Twisted Craft: een kijkje in het Proenza Schouler-debuut van Rachel Scott

Veel ontwerpers praten over hun vrouw – soms vrouwen – met serieuze kennis. Haar leven, haar liefdes, haar wensen en behoeften. Maar je vraagt ​​je af hoeveel van hen daadwerkelijk uitgaan om haar te ontmoeten. Dat is iets wat Rachel Scott al vroeg deed toen ze aan de slag ging als creatief directeur bij Proenza Schouler afgelopen herfst. Ze organiseerde een diner en nodigde verschillende vrouwen uit, waaronder drie kunstadviseurs, een schrijver en een gepensioneerde advocaat, om in haar huid te kruipen. Of beter gezegd in hun kleding. En toen ging ze zitten om ze te maken.

Minder dan 24 uur voor haar debuutshow Herfst/winter 2026Scott wordt in vele richtingen getrokken – wat begrijpelijk is, aangezien zij de enige ontwerper is die binnen één modeweek twee catwalkshows organiseert. Haar eigen Diotima Zondag wordt de collectie onthuld; de studio ligt drie blokken verwijderd van haar hoofdkantoor in Proenza, zoals het merk vaak wordt afgekort. Maar vandaag denkt Scott nog steeds aan de vrouw van Proenza Schouler. “Ik had altijd het gevoel dat ik haar niet kon bereiken”, zegt Scott. Ze vertelt over het metaforische en ietwat vage ideaal van wie de Proenza Schouler-vrouw in het verleden was. “Alsof er een glas tussen mij en haar stond. En ook daarmee was er een niveau van perfectie dat ik in haar wilde zien. Ik vind dat niveau van perfectie gewoon boeiend,’ pauzeert ze. ‘Neem het glas weg. Laten we heel dicht bij haar komen.’

Vrouwen zijn altijd belangrijk geweest voor Proenza Schouler – en niet alleen omdat zij degenen waren die hun op maat gemaakte en met hardware beladen tassen kochten. Hoewel het werd opgericht door twee jongens, Jack McCollough en Lazaro Hernandez, die het merk afgelopen voorjaar verlieten om worden creatief directeuren voor Loewede naam komt van de meisjesnamen van hun moeders. En de focus op ambacht heeft aantoonbaar een verheven tactiele en traditioneel vrouwelijke kunstvorm zoals haken, borduren en breien. Iedereen is Scott ook dierbaar – een van de vele redenen waarom ze de baan kreeg. In de Diotima-lijn van Scott past het ook bij vrouwelijke arbeiders in Jamaica, waar ze werd geboren en waar ze vandaag de dag nog steeds met ambachtelijke vrouwen werkt. Bij Proenza Schouler kon vakmanschap vele vormen aannemen: een print werd samengesteld uit een afbeelding van orchideeën, een feministisch embleem uit de collectie, gescand, gedigitaliseerd, opnieuw gefotografeerd en opnieuw gescand. Maar de resulterende afbeeldingen werden ook met de hand op leer geschilderd om het in de tegenovergestelde richting te laten draaien.

Praten over kopiëren en opnieuw kopiëren is een soort van endemisch wanneer een ontwerper wordt uitgedaagd een reeds bestaand huis nieuw leven in te blazen – het idee is om dingen uit het verleden te nemen en het opnieuw te maken. Genoeg veranderd om je nieuw te voelen, maar niet zozeer dat je het bronmateriaal niet meer kunt herkennen. Het heeft allemaal te maken met het concept van erfenis, wat Scott interesseert. Maar aangezien Proenza pas 24 jaar oud is, is dat een nogal pervers idee. “Ik ben zo’n oproerkraaier”, zegt Scott lachend. “Als er geen erfenis is, wat is dan de erfenis?” Ze bedoelt ‘erfgoed’ tussen aanhalingstekens – dat wil zeggen stoffen als Donegal-tweed, hier geweven met een heldere fluororanje achterkant en verwerkt tot maatwerk (ook voorgesteld in oude denim), tot traditioneel vervaardigde Italiaanse schoenen met bieszolen en tot pantoffels, zij het geweven in Chinese zijde om er waterdicht en waterdicht uit te zien.

Vervormd was een idee. “Een beetje brutaal, een beetje willekeurig”, zei Scott. “Zoiets simpels als: ze heeft haar jurk aangetrokken, maar heeft hem niet goed gladgestreken. Een knoopsluiting die niet op de juiste plek zit… deze mengelmoes van opeenhopen, trekken, de knopen verkeerd dichtknopen. Alles klopt een beetje.” De volgende dag werden de halslijnen van het lichaam gescheurd, kleding gedrapeerd en vastgebonden, en veranderden ze terwijl de modellen liepen – opgebouwd, omhoog, tot een finale van verspreide jurken met print, opgelakte franjes en metalen holtes. Je zou de Proenza-collecties kunnen aanvinken die velen van hen inspireerden, maar tegelijkertijd zagen ze er niet helemaal hetzelfde uit. Dat was precies de uitdaging, die werd volbracht.