Geschiedenis: Na een medisch noodgeval wordt Belén, een jonge vrouw, ten onrechte gearresteerd en verwikkeld in een juridische strijd die ze niet begrijpt.Onderzoeken: ‘Belén’ grijpt je vanaf de allereerste scène met de zwaarte van zijn verhaal. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal uit Argentinië dat zich afspeelde in 2014, volgt de film een jonge vrouw die, na een miskraam, beschuldigd wordt van een misdaad die ze niet heeft begaan. Dolores Fonzidie de film regisseert en de hoofdrol speelt, plaatst de kijker midden in het eerste angstaanjagende moment, een ziekenhuiskamer vol angst, verwarring en onrecht. De film gaat over de problematiek van illegale abortus en is gebaseerd op een boek van Ana Correa. De film verspilt geen tijd en komt al vanaf de eerste momenten in actie, waardoor je midden in de dingen wordt geslingerd en je wordt gedwongen erbij te blijven tijdens alles wat volgt. De aard van ‘Belén’ is dat het een gedurfde film is die je wil laten voelen wat er gebeurt, en niet alleen maar observeert.Het plot draait vooral om twee vrouwen. De eerste is Julieta, ook wel bekend als Belén (Camila-borden), een hardwerkende jonge vrouw wiens leven langzaam wegglijdt als ze wordt gearresteerd uit het ziekenhuis, beschuldigd van het vermoorden van haar ongeboren kind. De andere is Soledad Deza (Dolores Fonzi), een advocaat die besluit de zaak van Belén aan te spannen tegen een rechtssysteem dat hen tegenwerkt. Om hen heen staat een klein team, waaronder een journalist, juridische ondersteuners en gewone mensen die uiteindelijk deel gaan uitmaken van de strijd. Deza’s strijd is vooral gericht tegen het systeem zelf, omdat ze van het kastje naar de muur moet rennen om een zaak te bemachtigen, zodat ze om een nieuw proces kan vragen. Wat begint als een rechtszaalgevecht groeit langzaam uit tot iets groters.Wat opvalt in ‘Belén’ is de eerlijke benadering van storytelling. De film verbergt zijn standpunt niet; het bekijkt de gebeurtenissen door een lens van verontwaardiging over het onrecht en sympathie voor degenen die eronder lijden. De film blijft ook gebaseerd op echte menselijke ervaringen. De scènes in de rechtszaal zijn spannend maar niet overdreven, en de rustigere momenten tussen de personages komen harder aan. Wat de film onderscheidt van andere films in het genre, is de manier waarop hij uitstijgt boven routinematige afbeeldingen. Er zit emotionele waarheid in elk beeld en de zorg waarmee de personages worden behandeld, voelt echt aan. Het schuwt niet om te laten zien hoe uitputtend en langzaam de strijd voor gerechtigheid in het echte leven kan zijn.De uitvoeringen blijven een van de grootste sterke punten van de film. Camila Plaate in de rol van Julieta/Belén geeft een voorstelling die zacht maar sterk aanvoelt. Ze slaagt erin haar pijn zonder theatraal over te brengen, en haar momenten waarop ze haar waardigheid intact houdt, blijven je bij. Dolores Fonzi brengt als advocaat een soort constant vuur in haar rol. Ze is serieus, betrokken en soms zichtbaar gebukt onder de strijd die ze heeft gekozen. De ondersteunende cast brengt een gevoel van de dagelijkse realiteit in de film en omringt de hoofdrolspelers met mensen die onvolmaakt en geloofwaardig zijn. Zelfs als het verhaal naar grotere ideeën reikt, houden de uitvoeringen het gegrond door ons eraan te herinneren dat dit echte mensen zijn en geen symbolen.De boodschap in ‘Belén’ voelt heel duidelijk, zelfs een tikkeltje direct, maar die duidelijkheid hoort bij het doel. Het wil je aan het denken zetten, je van streek maken en je vertellen dat wat er met één persoon is gebeurd een groter patroon weerspiegelt dat er vandaag de dag nog steeds toe doet. Als je op zoek bent naar een eenvoudige rechtszaalthriller, vind je misschien delen die je kent. Maar als je openstaat voor een verhaal dat pijn combineert met hoop, dan levert deze film eerlijkheid en hart op. Het is een serieuze film met een serieus thema, en hij laat je niet wegkijken.
