De live-actionversie van “Fallout” zit vol angstaanjagende en freaky horrormomenten. Dit is een show vol gemuteerde monsters, wrede kapitalisten die mensen tot slaaf maken met microchips, kannibalen en meer. Al zijn de originele games van Interplay Entertainment en Bethesda Softworks dat niet technisch gezien horrorspellen, ze kunnen niettemin net zo rommelig en gruwelijk zijn als welke horrortitel dan ook, en weinig momenten in de show zijn zo verontrustend als wat er vroeg in het eerste seizoen gebeurde.
In een interview met Windows Centraalco-showrunner Graham Wagner onthulde dat er een moment in het eerste seizoen van “Fallout” was dat zo verontrustend was dat het zelfs hem schokte. Het komt vroeg in de tweede aflevering, tijdens een flashback waarin het achtergrondverhaal van Dr. Siggi Wilzig (Michael Emerson) wordt uitgelegd en de experimenten die hij deed voor de enclave. Concreet voert hij gedragsexperimenten uit op puppy’s en gooit degenen die de tests niet halen in een verbrandingsoven.
“Ik maakte geen bezwaar, ik herinner me alleen dat ik zei: ‘Doen we dit verdomme?’ en dan zijn we op de set bezig met het bouwen van een prachtige, mooie puppyreplica’, herinnert Wagner zich. “Het had letterlijk een hartslag en kon ademen en toen gooiden we het gewoon in de verbrandingsoven en ik dacht: ‘Ik heb wat donkere dingen gemaakt, dit is absoluut de donkerste’.”
Zoals co-showrunner Geneva Robertson-Dworet in hetzelfde interview uitlegde, was de sleutel tot de samenwerking tussen het duo het vinden van de balans tussen donkere humor en het ontroeren van de plot. Toen ze zich konden inhouden, wierpen ze zich naar voren, zelfs als dat letterlijk betekende dat ze moesten laten zien dat een puppy in een woedend vuur werd gegooid.
De puppy’s in Fallout bewijzen dat oorlog nooit verandert
“Fallout” is een geweldige videogame-aanpassingniet in de laatste plaats dankzij het begrip van de show van de fijne balans die de games bieden tussen duister komisch en volkomen gruwelijk. “Fallout” speelt zich af in een wrede wereld waar het ondenkbare al is gebeurd. Nucleair Armageddon vernietigde het overgrote deel van de beschaving, waardoor de wereld in een woestenij veranderde en monsters in alle soorten en maten ontstonden. Wat overblijft kan niets anders zijn dan barbaars en monsterlijk. Wat voor soort wezen kan er anders leven in de woestenij dan iets anders? net zo onnatuurlijk als de doodsklauwen die over de woestijn regeren?
Als het gaat om het doden van puppy’s, is dit slechts een klein deel van de vele vreselijke dingen die spelers ervaren of leren in de “Fallout” -spellen. De speler verminkt en doodt voortdurend mensen en eet ze zelfs op als dat nodig is. Er worden mensen gebruikt voor de orgaanlandbouw, gigantische genetische experimentele boerderijen en meer.
En toch, als alles naar de hel is gegaan, wat valt er dan nog meer te doen dan lachen? Dat is de sleutel tot ‘Fallout’. Het is griezelig en donker, maar ook grappig. Een prominente monteur in de “Fallout” -spellen houdt immers in dat je een drugsverslaafde wordt. Gedurende de games en zelfs de show kom je cartoonachtig absurde en grappige scenario’s en personages tegen, zoals de vrouw die vlooiensoep verkoopt in de tv-show (echt waar), of de gigantische mecha die in de games alleen anticommunistische propaganda spreekt.
“Fallout” is een wereld van absurditeit, van het besef dat niets er toe doet omdat de zaken niet erger kunnen worden, dus je kunt net zo goed lachen – zelfs als het om een hond gaat die in een verbrandingsoven wordt gegooid.
