Geschiedenis: Arco, een jonge jongen uit de toekomst, landt per ongeluk in 2075, waar een meisje genaamd Iris hem helpt de weg naar huis te vinden. Tijdens het proces vormen ze een vriendschap die hen beiden verandert.Beoordeling: Geregisseerd door Ugo Welkomdeze Franse animatiefilm is niet afhankelijk van ruis of beeld om indruk te maken. In plaats daarvan beweegt het zachtjes en gelooft het volledig in zijn verhaal en personages om de aandacht van de kijkers te trekken. De animatiestijl is zacht en expressief, met kleuren die eerder kalm dan luid aanvoelen. Vanaf het begin maakt de film duidelijk dat hij meer geïnteresseerd is in emotie dan in visuele weergave. Het kost tijd, en dat geduld wordt een deel van zijn identiteit. Dat stille vertrouwen geeft de film zijn aparte toon. ‘Arco’ is rijk aan emotionele eerlijkheid, zachte verhalen en doordachte thema’s die het tot een lonend horloge maken. Het is een film die je raakt in plaats van te overweldigen en die indruk weet achter te laten.Het plot draait om Arco (Oscar Tresanini), een tienjarige jongen uit een verre toekomst waar mensen hoog boven de aarde leven en tijdreizen bestaat. Nadat hij een regel heeft overtreden, reist hij per ongeluk terug naar het jaar 2075 en belandt hij in een wereld die zowel geavanceerd als kwetsbaar is. Daar ontmoet hij Iris (Margot Ringard Oldra), een wijs en oplettend meisje dat ervoor kiest hem te helpen naar huis terug te keren. Ze is praktisch als hij impulsief is, en dat verschil zorgt voor een natuurlijk evenwicht tussen hen. Terwijl ze samen door de stad trekken, groeit hun vriendschap langzaam. Het tijdreisidee kan het verhaal op het eerste gezicht zwaar doen lijken, maar in de kern gaat het simpelweg over twee kinderen die elkaar proberen te begrijpen. Hun reis is gevuld met kleine ontdekkingen in plaats van dramatische wendingen.Wat het meest opvalt aan ‘Arco’ is de manier waarop het met de thema’s omgaat. De film raakt aan ideeën over verantwoordelijkheid, het milieu en de menselijke verbinding, maar wordt nooit een preek. Deze ideeën worden via kleine acties en gesprekken in het verhaal verweven. Het tempo van het langzame lijkt misschien traag voor de kijkers, maar deze traagheid zorgt ervoor dat de plot kan floreren. Het wereldgebouw is gedetailleerd zonder verwarrend te zijn, en de toekomst voelt fantasierijk maar geloofwaardig aan. De film vertrouwt erop dat het publiek kleine details zelf opmerkt in plaats van ze uit te leggen. Het respecteert zijn kijkers voldoende om bepaalde vragen open te laten.Voice-overs voegen warmte toe aan de film. De acteurs die Arco en Iris vertolken, brengen een natuurlijke onschuld in hun rollen, waardoor de vriendschap echt aanvoelt. Hun gesprekken klinken als kinderen die eerlijk spreken, en niet als volwassenen die slim proberen te zijn. Ondersteunende stemmen, vooral Mikki de robot, helpen de wereld vorm te geven zonder af te leiden van het centrale koppel. De uitvoeringen doen nooit te veel moeite, en die terughoudendheid werkt in het voordeel van de film. De oprechtheid van hun stemmen versterkt de emotionele aantrekkingskracht van het verhaal. Personages als Mikki de robot en Peter, het kleine broertje van Iris, zullen je overtuigen met hun charme en onschuld.‘Arco’ is geen animatiefilm opgebouwd rond grote wendingen of drama. Het is een tot nadenken stemmend verhaal over vriendschap, tijd en begripsverschillen. Sommige kijkers vinden het misschien traag, terwijl anderen het ontspannen ritme waarderen. De film besteedt veel aandacht aan de band tussen de twee kinderen, waarbij hun relatie het verhaal meer bepaalt dan de mechanismen van tijdreizen. De film laat eerder een emotionele dan een dramatische impact achter. Het voelt persoonlijk, bijna handgemaakt van geest. Als het eindigt, besef je dat de reis minder over tijdreizen ging en meer over leren zorgen.
