Door Jonathan Klotz
| Uitgegeven
Hollywood staat vol waarschuwende verhalen over studio’s die te veel betrokken raken bij de productie van een film, waardoor de zorgvuldig uitgekozen keuzes van een leidinggevende in een rol kunnen worden gedwongen, een gigantische mechanische spin wordt toegevoegd of, in het geval van Joe Dante’s klassieker uit 1987 De innerlijke ruimteslechte marketingbeslissingen. Een satirische kijk op het verhaal De geweldige reis, De innerlijke ruimte was gevuld met Dante’s kenmerkende, verwrongen gevoel voor humor en een unieke mix van low-brow fysieke komedie en high-brow sci-fi-concepten die er door pure wilskracht een hit van maakten.
Het probleem is dat de film zo goed was dat de managers van Warner Bros. dachten dat er geen marketing voor nodig was. Als gevolg hiervan brachten ze een van de slechtste filmmarketingcampagnes van de jaren tachtig uit.
Een fantastische reis naar Martin Short
De innerlijke ruimte begint net zo serieus als een film over het miniaturiseren van piloot Tuck Pendleton (Dennis Quaid) en het injecteren van zijn schip in een konijn, totdat het een zeer moeilijke omslag neemt in een manische komedie. Om het uit de handen van een kwaadaardige geheime organisatie te houden, wordt het schip in plaats daarvan geïnjecteerd in koopman Jack Putter (gespeeld door een losgeslagen Martin Short).
Dit veroorzaakt een race tegen de klok om Tuck weer normaal te maken voordat hij zonder zuurstof komt te zitten, door beide computerchips te krijgen die nodig zijn om het programma uit te voeren. Jack moet samenwerken met Tucks ex-vriendin, Lydia (Meg Ryan), zich voordoen als criminele exploitant The Cowboy (Star Trek: Voyager icon Robert Picardo), en zijn angst onder controle houden.
In tegenstelling tot De geweldige reis, die een hele ploeg in een bewusteloze man stopt, De innerlijke ruimte waardoor Jack en Tuck met elkaar kunnen communiceren. Het was een briljante wending die de verwrongen visie van Dante scheidt van het origineel en zowel Short als Quaid voldoende mogelijkheden geeft om met elkaar uit te spelen.
Een live-action tekenfilm
Dat kun je zien De innerlijke ruimte mag niet serieus worden genomen. Volgens Joe Dante was het originele script eenvoudiger totdat Steven Spielberg het naar zijn nieuwe studio, Amblin Entertainment, bracht en zijn team aanmoedigde om het script zo te pushen dat het een live-action tekenfilm werd.
Tegen alle verwachtingen in was de studio er dol op en werd de film een enorme cultklassieker. Toen het voor het eerst in de bioscoop verscheen, werd het echter als een enorme teleurstelling beschouwd.
Dante is in interviews eerlijk geweest over wat er mis is gegaan De innerlijke ruimte theatrale run die expliciet de poster van de film oproept, waarop gigantische vingers zijn afgebeeld die een kleine Tuck en zijn schip vasthouden. Het is moeilijk om iets anders te zien dan de vingers, en de poster slaagt er niet in om ook maar iets van de sci-fi-waanzin over te brengen die de film tot een favoriet maakte onder degenen die hem een kans gaven.
Zelfs de titel van de film, die Dante vergeleek met een ritje in Disneyland, slaagt er niet in het gevoel of de toon van het verhaal over te brengen. Dat is logisch, want het was een werktitel die ze behouden nadat ze niets beters hadden bedacht.
Theatrale flop voor homevideo-blockbuster
In de bioscopen, De innerlijke ruimte bracht ongeveer $ 52 miljoen op, wat niet slecht is voor een gezinsvriendelijke sciencefictionkomedie, maar het budget bedroeg naar verluidt $ 26 miljoen. Toen de film echter op VHS verscheen, explodeerde hij en bracht dankzij mond-tot-mondreclame naar schatting $ 50 miljoen op via verhuurexemplaren. Hoewel de term ‘cultklassieker’ tegenwoordig misschien te veel wordt gebruikt, geeft zelfs Dante toe dat de film pas werd opgemerkt toen hij in de winkels verkrijgbaar was.
De innerlijke ruimte is een heerlijk vreemde film gevuld met het soort fysieke humor en dwaze grappen waar Hollywood allergisch voor is geworden nu studio’s doen alsof komedies niet bestaan. De praktische speciale effecten houden vandaag de dag geen stand, maar vormen nu een groot deel van de kitscherige charme van de film. Als je de film nog nooit hebt gezien, moet je hem eens proberen, al was het maar vanwege de manische prestaties van Martin Short vanaf zijn hoogtepunt. SCTV roem.
Hollywood maakt ze niet meer zo, en zelfs toen hadden ze geen idee hoe ze een film op de markt moesten brengen die het waagde de standaard te doorbreken. Tegenwoordig kun je vinden De innerlijke ruimte waar uiteraard een betaalde huur op staat YouTube, Apple TV, Amazon Prime-video, Fandango thuisEn Google Play-films.
