Dit visuele onderzoek was voor Carl aanleiding om een selectie van beelden uit de collectie samen te stellen in een fotoboek: Statische beweging. Gepubliceerd door LL’edities en ontworpen door Lundgren + Lindqvistde publicatie hercontextualiseert deze gevonden beelden en moedigt kijkers aan er opnieuw naar te kijken. Ontdaan van hun utilitaire begin, nodigen de foto’s uit tot nieuwe lezingen; soms absurd of humoristisch, dan weer verontrustend gewelddadig of erotisch’, vertelt Carl. “Hier zijn ze op een alternatieve manier te zien en kunnen er verschillende betekenissen ontstaan.”
Het is niet alleen de afwezigheid van instructies die de manier verandert waarop we naar deze beelden kijken. De strategische combinaties van het boek op verschillende pagina’s creëren een dialoog tussen niet-gerelateerde foto’s: een afbeelding die de juiste manier illustreert om een tafeltennisbatje vast te houden, wordt gecombineerd met een printtechniek die eruit ziet alsof deze is ontworpen om migraine aan te pakken. Absurde en opvallende combinaties die nieuwe betekenissen creëren wanneer ze gecombineerd worden, het was iets dat heel natuurlijk “naar voren kwam door het volgordeproces van het boek zelf, waar bepaalde beelden op natuurlijke wijze hun plaats vonden en andere opzij werden gezet, om het verhaal en de algehele stroom te dienen”, delen ontwerpers Andreas Friberg Lundgren en Mónica Tomás van de studio Lundgren+Lindqvist.
Voor de ontwerpers was de opmaak van het boek een intuïtief proces: “de herinnering speelde een centrale rol, omdat bepaalde beelden onderweg in onze gedachten opkwamen als ideale combinaties of contrapunten”, zegt Andreas. Ondanks de losse, flexibele structuur wilde het tweetal in het boek zoveel mogelijk variatie behouden. Het was belangrijk dat de inhoud van het boek “onderwerpen, gebaren, lichaamsdelen, geslacht, kleuren en lay-out” omvatte, zegt Mónica, “zodat het boek dynamisch zou zijn en de diverse aard van het bronmateriaal zou weerspiegelen.”
Verre van een rationeel raamwerk om deze beelden vertrouwd te maken, was het Carl’s doel om het gevoel van dubbelzinnigheid en tegenstrijdigheid dat hij in veel van de foto’s aantrof te benadrukken. Kortom, hoe vreemder, hoe beter: “Als ik met een beeld geconfronteerd word, vraag ik me af: wat is hier aan de hand?”. Wat ooit functioneerde als een infographic kan nu functioneren “als een index van de gebaren van het lichaam”, besluit Carl. “Of getuig van de beperkingen van het fotografische medium. Het is aan iedereen om alternatieve logica’s en betekenissen te overwegen.”
