Een zelfportret uit 1940 van Frida Kahlo, getiteld ‘El sueño (La cama)’, zou donderdag veilinggeschiedenis kunnen schrijven bij Sotheby’s in New York
NEW YORK– NEW YORK (AP) — Een zelfportret uit 1940 van de beroemde Mexicaanse kunstenaar Frida Kahlo dat ze in een bed slaapt, kan donderdag geschiedenis schrijven als het wordt verkocht door Sotheby’s in New York.
Met een geschatte prijs van $40 miljoen tot $60 miljoen kan “El sueño (La cama)” – in het Engels “The Dream (The Bed)” – de topprijs voor een werk van welke vrouwelijke kunstenaar dan ook overtreffen als het onder de hamer gaat. Dat record staat momenteel op $44,4 miljoen, betaald bij Sotheby’s in 2014 voor Georgia O’Keeffe’s “Jimson Weed/White Flower No. 1.”
De hoogste prijs op een veiling voor een Kahlo-werk bedraagt $ 34,9 miljoen, betaald in 2021 “Diego en ik,” toont de kunstenaar en haar man, muralist Diego Rivera. Haar schilderijen zouden particulier voor nog meer zijn verkocht.
Op het schilderij dat wordt geveild, is Kahlo afgebeeld terwijl hij slaapt in een houten bed in koloniale stijl, gewikkeld in een gouden deken geborduurd met kruipende wijnranken en bladeren. Boven haar, schijnbaar zwevend op de bedstijlen, ligt een skelet op ware grootte.
In de catalogusnota zegt Sotheby’s dat het schilderij “een spectrale meditatie biedt op de poreuze grens tussen slaap en dood.”
Het schilderij werd eind jaren negentig voor het laatst publiekelijk tentoongesteld en is de ster van een verkoop van meer dan 100 surrealistische werken van kunstenaars als Salvador Dalí, René Magritte, Max Ernst en Dorothea Tanning. Ze komen uit een privécollectie waarvan de eigenaar niet bekend is gemaakt.
Kahlo beeldde zichzelf en de gebeurtenissen uit haar leven levendig en spaarzaam af, dat op 18-jarige leeftijd werd veranderd door een busongeluk. Ze begon te schilderen terwijl ze bedlegerig was, onderging een reeks pijnlijke operaties aan haar beschadigde ruggengraat en bekken, en droeg vervolgens gips tot haar dood in 1954 op 47-jarige leeftijd.
“Het hangende skelet wordt vaak geïnterpreteerd als een visualisatie van haar angst om in haar slaap te sterven, een angst die maar al te plausibel is voor een kunstenaar wiens dagelijks bestaan werd gevormd door chronische pijn en trauma uit het verleden”, aldus de catalogus.
