Door Robert Scucci
| Uitgegeven
Gezien de invloed van de Mad Max-franchise op het popcultuurlandschap sinds het begin in 1979, is het gemakkelijk om elke post-apocalyptische roadthriller die zich afspeelt in de Australische Outback een goedkope knock-off te noemen. De manier waarop ik vrede heb gesloten met dit soort oordelen is door dat feit te waarderen Gekke Max creëerde zijn eigen aparte genre, met voldoende ruimte voor filmmakers om soortgelijke concepten uit te werken en toch hun eigen kijk te bieden. De jaren 2014 De rovergeschreven en geregisseerd door David Michôd, is een lichtend voorbeeld van het gebruik van de straffende Australische woestijn als achtergrond om het verhaal te vertellen van een samenleving die ver in haar voortdurende ineenstorting verkeert.
Met Guy Pearce in de hoofdrol, met steun van Robert Pattinson, De rover is een gewelddadige reis door dorre landschappen bewoond door mensen die door de rest van de wereld zijn vergeten. Het is een wetteloos land, maar er zijn nog steeds duidelijke machtsstructuren in het spel. Het is bevredigend om te zien hoe deze structuren langzaam uit elkaar vallen, omdat de samenleving recent genoeg is ingestort zodat mensen zich vervlogen tijden kunnen herinneren, maar niet zo recent dat ze niet meer beseffen waar het heen gaat.
Een ramp voor een gestolen auto
Voor Rover’s conflict goed is gevestigd, maken we kennis met Archie (David Field), Caleb (Tawanda Manyimo) en Henry (Scoot McNairy). Ze zijn op de vlucht voor een overval, en bij hen is Rey (Robert Pattinson), Henry’s jongere broer. Nadat hij tijdens de overval gewond is geraakt, wordt Rey uit het voertuig gegooid en voor dood achtergelaten. Tijdens het gevecht crasht hun auto, wat hen ertoe aanzet een nieuwe vluchtauto te stelen.
Helaas voor de bende stelen ze een auto van een nomadische eenling genaamd Eric (Guy Pearce). Nadat hij de aanvankelijke ineenstorting van de samenleving zo’n tien jaar eerder heeft meegemaakt, wat resulteerde in het verlies van zijn familie en zijn boerderij, is Eric niet al te vriendelijk tegen de dieven en gaat hij onmiddellijk op jacht naar hen, alle obstakels zijn verdoemd. Wanneer hij een ernstig gewonde Rey tegenkomt, van wie hij weet dat hij op zijn minst indirect verantwoordelijk is voor de diefstal van zijn auto, brengt Eric hem naar een dokter om hem weer gezond te maken voordat hij hem ondervraagt over de verblijfplaats van zijn broer.
Onderweg heeft Eric gewelddadige ontmoetingen met een dwergwapenhandelaar die opereert vanuit een opiumhol, reizende circusleden en wat er nog over is van het Australische leger, dat nog steeds macht probeert uit te oefenen over de burgers van het land, ondanks het feit dat ze niet meer over de vuurkracht beschikken die ze ooit hadden. Rey, meegesleept en niet helemaal zichzelf vanwege haar verwondingen, blijkt meer een last dan een hefboom te zijn, wat de zaken ingewikkelder maakt voor Eric, die gewoon zijn auto wil pakken en weer een ellendige dronkaard wil zijn die door de woestenij dwaalt.
Een Madmaxiaanse actiefilm die op zichzelf staat
Terwijl de voor de hand liggende Mad Max opstelling is te vinden in De roverhet voelt nooit als een copycat van de franchise die het inspireerde. We hebben de Australische woestijn, autoachtervolgingen en krachtmetingen boordevol vuurkracht, maar gegeven hoe verreikend de overlevering is Gekke Maxer is voldoende ruimte voor films zoals De rover het bezetten van een vergelijkbaar thematisch gebied terwijl ze een heel ander pad bewandelen. Met dat sjabloon als uitgangspunt, De rover vertelt een persoonlijker verhaal over verlies en wraak dat in elke andere setting net zo goed zou werken.
Michôd heeft over de overeenkomsten geschreven en zegt: “Je zet auto’s in de Australische woestijn en mensen beginnen na te denken Gekke Maxen met alle respect voor die film, denk ik De rover zal veel huiveringwekkender authentiek en bedreigend zijn.’ Hij heeft het niet bij het verkeerde eind met die inschatting, want er zijn hier geen nitrotrucks en gemaskerde plunderaars. uitgebreide folklore het voelt bijna bijbels. In plaats daarvan krijgen we een rauw beeld van de mensheid die nauwelijks aan een zijden draadje blijft hangen, en zijn we getuige van de voortdurende ineenstorting van de samenleving, terwijl deze nog steeds actief plaatsvindt.
Op het moment dat ik dit schrijf, De rover streamen op Netflix.
