Door Hendrik Hards
| Uitgegeven
Als fans zeggen dat ze het beter hadden kunnen doen dan iemand die het voorwerp van hun genegenheid zou hebben verpest, is dat vaak gebakken lucht. Het zijn gewoon fans die fans zijn zonder echte manier (of mogelijkheid) om de claims te onderbouwen.
Tenzij die fan dat is natuurlijk De jaren 70-show’s Topher Grace, die in 2012 furore maakte toen hij iets liet zien dat maar weinigen hebben geprobeerd te verwezenlijken. Hij maakte een herschikking van 85 minuten Star Wars prequels.
Topher Grace heeft de drie prequelfilms van George Lucas (die samen 418 minuten duren) opnieuw gemonteerd tot één samenhangende speelfilm. En dat is goed.
Naast het inkorten van de speelduur (en het maken van die bezuinigingen terwijl het toch een samenhangend verhaal handhaaft), heeft Grace de zaken een beetje verschoven en geheroriënteerd ten opzichte van de prequels die we kennen en bespreken. Voorbij zijn alle pod-races, onnodige exposities en irritante CGI-personages die aan het rommelen zijn Star Wars: Episode I – The Phantom Menace. In plaats daarvan begint Grace haar film met het einde ervan: met de laatste confrontatie tussen Obi-Wan, Qui-Gon en Darth Maul.
Het is grappig om te denken dat de meeste van de Het fantoomdreiging effectief kunnen worden geëlimineerd zonder dat er enige echte verwarring ontstaat in het totale verhaal. Geen goede look voor George Lucas en zijn gezelschap, maar het spreekt over de problemen die fans hadden met de eerste prequel toen deze oorspronkelijk in de bioscoop verscheen.
Topher Grace behield een groot deel van de actie uit de Lucas-films, maar elimineerde alle lichtzwaardgevechten, tenzij ze relevant waren voor de feitelijke verhalen die hij benadrukt. Ze gaan vooral over de relatie tussen Anakin en Padme en de zoektocht van Obi-Wan naar de mensen die politici proberen te vermoorden.
Scènes zoals die waarin Padme Anakin mee naar huis neemt om zijn familie te ontmoeten, die uit de film van Lucas zijn verwijderd maar licht werpen op personages en relaties, worden hersteld. Op deze manier haalde Grace relevante stukjes uit het verhaal eruit die hun weg konden vinden naar de originele definitieve versie.
Grace zorgt voor een soepele overgang naar de originele trilogie door zijn film te eindigen met een beeld van het naderende Darth Vaderzonder het veel verguisde “Nee!
Dit is weer een voorbeeld van minder is meer, vooral als het om Star Wars gaat. Echte fans begrijpen hier al de diepte van de pijn; het hoefde niet op zo’n voor de hand liggende (en enigszins dwaze) manier naar huis te worden gehamerd.
Natuurlijk is het niet zonder nadelen. Als je meer dan 300 minuten uit een serie snijdt, blijven er een paar gaten over en gaan de zaken in een tempo dat misschien vreemd aanvoelt voor degenen die bekend zijn met de originelen. Maar volgens de weinigen die hem ooit hebben gezien, is de film van Grace thematisch strak, actievol en vermakelijk.
De versie van Topher Grace, die pas in 2012 werd voltooid, inspireerde anderen om in de jaren die volgden de regie van Star Wars op zich te nemen. Topher Grace hielp zelfs bij het produceren en splitsen van een exemplaar 5 minuten kapsel van de hele franchise, in trailerstijl, met elementen uit bijna allemaal Star Wars productie die te maken heeft met de originele tijdlijn en karakters.
Zijn clip van vijf minuten geeft prachtig de kern van de franchise weer en zet tegelijkertijd de toon voor de film films zoals Solo, Schurk éénen natuurlijk de andere tijdlijnfilmpjes.
Helaas heeft Topher Grace 85 minuten Star Wars cut zal niet snel (of ooit) op een groot of klein scherm bij jou in de buurt verschijnen. Disney zou het nooit toestaan.
Topher Grace is van plan om geen openbare vertoningen meer te houden of de film te distribueren, ook al zouden duizenden Star Wars-fans waarschijnlijk de kans grijpen om de prequels te zien zonder Jar Jar Binks. Hij is waarschijnlijk te bang om door Disney te worden aangeklaagd.
