Aan het begin van de 20e eeuw schonk staalmagnaat en filantroop Andrew Carnegie $ 5,2 miljoen aan New York om bibliotheken in de hele stad te bouwen. De toonaangevende architecten van die tijd ontwierpen de filialen, 67 in totaal, zodat ze eruitzien en functioneren als stadstempels, met uitgebreide Beaux-Arts-details, uitnodigende ingangen, waardige leeszalen en open schoorstenen waar gasten vrij rond konden snuffelen. Ze werden al snel belangrijke en geliefde buurtrestauraties en zijn dat nog steeds. Na ruim een eeuw gebruik en ad hoc upgrades en aanpassingen die ook nog eens gedateerd zijn, zijn de gebouwen toe aan een upgrade.
Vorig jaar voltooide de New York Public Library (NYPL) een renovatie ter waarde van $ 176 miljoen van vijf Carnegie-bibliotheken in The Bronx, Manhattan en Staten Island. Het zijn piloten voor aanstaande renovaties in Carnegie. Aangeboden door de architectenbureaus Mitchell Giurgoladie ook ontwerpnormen voor de renovaties ontwikkelde, en KanonOntwerpde klimaatgevoelige en maatschappij-geïnformeerde transformaties zijn modellen voor het balanceren van historische architectuur en hedendaags gebruik. “De gebouwen maken zo’n deel uit van het weefsel van de gemeenschap, en we wilden dat nog verder versterken”, zegt Kerry Gould, directeur kapitaalplanning bij NYPL. “Ze hadden liefde nodig en die kregen ze.”
Een nieuwe benadering van oude bibliotheken
Openbare bibliotheken zijn die zeldzame instellingen met vrijwel universele goedkeuring. Volgens een Pew-studie94% van de Amerikanen van 16 jaar of ouder gelooft dat bibliotheken de kwaliteit van leven verbeteren. Misschien is dit de reden dat de stad een nieuw gouden tijdperk van architectonische uitvindingen om zich heen is binnengegaan. Betaalbare woningen zijn in opkomst Zonsondergangpark, InhoutEn Grote Concours; een onlangs voltooid vestiging in Groenpuntdie een ondermaatse bibliotheek uit de jaren zeventig verving en tevens dienst doet als centrum voor milieueducatie; en een sprankelende compositie van de lokale kunstenaar José Parla omsluit de nieuwe Far Rockaway-vestiging.
Maar hedendaagse gebouwen in de grond zijn slechts een deel van het verhaal. De renovaties in Carnegie onderstrepen hoe een op behoud gerichte aanpak het systeem kan moderniseren en tegelijkertijd belangrijke buurtoriëntatiepunten en gemeenschapsankers kan beschermen. Naarmate de vergrijzing van de Carnegie-bibliotheken toeneemt Apple-winkels, comedyclubsEn boetiek hotelsof simpelweg verslechteren totdat sloop een uitgemaakte zaak is, is New York aan het uitzoeken hoe ze ze kunnen behouden – en relevant kunnen houden.
“In de architectuur ging ‘historisch karakter’ alleen over cultuur en behoud, en ik denk dat dat heel belangrijk is”, zegt Carol Lowensonarchitect en partner bij Mitchell Giurgola. “Maar sparen wat je hebt is ook het meest duurzame wat je kunt doen. De continuïteit tussen oud, nieuw en toekomst is echt wat New York en elke plek spannend maakt.”
Carnegie-bibliotheken vroeger en nu
New York City heeft 216 bibliotheekfilialen die worden beheerd door drie systemen: NYPL is verantwoordelijk voor 88 locaties in Manhattan, de Bronx en Staten Island. (De Brooklyn Public Library houdt toezicht op de 62 locaties van de gemeente, en de Queens Public Library heeft 66 buitenposten binnen zijn jurisdictie.) Van de 39 Carnegie-bibliotheken die oorspronkelijk onder de bevoegdheid van NYPL vielen, zijn er 30 nog steeds in bedrijf.
Ze worden geconfronteerd met soortgelijke problemen met betrekking tot de werking en relevantie. Te weten: ze werden gebouwd vóór de American with Disabilities Act; voordat tieners, die fervente klanten zijn, als een aparte leeftijds- en culturele groep werden beschouwd (tot de jaren veertig was je een kind of een volwassene); en voordat de klimaatverandering een urgent probleem werd.
En hoewel bibliotheken een missie hebben om kennis te bevorderen en gemeenschappen te versterken, doen deze instellingen tegenwoordig veel meer dan alleen boeken circuleren; ze dienen als noodkoelings- en verwarmingscentra, technologiehubs waar klanten toegang hebben tot computers en 3D-printers, en meer.
Omdat er zoveel Carnegie-bibliotheken in de stad zijn, besloot de NYPL de renovaties systematisch aan te pakken. Ontwerpnormen kunnen voor stilistische consistentie bij de upgrades zorgen. Het is ook praktisch: hoe consistenter de gebouwbeheersystemen zijn, hoe eenvoudiger reparaties en onderhoud zijn, omdat de bemanningen bekend zijn met de apparatuur. De normen omvatten specificaties voor verlichting, rekken en freeswerk, circulatiebalies, hoe moderne verwarmings- en koelingsinfrastructuur te integreren en methoden voor het creëren van flexibele utiliteitsruimte.
Vóór de implementatie van deze ontwerpnormen ging NYPL anders om met renovaties in Carnegie. Terwijl de buitenkant hetzelfde bleef, leken de interne inspecties alsof ze bij verschillende gebouwen hoorden. Renovaties en reparaties vonden stukje bij beetje plaats toen de apparatuur het einde van hun levensduur bereikte en de wijzigingen zich opstapelden tot het punt waarop veranderingen de geest van de gebouwen verdoezelden.
“Heel vaak voeren we noodzakelijke reparaties uit en ben jij de boel aan het verbinden”, zegt Gould.
Ondanks de behoefte aan upgrades waren de oorspronkelijke Carnegie-gebouwen een eeuw geleden innovatief en blijven ze vandaag de dag nog steeds kenmerken van goed bibliotheekontwerp dankzij hun grote ramen die het interieur in daglicht lieten baden, ruime leeszalen met hoge plafonds, een centrale circulatiebalie, natuurlijke materialen en verplaatsbaar meubilair.
“Het lijkt zo voor de hand liggend, maar mensen hebben het niet altijd bij het juiste eind als het om bibliotheken gaat”, zegt Loewenson. “En de basisprincipes werken echt. We zijn momenteel bezig met een academische bibliotheek, en ik gebruik gewoon intuïtief de Carnegie-standaarden en -principes, en het klikt gewoon. Het is best verbazingwekkend.”
De architecten besteedden aandacht aan deze details bij het introduceren van energiezuinige bouwsystemen (zoals driedubbele beglazing en sensorgestuurde omgevingscontroles), voorzieningen om bibliotheekbezoekers beter te bedienen (zoals tienerkamers) en verbeterde toegankelijkheid (zoals de toevoeging van liften en hellingen). Daarnaast heeft de bibliotheek kunstwerken laten maken die aansluiten bij de respectieve gemeenschap van elke vestiging, op basis van informatie uit engagementsessies.
Locatiespecifieke oplossingen
Elke Carnegie-bibliotheek is anders: sommige zijn vrijstaande structuren, sommige zijn middenblokken en hun afmetingen variëren. Hoewel ontwerpnormen de basis vormden van de algemene aanpak van de renovaties, “is het geen one-size-fits-all-ding”, zegt Loewenstein. “Je ontdekt eerst wat je hebt, dan wat de behoeften zijn en dan begin je met aanpassen.”
Regels voor historisch behoud gaven vaak aan hoe de architecten de renovaties benaderden. Op 125th Street, een McKim, Mead & White-filiaal uit 1904, mochten er geen toevoegingen zichtbaar zijn vanaf de straat, waardoor het onmogelijk werd om alle mechanische systemen naar het dak te verplaatsen. In plaats daarvan ging het team van CannonDesign, dat toezicht hield op de renovatie van dit filiaal, op zoek naar mogelijkheden om binnen ruimte te krijgen.
Conciërge appartementen Oorspronkelijk bevonden deze kamers zich op de bovenste verdieping van de Carnegie Libraries (iemand moest 24/7 de kolenovens voeden), en na verloop van tijd werden deze kamers handige locaties voor HVAC-apparatuur. Ondertussen zijn luchtbehandelingssystemen en kanaalsystemen kleiner en efficiënter geworden sinds ze voor het eerst in bibliotheken verschenen. Hierdoor konden de architecten de systemen condenseren tot een compacte footprint en een deel van de achterkant van het huis omvormen tot openbare ruimte. Bij 125th konden ze zowel een tienerruimte als personeelskantoren op de bovenste verdieping persen. Nu kunnen mensen, en niet alleen machines, genieten van het dramatische niveau van dubbele hoogte dat wordt verlicht door ramen van gebouwen.
“Toen we de ontwerpfase van deze bibliotheken ingingen, was de hoeveelheid potentieel op de bovenste verdieping gewoon ongelooflijk om te zien”, zegt Dan Sheen, architect bij CannonDesign. “Het ging erom te profiteren van wat ons werd gegeven en iteraties uit te voeren totdat we uiteindelijk op een punt kwamen waarop het is alsof dit een moderne ruimte vertegenwoordigt, maar ook een eerbetoon is aan het oorspronkelijke ontwerp toen het op zijn hoogtepunt was.”
In feite lijken de gerenoveerde Carnegie-bibliotheken meer op zichzelf, maar dan beter. Ook presteren ze op een hoger niveau dan voorheen.
Het filiaal in Port Richmond, ontworpen in 1905 door Carrere & Hastings, architecten van het beroemde vlaggenschip Fifth Avenue van NYPL, is nu LEED Silver-gecertificeerd. Sheen en zijn team keken naar ontwerpstrategieën voor passiefhuizen om het gebouw achteraf aan te passen, inclusief het aanpassen van de metselwerkmuren (ze installeerden minerale wolisolatie en een slimme dampremmende laag aan de binnenkant) en houten ramen met driedubbele beglazing voor een goede thermische afdichting.
De leeszaal van Port Richmond had een licht gebogen plafond met decoratieve kroonlijsten die Sheen wilde benadrukken. In plaats van een wirwar aan sprinklersystemen, leidingwerk en andere levensveiligheidssystemen aan het plafond te hangen, besloot hij het plafond 30 cm te laten zakken en de infrastructuur erboven te verbergen. Het team heeft originele tekeningen geraadpleegd en de details ook in 3D gescand om ze getrouw na te bootsen.
Op dezelfde manier verborgen ze ook de infrastructuur achter muren, waardoor de ruimte aan elke kant effectief met vijftien tot twintig centimeter werd verkleind. Loewenstein en haar team gebruikten soortgelijke technieken op de Hunts Point-locatie, een Carrere & Hastings-gebouw uit 1929. “Er werd in de ontwerpfase meer tijd besteed aan wat je niet ziet, wat zich achter deze muren bevindt, dan aan wat de daadwerkelijke bezoekerservaring is”, zegt Sheen. En in plaats van dat visueel sterke rijen TL-verlichting de leeszalen verlichten, hangen er nu overal halo-achtige LED-hanglampen.
Omdat Carnegie Libraries aan de kleine kant is, was het een uitdaging om uit te zoeken hoe nieuwe toepassingen mogelijk konden worden gemaakt. In de Hunts Point-bibliotheek integreerde Mitchell Giurgola glazen vouwwanden en deuren in de leeszalen om de ruimte te definiëren met behoud van de visuele samenhang en het daglicht. In het Melrose-filiaal – dat in de jaren veertig door een brand werd getroffen waardoor het gebouw van vier verdiepingen tot twee werd teruggebracht – kon Mitchell Giurgola een nieuw niveau bouwen dat speciaal voor kinderen was bedoeld. Omdat hier weinig originele architectonische details overbleven, integreerde het ontwerpteam modernere elementen, zoals kamerhoge glazen wanden.
Kunst was een ander belangrijk locatiespecifiek element bij de renovaties. De NYPL organiseerde gemeenschapsbetrokkenheidssessies met klanten om te leren wat voor hen het belangrijkst was, en hierdoor kwamen ze erachter dat de gemeenschap rond de vestiging in Port Richmond, die overwegend Spaans is, affiniteit voelde met vlinders, en een onlangs in opdracht gemaakte muurschildering toont het motief. “Het brengt dat identiteitsgevoel echt naar de branche”, zegt Gould.
De toekomst van bibliotheekrenovatie in NYC
De standaarden die Mitchell Giurgola heeft ontwikkeld, zijn niet beperkt tot Carnegie-bibliotheken. De ontwerpprincipes zijn relevant voor het hele systeem en daarom gebruikt NYPL ze om renovaties te begeleiden over structuren met verschillende stambomen.
Gould werkt momenteel aan een revisie van Eden bos bibliotheek, een gebouw uit de jaren 70 in de Bronx. Het is een kleine ‘Lindsay Box’, bijnaam vanwege de goedkope modulaire bibliotheken gebouwd tijdens de regering van John V. Lindsay, met kleine vensters. Gould is van plan de gevel te openen en het interieur beter met de buurt te verbinden. “We gebruiken veel van dezelfde thema’s, zoals toegang tot natuurlijk licht”, zegt ze.
Nu de vijf renovaties zijn voltooid, hoopt NYPL aanvullende kapitaalfinanciering van de stad te ontvangen om meer vestigingen in Carnegie te moderniseren. “We willen dat ze nog eens honderd jaar meegaan”, zegt Gould. “Als onderdeel van het weefsel van New York vinden we het belangrijk om beheerders van deze gebouwen te zijn en ze te verheffen tot wat wij denken dat het publiek verdient.
