Geschiedenis: Een niet-ontplofte bom uit de Tweede Wereldoorlog leidt tot een noodevacuatie door Londen. Te midden van de chaos gaat een team stilletjes door met een geplande overval, in de hoop dat niemand het zal merken totdat het te laat is.Beoordeling: ‘Fuze’ heeft in de kern een sterk idee en dat is voor een tijdje genoeg om daaraan vast te houden. Een bommelding midden in Londen, mensen die uit hun huizen worden verdreven, en ergens daarbinnen een groep die stilletjes een bankoverval plant. Het is een opstelling die vol mogelijkheden voelt. De film beweegt snel en vertraagt zelden, wat helpt om de aandacht vast te houden, maar het voelt ook alsof hij zijn eigen materiaal niet volledig vertrouwt. Scènes komen en gaan snel, soms voordat ze de kans hebben gehad om te landen. Er gebeurt altijd wel iets, maar niet alles blijft hangen. Het is het soort film waar je een knipoog van kunt krijgen Guy Ritchiemaar niet veel meer. Je blijft betrokken, maar er is een afstand die nooit helemaal verdwijnt.Het verhaal speelt zich af in Londen, waar de ontdekking van een niet-ontplofte bom uit de Tweede Wereldoorlog op een bouwplaats een grootschalige evacuatie dwingt. Will (Aaron Taylor-Johnson), een Britse soldaat met ervaring in Afghanistan, wordt ingeschakeld om de eenheid te helpen ontwapenen. Terwijl hulpdiensten het gebied afsluiten, gebruikt een criminele groep de chaos om een geplande overval uit te voeren. Karalis (Theo Jacobus) en X (Sam Worthington) leidt de operatie, beweegt zich door afgezette zones en blijft de politie een stap voor naarmate het plan gevaarlijker wordt. Ondertussen werken de bomopruimingseenheid en officieren ter plaatse, waaronder Zuzana (Gugu Mbatha-Raw), om de crisis te beheersen en de situatie onder controle te houden. Naarmate beide partijen zich verder ontwikkelen, stijgt de spanning en onthult de film geleidelijk dat er meer aan de hand is dan op het eerste gezicht lijkt.De film voelt een beetje dun aan in de manier waarop hij met zijn personages omgaat. Je begrijpt wat ze doen, maar niet altijd waarom het er buiten de gegeven situatie toe doet. Het schrijven biedt net genoeg brandstof om de plot in beweging te houden, maar niet genoeg om deze mensen zich volledig echt te laten voelen. Er zijn momenten die meer gewicht lijken te moeten hebben, maar die gaan voorbij zonder veel achter te laten. Het is niet zo dat de film leeg is. Het graaft gewoon niet diep. Na een punt begint het te voelen alsof alles uit noodzaak wordt geduwd in plaats van uit opbouw, en dat neemt de impact weg. Er is ook een gevoel dat de film risico’s vermijdt met zijn verhalende wendingen door te kiezen voor veiligere beats.Aaron Taylor-Johnson houdt de zaken gegrond en overdrijft niet, wat in het voordeel van de film werkt. Theo James als Karalis brengt wat voorsprong, hoewel zijn karakter het gevoel heeft dat het verder had kunnen gaan. Gugu Mbatha-Raw als Zuzuna is stabiel en geloofwaardig, vooral in de meer gespannen delen van de evacuatie. Iedereen doet zijn steentje voldoende en er is inspanning op het scherm, maar het materiaal geeft niet altijd ruimte voor meer. Een paar ondersteunende karakters maken veelbelovende optredens en verdwijnen vervolgens voordat ze zich echt kunnen registreren. Zelfs op sleutelmomenten voelen de vertolkingen wat terughoudend aan, alsof de film ze nooit volledig laat opengaan.In het laatste deel houdt de film zijn tempo vast, maar bouwt niet helemaal voort op wat eerder kwam. Pas in de climax legt de film eindelijk zijn kaarten op tafel. Het voelt alsof er wordt gestreefd naar een sterke afwerking, maar het resultaat komt niet helemaal overeen met de opstelling. Er zit genoeg materiaal in de film om je geboeid te houden, vooral als je gewoon op zoek bent naar iets snels en spannends, maar er blijft niet veel achter als de film voorbij is. Je vraagt je af hoeveel sterker het had kunnen zijn als het meer tijd had besteed aan het vormgeven van zijn personages en hun reizen. Het werkt zolang het aan staat, maar het zal niet lang bij je blijven. Een sterker einde had een verschil kunnen maken, maar de film neemt genoegen met iets heel okés.
