Matterhorn van Karl Marlantes. De oprichters van Huckberry gaven mij dit boek ruim tien jaar geleden en het bleef ongelezen op mijn plank liggen tot ik het een paar weken geleden eindelijk opensloeg. Het is de eerste roman die ik over Vietnam heb gelezen, en man, het was wreed. Marlantes legt de meedogenloos onromantische ellende van oorlog vast en plaatst je midden in Nam. Je krijgt gedetailleerde beschrijvingen van bloedzuigers die zich in de huid nestelen, de rotting van de jungle die door de voeten vreet, en het geweld dat plotseling en zonder enige betekenis erachter komt. Hij doet ook uitstekend werk door de sociale dynamiek van de oorlog vast te leggen, vooral de raciale spanningen tussen zwarte en blanke soldaten, evenals de spanningen tussen de jongens in de bush en de leiders achterin. Marlantes was een Rhodes Scholar die zich vrijwillig aanmeldde voor Vietnam, diende als luitenant bij de marine en het Navy Cross verdiende, dus dit is een boek gebaseerd op ervaringen uit de eerste hand. Het kostte hem dertig jaar om het te schrijven. Eerlijke waarschuwing: overal veel f-bommen en expliciet geweld. Nogmaals, het is wreed, maar als je wilt begrijpen hoe Vietnam werkelijk voelde voor de jongens ter plaatse, denk ik niet dat je een beter boek zult vinden.
Dubbele schade. Na het kijken Het appartement en toen ik Fred MacMurray de smerige flirtende regisseur zag spelen, besloot ik met mijn filmselectie een MacMurray-konijnenhol in te gaan. De jaren 1944 Dubbele schade was de voor de hand liggende volgende stop en stelde niet teleur. Dit is filmmaker Billy Wilder aan de top van zijn kunnen. Verzekeringsverkoper Walter Neff (MacMurray) raakt verstrikt in de enkelbanddragende femme fatale Phyllis Dietrichson van Barbara Stanwyck, en de twee bedenken een plan om haar man te vermoorden en zijn ongevallenverzekering te innen. De dialogen zijn haarscherp. Elke zin tussen Neff en Dietrichson knettert van een mengeling van flirt en dreiging die je de hele film uit je evenwicht houdt. En Edward G. Robinson als schade-expert Barton Keyes doet het goed als verzekeringsexpert; de man behandelt onderzoeken naar verzekeringsfraude zoals een rechercheur moordzaken behandelt. De hele film heeft de onvermijdelijkheid dat het lijkt alsof je twee mensen naar een klif ziet lopen die ze allebei kunnen zien, maar weigeren te erkennen. Verzekeringsfraude was nog nooit zo spannend. Helemaal langs de lijn, schat.
Jetboil Stash kooksysteem. Wanneer wij een rugzak aantrekkeneen apparaat dat altijd nuttig is gebleken (en mij verrassend veel plezier geeft in het gebruik) is de Jetboil Stash. Het ding kookt water in ongeveer 100 seconden. Het klinkt niet als een groot probleem totdat je acht uur hebt gewandeld met een rugzak van 40 pond en je zo hongerig bent dat je in de verleiding komt om je gedroogde beef troganoff te eten zoals hij is. Met deze Jetboil klik je op de ontsteker, draai je aan de knop, en als je je sporen eruit hebt gehaald en de Mountain House-zak hebt opengescheurd, is het water heet en helder. Alles komt samen – brander, brandstoftank, stabilisator – in één compacte eenheid die in uw tas past zonder veel ruimte in beslag te nemen.
De dood van zeep in Amerika. Dan Kois van Slate schreef een fantastische diepgaande duik in het verval van stuk zeep in Amerika, dat de hele culturele geschiedenis van zeep beschrijft – van Lodewijk XIV die in zijn hele leven slechts twee baden nam, tot de opkomst van Procter & Gamble die mensen bang maakte voor ziektekiemen om ivoor te verkopen, tot de uitvinding van Softsoap in 1980, tot stuk zeep209 dat de eerste was die body wash verving voor veel mensen die veranderd zijn. voor body wash omdat ze denken dat dat hygiënischer is dan een stuk zeep. Maar Kois deed hier zijn eigen onderzoek naar: hij nam een gebruikt stuk zeep en een douchekop die werd gebruikt om lichaamswas op te schuimen mee naar een bacteriologisch laboratorium om te zien waar meer bacteriën zaten. Het trekje bevatte 43.000 kolonievormende eenheden per vierkante inch. De zeep? 2.500. Voordeel: kale zeep. Natuurlijk gebruiken veel mannen de body wash gewoon rechtstreeks, zonder een trekje, maar dan schuimt het niet zo goed. We gebruiken nog steeds stuk zeep in ons huis (Irish Spring, schat) en ik haat het om naar hotels te gaan waar ze alleen maar body wash hebben die in een navulbare dispenser aan de muur is vastgeschroefd. Het schuim is zwak, je moet het spul blijven pompen, en ik heb altijd een vaag vermoeden dat de huishouding de merkflessen vult met het goedkoopste. Er is geen beter ouderwets stuk zeep te verslaan. Moge het duren.
Op onze Nieuwsbrief Uitstervend Raswij publiceerden Sunday Firesides: Zet je innerlijke licht aan En Bekentenissen van een digitale terugval.
Citaat van de week
Er zijn twee manieren om een man te interesseren of zijn nieuwsgierigheid te wekken. De eerste is om hem iets te vertellen dat hij niet wist. De tweede is om hem te herinneren aan iets dat hij vergeten is.
—EEN Grijs
