Geschiedenis: Aan het begin van de 20e eeuw, begin 20e eeuw, ontvouwt het gewone leven van een jonge houthakker zich tegen de achtergrond van de ontwikkeling en industrialisatie van de Verenigde Staten, met een beschouwing van de verbinding tussen mens en natuur. Beoordeling: “De wereld is op een ingewikkelde manier aan elkaar genaaid. Elke draad die we trekken, we weten niet hoe deze het ontwerp van dingen beïnvloedt. We zijn maar kinderen op deze aarde, die de touwtjes uit het reuzenrad trekken…” Soms, na een dag bomen vellen – sommige meer dan 500 jaar oud, terwijl de houthakkers zaten te praten, zei Arn Peeples (William H. Macy), zouden de oudsten onder hen nadenken over de implicaties van hun daden. En in zijn woorden: “Een boom was een vriend als je hem zijn gang liet gaan. Maar zodra het blad beet, kreeg je zelf oorlog en was de boom een moordenaar.” Terwijl Arn de stem van het geweten is in ‘Train Dreams’, is het het leven van Robert Grainer (Joël Edgerton), die de film volgt, gemengd met de voice-over van Will Patton. Terwijl de film zijn hele leven beslaat, zien we dat de bomen niet alleen de alledaagse schoonheid symboliseren die Robert in zich opneemt, maar ook de ironie dat ze een bron van zijn levensonderhoud zijn en uiteindelijk tragische gevolgen voor hem hebben. Na een eenzaam leven te hebben geleid in Idaho, waar Robert kwam wonen toen hij op zes- of zevenjarige leeftijd wees werd, gaat hij tijdens het houtkapseizoen maandenlang in de bossen werken. Of soms met het spoorwegpersoneel – een beslissing waar hij grote spijt van had toen hij hulpeloos toekeek hoe een Chinese immigrant een racistische aanval onderging. Een scène die hem zijn hele leven zou blijven achtervolgen. Op een gegeven moment, als hij tussen zijn banen door zit, ontmoet hij Gladys (Felicity Jones), en ze worden verliefd. Hoewel Robert weer aan het werk moet, besluiten ze te trouwen en een blokhut te bouwen aan de oever van een rivier. En sindsdien is zijn leven een voortdurende strijd geworden tussen een aantal maanden aan het werk zijn om geld te verdienen en de drang om thuis te zijn bij Gladys en hun dochtertje Katie. Het leven in het bos is heel anders dan het leven met je gezin. Maandenlang doorbrengen, soms zonder een woord te wisselen, met andere mannen van wie je misschien geen idee hebt wat de achtergrond is, kan zowel isolerend als angstaanjagend zijn. Toch heerst er een gevoel van kameraadschap als ze voor elkaar zorgen en een ’tijdelijk gezin’ worden, zoals Robert het noemt. Maar zijn leven komt pas echt tot leven zodra hij weer thuis is bij zijn dierbaren en zachte, hartverwarmende momenten deelt met Gladys en Katie, die onvervangbaar zijn. Maar aangezien “de honger van de wereld naar hout onverzadigbaar is”, bevindt hij zich vaker wel dan niet in het bos. Tijdens een van deze zakenreizen is hij getuige van de tragische dood van Arn en een paar andere houthakkers, gedood door de bomen die ze aan het kappen waren. Terwijl de wijze woorden van Arn in zijn oren weerklinken, begint hij een sterk voorgevoel te krijgen dat hij niet kan afschudden en besluit hij voorgoed naar huis te gaan. Maar er wacht hem een grotere tragedie. En zo begint een periode van eindeloos wachten op hem terwijl hij worstelt om los te laten en zich te verzoenen. Een bewerking van Denis Johnsons korte verhaal ‘Train Dreams’ is een optelsom van alle momenten die het bevat. Directeur Clint Bentley fungeert als scenarioschrijver samen met Greg Kwedar, en samen brengen ze deze uitgebreide film samen van stille reflecties over leven, liefhebben, verdriet en de onderling verbonden aard van ons leven. Geruchtendialogen raakten ons en resoneerden. Wanneer Robert bevriend raakt met Claire (Kerry Condon), een boswachter die in zijn stad is gestationeerd om bosbranden en houtkap in de gaten te houden, zijn ze verbonden over hun persoonlijke verliezen. Er is een pauze, een contemplatie van het verdriet dat zo welsprekend wordt aangestipt – ‘Soms heb je het gevoel dat het verdriet je opeet en andere keren alsof het iemand anders is overkomen’, en hoe diep persoonlijk de verwerking van verlies is – ‘Ik had meer vragen dan antwoorden zoals geen ander mens dit had meegemaakt.” De film omvat zoveel binnen zijn kader: van de delicate, warme momenten van het vaderschap die Robert deelt met zijn dochter tot de eenzaamheid van nachten doorgebracht in een bos bij het vuur. De cinematografie van Adolpho Velosos is heerlijk en meditatief – gevlekt zonlicht dat door de torenhoge bomen stroomt, de flits van helder blauw als de hoge stammen zich uitstrekken om de lucht te raken, de gouden tinten van de zonsondergang, de felle kleuren als de zon van stemming verandert, close-ups van verweerde gezichten – omdat je nog net de gezichten van de film kon zien. De achtergrondmuziek (Bryce Dessner) voegt daar subtiele, melancholische tonen aan toe. Het tempo is bewust loom, soms kronkelend met een lyrische stilte. Joel Edgerton neemt de film over met zijn sombere maar opmerkelijke vertolking, William H. Macy, Kerry Condon en Felicity Jones – elk in de specifieke tijdlijnen van de film – zijn meeslepend. Op dat moment loopt de film ten einde, en dat geldt ook voor het alledaagse leven van Robert – terwijl hij herinneringen ophaalt aan de kleine en grote momenten die hem daar brachten – de vrienden die verschenen, de relaties die uit het niets werden opgebouwd, de adembenemende schoonheid en het onoverkomelijke verdriet om hem heen. Terwijl de voice-over van Will Patton doordrong, “had hij het gevoel dat hij een flauw idee van zijn leven begon te krijgen, ook al begon het hem nu te ontglippen”, komt Robert tot het aangrijpende besef dat het leven tegelijk uiterst aantrekkelijk en verwoestend tragisch is. Dat elk klein fragment in iemands wezen zijn rol speelt – met elkaar verbonden is – net als in het bos, waar je niet kunt zien waar het ene eindigt en het andere begint. Als een suggestieve en introspectieve ode aan het leven, verdriet en loslaten is ‘Train Dreams’ een gevoelvol, intiem horloge.
