Hieronder delen co-auteurs Joshua Steiner en Michael Lynton vijf belangrijke inzichten uit hun nieuwe boek: Van fouten naar betekenis: je verleden bezitten, zodat het jou niet meer bezit.
Joshua heeft gewerkt bij de overheid, de financiële sector en de non-profit sector. Nadat hij als stafchef bij het Amerikaanse ministerie van Financiën had gewerkt, werd hij bankier bij Lazard voordat hij medeoprichter was van twee beleggingsondernemingen en directeur werd bij Bloomberg LP.
Michael heeft zijn carrière doorgebracht in de media- en entertainmentindustrie. Hij is voormalig CEO van Sony Entertainment en zit nu in de raden van bestuur van de Rand Corporation en het Smithsonian.
Wat is het grote idee?
Het enige dat erger is dan een fout maken, is dat je het binnenin opkropt. Leren van de fouten van anderen kan je helpen de helende reis te beginnen door je eigen fouten te delen en te verwerken met iemand die je vertrouwt.
Luister naar de audioversie van dit boekfragment – voorgelezen door Joshua – in de Next Big Idea-appof koop het boek.
1. Bijna iedereen heeft een fout te lang verborgen gehouden.
Michael en ik hadden allebei grote fouten gemaakt die we jarenlang verborgen hadden gehouden. Om een boek over fouten te schrijven, moesten we onze eigen fouten erbij betrekken – in al hun lelijke glorie. Michael nam een overhaaste beslissing die een van de ergste bedrijfshacks in de Amerikaanse geschiedenis veroorzaakte. Ik hield een dagboek bij dat het Witte Huis in verlegenheid bracht en dat mij op de voorpagina bracht New York Times.
Maar we wilden ook andere verhalen erbij betrekken. Daarom hebben we enkele van de meest interessante mensen die we kennen opgebeld en hen gevraagd naar hun grootste fouten. Iedereen had een verhaal dat ze wilden vertellen. Een verhaal dat hen al te lang volgde en dat ze nog niet volledig hadden onderzocht.
“Ik hield een dagboek bij dat het Witte Huis in verlegenheid bracht en dat mij op de voorpagina bracht New York Times.”
Auteur Malcolm Gladwell beschreef een passie die hij opgaf; Karol Mason, de president van het John Jay College of Criminal Justice, vertelde over een pijnlijke interactie met de politie; Michael Govan, directeur van het Los Angeles County Museum of Art, dacht na over een carrièrekeuze waar hij spijt van had; en Irv Gotti, de muziekimpresario, klaagde over een vreselijk interview dat een vriendschap kapot maakte.
Zoals ze zeggen Wet en orde‘Dit zijn hun verhalen’ – rauw en vaak vol spijt. Iedereen heeft een fout gemaakt die de moeite waard is om te bespreken.
2. Fouten zijn iets anders dan mislukkingen.
Door de geschiedenis heen hebben we mislukkingen bestudeerd. De expeditie van ontdekkingsreiziger Ernest Shackleton slaagde er nooit in Antarctica over te steken en de reis doodde bijna zijn bemanning, maar zijn schip… Uithoudingsvermogen– leeft voort in onze verbeelding. Zijn missie was een vreselijke mislukking, maar inspireert ons nog steeds. Het falen leidde in dit geval tot succes van een heel ander soort: een viering van het menselijk vermogen tot teamwerk en overleving.
Fouten volgen meestal een soortgelijk patroon:
- Zorgvuldige planning met zorgvuldige risicobeoordelingen
- Een aantal belangrijke successen onderweg
- Een mislukt resultaat
Om te falen moet men ernaar hebben gestreefd een echte prestatie te verwezenlijken – meestal met de hulp van anderen. Falen vereist een niveau van zelfbewustzijn van het uiteindelijke doel, gecombineerd met een vastberaden vastberadenheid om dit te bereiken.
Deze kenmerken van falen zijn vrijwel gelijk aan die van succes – tot aan het resultaat. Falen is niet het tegenovergestelde van succes; het is een broer of zus. Succes en mislukking komen na planning, toewijding en hard werken bij het nastreven van een ambitieus doel.
Fouten zijn heel verschillend. Een fout is een beslissing die zonder zorgvuldige overweging of zelfbewustzijn wordt genomen en die vervolgens spijt veroorzaakt. Vergelijk dat eens met falen, dat volgt uit hard werken en plannen en vaak leidt tot leren en groei.
In zijn eenvoudigste vorm ‘mislukken’ huwelijken. Dronken Vegas-bruiloften om 3 uur ’s nachts zijn over het algemeen “fouten”. In het geval van een huwelijk komen twee mensen samen in de hoop als koppel een betekenisvol leven te leiden – tot de dood hen scheidt. Ze hebben een ambitieus doel en soms slagen ze er niet in dit te bereiken. Trouwen met iemand die je na vier cocktails ontmoet, vergt niet veel planning, en het doel is meestal niet helemaal duidelijk. De impulsieve bruiloft leidt meestal tot spijt.
3. Elke betekenisvolle fout volgt een structuur van drie bedrijven.
Toen we onze bugs begonnen uit te pakken, konden we niet achterhalen wanneer ze begonnen of eindigden. We wisten niet waarom ze gebeurden of hoe we de juiste vragen moesten stellen. We voelden ons een beetje detectives vóór de ontwikkeling van moderne politiemethoden.
Het grootste deel van de geschiedenis heeft de maatschappij zich gefocust op het oplossen van een misdaad, net zoals wij ons op onze fouten concentreerden: Wie heeft wat met wie gedaan? Autoriteiten martelden verdachten en deden aannames op basis van stereotypen. Ze hanteerden geen systematische benadering om te begrijpen waarom het misdrijf plaatsvond.
In de 19e eeuw verwoordde en populariseerde Hans Gross, een Oostenrijkse jurist en criminoloog, de nu wijdverbreide onderzoekstechniek van het overwegen van ‘motief, gelegenheid en middelen’. Hij zette een cruciaal driedelig proces uiteen dat in bijna alle gevallen werkte.
“We voelden ons een beetje als rechercheurs vóór de ontwikkeling van moderne politiemethoden.”
Vóór zijn systematische aanpak was het strafrechtelijk onderzoek gebaseerd op de intuïtie en subjectieve interpretaties van de onderzoekers. We moesten ook stoppen met vertrouwen op ‘intuïtie en subjectieve interpretaties’ bij het analyseren van onze eigen fouten.
Om onze fouten productief te onderzoeken, kunnen we ze niet als geïsoleerd beschouwen op het moment dat de slechte beslissing werd genomen. Op dezelfde manier waarop motieven een misdaad creëren, ontvouwt het onrecht zich over een lange periode. Om erachter te komen wat er is gebeurd en waarom, moet je heen en weer gaan in de tijd. Onze belangrijkste fouten volgen bijna altijd een structuur van drie bedrijven:
- Akte I: Wat er is gebeurd voor de beslissing
- Akte II: Wat er gebeurt onder het moment waarop u de beslissing neemt
- Akte III: Hoe om te gaan met spijt na jouw beslissing.
4. De meeste grote fouten komen voort uit een onontgonnen aspect van je persoonlijkheid.
In 1981 voerden de psychologen William Brewer en James Treyens een experiment uit dat aantoonde hoezeer ons verleden onze percepties bepaalt. Ze vertelden hun vrijwilligers dat ze, voordat het experiment ‘begon’, in het ene kantoor moesten wachten terwijl het andere klaar was. Na deze korte stop op kantoor deden de vrijwilligers een geheugentest van wat ze erin hadden gezien. De proefpersonen hadden zich niet gerealiseerd dat het experiment een test zou zijn van wat ze zich herinnerden van hun wachten.
De vrijwilligers herinnerden zich veel vaker items waarvan zij dachten dat ze in een kantoor thuishoorden dan items die niet in een normaal kantoor thuishoorden. En ze herinnerden zich spullen, zoals boeken, die niet eens op kantoor lagen. Ze hadden een visueel ‘sjabloon’ van hoe een kantoor eruit moest zien, dat verder ging dan wat ze in werkelijkheid hadden gezien. Het sjabloon kwam voort uit de herinneringen en ervaringen van de vrijwilligers bij het zien van veel verschillende kantoren. Door deze ervaringen ontwikkelden en leerden ze een prototypisch kantoor uit dat ze in de echte wereld toepasten.
Zoals Henry David Thoreau schreef: ‘De vraag is niet waar je naar kijkt, maar wat je ziet.’
De technische term voor het bredere sjabloon – de combinatie van al deze herinneringen en ervaringen – is schemaeen concept ontwikkeld door de Zwitserse psycholoog Jean Piaget. Formulieren dienen twee belangrijke doelen:
- Ze vormen onze percepties op basis van hoe we in het verleden met de wereld zijn omgegaan. Het zijn abstracties die ons helpen te interpreteren wat we zien.
- Ze beïnvloeden hoe we reageren op basis van onze perceptie van wat we zien. Schema’s helpen ons te begrijpen wat we zien en er vervolgens op te reageren.
Als ze goed werken, besparen ze ons veel tijd en energie. Wanneer u bijvoorbeeld een Starbucks binnenloopt, weet u waar u moet staan om uw koffie te bestellen, hoe u met de kassamedewerker moet omgaan en waar u op uw bestelling moet wachten. Als je het allemaal opnieuw zou moeten doen, zou het leven vermoeiend zijn.
Maar als we onze schema’s verkeerd gebruiken, of als ze onze reacties vervormen, leiden ze tot fouten. Stel je voor dat je bij een familiediner bent en een ouder familielid een kleinkind vraagt om hem te helpen zijn telefoon te vinden. Dan vraagt hij een andere kleinzoon om het afval buiten te zetten. In plaats van ermee in te stemmen om te helpen met het afval, blaft de kleinzoon terug: “Waarom zou ik dat doen?” De rest van de familie ergert zich aan hem omdat hij tegen zijn familielid schreeuwt, dus stormt hij naar buiten.
“Als we onze schema’s verkeerd gebruiken, of als ze onze reacties vervormen, leiden ze tot fouten.”
Het kunnen gewoon slechte manieren zijn. Of misschien heeft dat kleinkind het gevoel dat hij op elke familiebijeenkomst altijd wordt gevraagd om het ondergeschikte werk te doen, terwijl anderen hulp krijgen met interessantere taken. Hij heeft een schema over zijn familie dat hem bijzonder gevoelig maakt. Als dit schema niet wordt onderzocht, kan dit tot meer conflicten leiden of ervoor zorgen dat hij minder graag deelneemt aan familiegebeurtenissen. Een kleine fout – schreeuwen tegen een familielid – brengt een veel groter probleem aan het licht.
5. Praat je fouten dood.
Hoe meer we praatten en schreven over onze fouten, hoe beter we ons voelden. Voor ons eigen verhaal hadden we eigenlijk exposure-therapie nodig. We wisten ook dat verhalen vertellen de wereld helpt begrijpen. De beste verhalen onthullen oorzaak en gevolg, en ze onthullen de emoties, schema’s en ideeën die gedrag sturen. We wisten gewoon niet hoe we het moesten doen.
Na al onze mislukte pogingen hebben we een stappenplan – in de vorm van een acroniem – voor hoe je over je fouten kunt praten: Reveal, Unpack, Empathize and Trust (DUET). Dit was tenslotte een duet tussen twee vrienden die probeerden te achterhalen wat er was gebeurd. DUET is een proces voor het delen en normaliseren van fouten, zodat we er minder van maken en ze minder pijn doen.
Het acroniem hielp ons eerlijkheid aan te moedigen; het deed ons denken aan het blootleggen van verborgen lagen; het plaatste empathie in het middelpunt van onze vragen; en daar was vertrouwen voor nodig. Deze stappen destigmatiseerden het onnoembare en toonden de antecedenten ervan.
Geniet van onze volledige bibliotheek met Book Bites – gelezen door de auteurs! – i Volgende Big Idea-app.
Dit artikel verscheen oorspronkelijk in Volgende grote ideeënclub tijdschrift en herdrukt met toestemming.
