Er is een bepaald soort object dat eruitziet alsof het iets doet zonder het daadwerkelijk te doen. Een handvat dat niets opent. Een naad die niets sluit. Deze elementen bevinden zich in een vreemd middengebied, formeel aanwezig, functioneel inert, en toch lezen ze niet als mislukkingen. Er gebeurt nog iets met hen. Ontdaan van hun plicht om te presteren, worden ze iets met een ander soort autoriteit.
Dit is waar PLASTPRODUKT feitelijk actief is. Niet in de verfijning van het nut, niet in de slimme toevoeging van logica om een oppervlakkige beslissing te rechtvaardigen, maar op het terrein waar de gevoeligheid haar natuurlijke rustpunt vindt. De houding hierachter is nauwkeurig en kalm. Er wordt niet beargumenteerd of uitgelegd. Het beweegt rechtstreeks op het ding af, alsof het al weet wat het is voordat de woorden komen.
Wat dit moeilijk te theoretiseren maakt, is dat het aan de articulatie voorafgaat. Het resultaat wordt vóór de redenering weergegeven. Je kijkt naar iets en het valt meteen op, niet zo goed gemaakt of slim bedacht, maar wel zo goed. Gerechtigheid is totaal en vereist geen instemming van uw kant.
