Bluister hier naar mij: Pokemon heeft altijd een milieuvriendelijke ondertoon gehad. Terwijl je door de groene, met wezens gevulde werelden dwaalt en soorten verzamelt zoals de hebzuchtige David Attenborough, wordt je voortdurend getoond dat mensen en Pokémon in harmonie moeten leven. De slechteriken in deze verhalen, van Team Rocket tot Bill Nighy in de Detective Pikachu-film, zijn altijd degenen die deze wezens willen misbruiken voor persoonlijk gewin. Anders wordt je getoond dat mensen Pokémon moeten respecteren; zowel de wezens die je vangt als de wezens die je in het wild tegenkomt. Er bestaat een delicate onafhankelijkheid tussen mens en natuur.
In deze nieuwe spin-off van de serie zien we wat er gebeurt als er is geen mensen in de buurt. Jij, een vormveranderende klodder gelei genaamd Ditto, wordt wakker in een half vergane woestenij die ooit vermoedelijk een bruisende stad was. Er zijn nog een paar andere Pokémon in de buurt, verward en eenzaam, en samen werken jullie eraan om de plek te herstellen en weer mooi te maken. Je neemt de griezelige mensachtige vorm aan van je half herinnerde voormalige trainer en leert nuttige talenten van de Pokémon om je heen: hoe je uitgedroogd gras water geeft, onkruid opgraaft en bloemen laat groeien, rotsen kapot slaat totdat ze afbrokkelen om alle oude paden vrij te maken.
Het werk is rustgevend en methodisch: net als Minecraft bestaat de wereld van Pokopia uit blokken die je kunt vernietigen en herschikken, waardoor het landschap naar jouw wensen wordt gevormd. Herstel hun leefgebieden en er zullen nieuwe Pokémon verschijnen, die nieuwe talenten met zich meebrengen. Sommigen geven de voorkeur aan gras in de schaduw van een rotsblok; anderen een picknicktafel bedekt met een verleidelijk bord fruit; anderen een kar vol dozen. Het tempo is rustig, maar er is altijd wel iets te doen. Het is een interessant huwelijk van casual Animal Crossing-achtige decoratie en gezelligheid en het drukke werk van het bouwen van steden.
Ik vond het zo charmant hoe de Pokemon met elkaar praten. (Meestal kunnen wij mensen niet begrijpen wat ze zeggen.) Er komen verschillende persoonlijkheden naar voren: Charizard is, misschien niet verrassend, een gigantische broer; Vespique is welgemanierd en een tikje koninklijk; Pidgey is eerlijk gezegd gewoon blij om daar te zijn; Tangrowth, een vriendelijke, professorale wirwar van wijnstokken, begeleidt je bij je dagelijkse taken. Het verbeteren van hun huizen en leefgebieden maakt elk wezen gelukkiger totdat je een mooi collectief samenwoont in een aantrekkelijk, goed ingericht bosje. Wanneer je een menselijk artefact ontdekt – misschien een fiets of een kaart – komen ze allemaal samen om, helaas, te raden waarvoor het zou kunnen zijn gebruikt.
Tijdens het spelen van Pokopia moest ik aan veel andere spellen denken. Naast de voor de hand liggende Minecraft-, Stardew Valley- en Animal Crossing-invloeden – en Dragon Quest-bouwerswaarmee het een ontwikkelaar deelt in Omega Force – ik dacht ook aan Viva Piñata, een onderschatte titel uit 2006 waarin je ook verleidelijke habitats creëert om beestjes naar je tuin te lokken. Maar aan de andere Pokémon-spellen dacht ik niet vaak na. Pokopia lijkt in niets op hen, en eerlijk gezegd is het een grote kracht. Het profiteert van de schattigheid, charme en nostalgische associaties van Pokémon, maar heeft geen last van overbekendheid.
Pokopia blijkt enorm groot en onverwacht complex. Toen er buiten de eerste woestenij nieuwe zones opengingen, besefte ik dat dit spel me waarschijnlijk zo lang zou bezighouden als ik wilde. (Met 300 Pokémon om te catalogiseren hoeft het einde van het verhaal niet het einde van het spel te zijn.) Dit is geen kindvriendelijke, door Poké geschilderde vereenvoudiging van het levenssimulatiegenre, maar in plaats daarvan een volledige viering ervan die het beste van al zijn vele invloeden ontleent.
