is geen oplossing voor ons”, zegt Anisa Hagi-Mohamed, oprichter van een autisme-advocacy-groep genaamd Maangaar Voices.

Achteruitgang, zowel op educatief als sociaal vlak, is een voortdurende zorg, zeggen deze ouders. Maar nog sterker is hun bezorgdheid dat hun kind oog in oog zal komen te staan ​​met een federale agent die niet weet – en het misschien niet kan schelen – waarom ze niet met elkaar willen communiceren.

Een woordvoerder van het Department of Homeland Security, dat toezicht houdt op ICE en CBP, zei dat hij werkte aan een antwoord op de vraag of agenten getraind zijn in de omgang met autistische kinderen en anderen met een handicap. Wet van Minnesota vereist een autismetraining voor vredesfunctionarissen, maar dit geldt niet voor ICE en CBP, zeggen voorstanders van Minneapolis.

Hagi-Mohamed heeft drie kinderen, een 9-jarige zoon en twee dochters van 5 en 8 jaar. Iedereen bevindt zich “in het autismespectrum” en elk heeft zijn eigen unieke kwetsbaarheid, zei ze.

Haar middelste kind is non-verbaal en rent vaak weg naar geen bepaalde bestemming.

En haar zoon ziet er veel ouder uit dan zijn leeftijd. Hij heeft ook moeite met het reageren op iemand die hem beveelt te handelen.

“Hij zou zich volledig afsluiten, zichzelf beschadigen en daarbij gewond raken”, zei Hagi-Mohamed, terwijl hij zich hem voorstelde tijdens een ICE-bijeenkomst. “Ik maak me de hele tijd zorgen.”

Ze heeft hem geadviseerd om buiten school of thuis niet met volwassenen te praten.

Ze is ook bang voor haar vijfjarige, die alle volwassenen met hetzelfde respect behandelt als zijn ouders.

‘Het vreemdelingengevaar is bij haar niet zo sterk’, zei Hagi-Mohamed. “Ze is een van die kinderen die zegt dat ze iets moet doen, en dat ze het ook zal doen.”

Deze families zeggen dat ze doodsbang zijn sinds een ICE-agent in Minneapolis de ongewapende automobilist doodde Renée goed op 7 januari onmiddellijk daarna ze zette haar 6-jarige zoon af bij school. Uren later richtten federale agenten grote schade aan in de buurt Roosevelt middelbare school. En op 24 januari, wat misschien wel een keerpunt in het conflict in Minneapolis zou kunnen zijn, schoten federale agenten een 37-jarige verpleegster, Alex Pretti, dood en reden weg. een nieuwe golf van terreur en verontwaardiging.

Maren Christenson, uitvoerend directeur van het Multicultural Autism Action Network, zei dat ze zo dichtbij woont waar Good werd neergeschoten dat ze bang is dat traangas door de ramen van het gezin zal sijpelen als gevolg van de aanhoudende protesten.

Christensons 14-jarige zoon, Simon Hofer, heeft autisme en ze kan niet voorspellen hoe hij zou reageren op een ICE-agent.

De jongen zei dat hij zich zorgen maakte, niet zozeer om zichzelf, maar om zijn vrienden.

“Ik heb me boos, bang en verdrietig gevoeld”, vertelde hij donderdag aan The 74. “Het voelt soms hopeloos en overweldigend. Mijn vrienden en klasgenoten zijn bang om naar school te gaan, dus doen ze online mee.”

Zijn moeder heeft de speciale opvoeders verteld dat zelfs als iemand blank is, een staatsburger is, een handicap heeft en zijn uitdagingen kan verwoorden, hij of zij niet vrij is van gevaar.

Haar advies? “Voldoen: doe wat ze je vertellen om veilig te zijn.”

Maar ze weet niet zeker of die strategie zou werken voor mensen met autisme, die door zo’n ontmoeting bevrijd kunnen worden. Stress kan hun vermogen om te communiceren belemmeren, zei ze.

“We hebben een reeks gemeenschapsgesprekken gevoerd en gebrainstormd en gevraagd: ‘Wat kunnen we doen? Wat zijn mensen aan het doen?'” zei ze. ‘Maar de waarheid is dat we ons op onbekend terrein bevinden. Er is geen handleiding, geen best practice voor als je stad wordt belegerd.’

Een moeder van twee jongens met autisme die in de zuidelijke buitenwijken van Minneapolis woont en om niet bij naam genoemd te willen worden om de veiligheid van haar gezin te beschermen, zei dat haar kinderen van 8 en 5 jaar nu pas het concept van de politie leren kennen.

Ze kunnen de complexiteit van immigratiehandhaving – of de harde tactieken die daarmee gepaard gaan – helemaal niet begrijpen, dus houdt ze ze meestal thuis.

‘Er is maar een beperkte hoeveelheid die ik kan doen als ik niet bij hen ben’, zei ze.

Hodan, de moeder van een 18-jarige studente met autisme, zei dat haar zoon altijd veel angstgevoelens heeft gehad. Maar nu, zei ze, is het nog erger. Ze heeft hem een ​​lijst gegeven met een tiental telefoonnummers die hij in geval van nood kan bellen, die hij in zijn spijkerbroek en in zijn schoenen bewaart.

“Hij heeft zijn staatsburgerschapskaart in zijn zak en als we rijden, laat ik hem die op de middenconsole leggen”, zei zijn moeder, die vroeg om haar achternaam niet te gebruiken om haar familie te beschermen.

Naast school- en therapiesessies zijn wintermiddagen in binnenspeeltuinen, uitstapjes naar de sportschool voor hun tieners en andere kindvriendelijke bestemmingen ook uit de routines van gezinnen verdwenen.

Siyad, een moeder van drie kinderen die 30 kilometer ten zuiden van Minneapolis woont, in de buurt van St. Paul, zei dat ze onlangs de rit van 26 minuten naar het Minnesota Children’s Museum hadden gemaakt en moesten omkeren toen ze drie minuten verderop waren nadat ze onderweg een ICE-ontmoeting hadden gezien.

‘Die angst is dagelijks’, zei ze. “Ik ben genaturaliseerd, maar ik had toen nog geen paspoort. We moesten meteen omdraaien.”

De pijnlijke ironie, zei ze, is dat haar kinderen, net als alle anderen in dit verhaal, zo zeiden hun ouders, Amerikaanse staatsburgers zijn.

‘Onze kinderen zijn zo Amerikaans als appeltaart’, zei ze. “Dit is hun thuis.”