Geschiedenis: Nadat hij is gearresteerd voor zijn dakovervallen, ontsnapt ex-soldaat Jeffrey Manchester uit de gevangenis en verstopt zich in een Toys R Us-winkel, waar hij een onwaarschijnlijke band vormt met een alleenstaande moeder en haar dochters terwijl de autoriteiten hem achtervolgen.Onderzoeken: ‘Roofman’ vertelt zijn verhaal op een rustige en zorgvuldige manier, waarbij hij liever observeert dan aandringt op drama. Geregisseerd door Derek Cianfrancede film blijft gefocust op alledaagse momenten in plaats van spanning op te bouwen door middel van acteren. De film volgt het ongelooflijke, waargebeurde verhaal van een slimme ex-legermilitair die overgaat tot overvallen nadat hij zich geen fiets kan veroorloven voor de verjaardag van zijn dochter. Het zit vol emotie en blijft de hele film trouw aan de kern zonder ooit af te wijken. Het probeert zijn verhaal niet groter te maken dan het leven. In plaats daarvan blijft het dicht bij het centrale karakter en laat het de details voor zich spreken. Channing Tatum keert terughoudend terug naar de rol, waarbij hij zijn optreden rustig en beheerst houdt, en het resultaat is een film die je in zijn greep houdt.Het verhaal volgt Jeffrey Manchester (Channing Tatum), een ex-soldaat die fastfoodrestaurants begint te beroven door hun daken door te snijden. Deze ongebruikelijke werkwijze levert hem de bijnaam Roofman op. Jeffrey beschouwt deze inbraken als routine en toont weinig interesse in conflicten of gevaar. Hij is voorzichtig en attent en zorgt er zelfs voor dat de medewerkers jassen hebben voordat hij deze in de vriezer opsluit. Nadat hij is gearresteerd en later op de vlucht is, verstopt hij zich in een Toys R Us-winkel en leeft hij rustig tussen planken en opslagruimtes. Gedurende deze tijd ontmoet hij Leigh (Kirsten Dunst), een alleenstaande moeder die probeert werk, geld en haar dochters te beheren. Jeffrey wordt langzaamaan een deel van hun dagelijks leven, waarbij hij maaltijden en kleine momenten deelt die voor hem gewoon maar betekenisvol aanvoelen. Tegelijkertijd begint de politie zijn bewegingen te volgen.De film besteedt minder tijd aan misdaad en meer aan wat er ontbreekt in Jeffrey’s leven. Het laat zien hoe iemand gedisciplineerd en bekwaam kan zijn, maar toch emotioneel onzeker. Jeffrey kan goed omgaan met gestructureerde systemen, maar lijkt verloren als hij wordt geconfronteerd met persoonlijke relaties. Scènes mogen zich in hun eigen tempo ontvouwen, vaak rustend op pauzes, herhaalde acties en onafgemaakte gesprekken. Sommige kijkers denken misschien dat het langzaam is, maar in de bredere context past het bij de innerlijke toestand van het personage. De film vermijdt duidelijke antwoorden en probeert Jeffreys keuzes niet uit te leggen of te rechtvaardigen. In plaats daarvan presenteert het een portret van een man gevormd door eenzaamheid, routine en immense liefde voor zijn dochter.De performance van Channing Tatum is gebouwd op subtiele keuzes. Hij speelt Jeffrey als iemand die meer ziet dan praat en behoedzaam reageert op de wereld om hem heen. Kleine bewegingen en uitdrukkingen verraden zijn ongemak in normale sociale omstandigheden, en hij levert prima prestaties. Kirsten Dunst brengt balans in de film met een geaarde en natuurlijke uitvoering. Ze speelt Leigh als praktisch en moe, maar nooit vlak of afstandelijk. Haar karakter voelt echt en doorleefd. Peter Dinklage speelt Mitch, de winkelmanager, die een rustige autoriteit meebrengt die spanning toevoegt en ervoor zorgt dat het verhaal geen typische misdaadthriller wordt. De bijrollen passen op natuurlijke wijze in de omgeving en houden de focus op de emotionele kern van de film.Naarmate de film zijn einde nadert, blijft ‘Roofman’ trouw aan zijn toon. Het streeft niet naar een dramatische oplossing of emotionele bevrijding. Deze vaste aanpak werkt, ook al voelt de film soms afstandelijk aan. ‘Roofman’ werkt het beste als een blik op een man die de regels begrijpt, maar moeite heeft om erbij te horen. De impact komt van de langzame opbouw van momenten in plaats van grote scènes. Wat blijft hangen nadat de film is afgelopen, is een stil gevoel van verdriet, geworteld in tijdelijke verbindingen en gemiste kansen. De subtiele vertolkingen en kleine details maken dit waargebeurde misdaaddrama tot een boeiend kijkstuk.
