Hoe wetenschappelijk accuraat is Pluribus van Apple TV?

Dit bericht bevat spoilers voor de seizoenspremière van “Pluribus”.

Kan het menselijk ras een bewustzijn delen? Hoewel zeker mogelijk vanuit een metaforisch perspectief, is de wetenschappelijke legitimiteit van een dergelijk concept moeilijk te onderscheiden. Neem een ​​sciencefictionauteur Peter Watts’ kijk op het bijenkorfbewustzijn als voorbeeld waar hij beweert dat dit zo is stroom het mogelijk zijn om collectieve netwerken te creëren op basis van menselijke stimuli of om in de toekomst de dromen van anderen te lezen. Er bestaat al tastbaar onderzoek naar het bewustzijn van bijenkorven. Hoewel het gemakkelijker is om dergelijk gedrag bij dieren of insecten te bestuderen, is het menselijk bewustzijn een heel ander verhaal. Wat tenslotte is bewustzijn, en hoe maken zelfbewustzijn en identiteit deel uit van de bijenkorfmentaliteit? De antwoorden zijn ingewikkeld, en Vince Gilligans nieuwste sciencefictionserie, ‘Pluribus’, is niet bang om die implicaties verder uit te werken, zij het op een quasi-realistisch niveau.

Het uitgangspunt van de show voelt aanvankelijk bedrieglijk eenvoudig aan. Wetenschappers pikken een RNA-sequentie op die snel de opsluiting doorbreekt en de mensheid binnen enkele dagen verenigt met een soort ‘psychische lijm’. Met andere woorden: een buitenaardse invasie doodt bijna een miljard mensen op aarde en laat een bijenkorf achter met een ingewikkelde kijk op moraliteit. Sommigen, zoals de gemakkelijk prikkelbare Carol (Rhea Seehorn), zijn immuun en creëren een onwaarschijnlijke status quo tussen een gebrekkig, zelfverzekerd individu en een bijenkorfgeest die zowel angstaanjagend efficiënt als verdacht welwillend lijkt.

Zosia (Karolina Wydra) treedt op als Carol’s chaperonne en spreekt over de wil van het collectief, dat (blijkbaar) nooit negatieve emoties voelt. Wydra nam het woord Veelhoek om licht te werpen op deze bijenkorfgeest:

“Vince zou zeggen dat het gewoon heel tevreden, gelukkige, vredige, vredige mensen zijn die onvoorspelbaar zijn en gewoon pure goedheid in de wereld zijn (…) Ze verkeren voortdurend in een staat van sereniteit. Wat er ook naar hen wordt gegooid, ze reageren niet negatief.”

De gevolgen van de bijenkorf hebben nooit een negatieve reactie iets zijn verschrikkelijk. De show onderzoekt dit in aflevering 2, waarin een woedende Carol schreeuwt en doodt per ongeluk 11 miljoen leden van de korfen maak er ook een ander tijd ondanks spijt. De reactie van The Hive hierop is verstoken van enige sterke emotie: ze beweren dat hoewel de sterfgevallen ongelukkig zijn, Carol niet van plan was iemand te vermoorden, dus er is weinig reden om boos of verontwaardigd te zijn. Dit kan nauwelijks als een vreedzame manier van denken worden beschouwd; dit soort volgzame welwillendheid laat de korf wijd openstaan ​​voor uitbuitende manipulatie (en zeer reële schade).

Dit betekent echter niet dat de korf hulpeloos is. We zien ze op een perfect georganiseerde manier mobiliseren en miljoenen infecteren zonder opgemerkt te worden. Dit compliceert hun morele kompas, omdat ze in staat zijn tot bedrieglijke infiltratie en meedogenloze massamoord onder het mom van het vervullen van een biologische dwang. Gilligan baseerde de fysieke bewegingen van de korf op een onderwaterervaring waarbij hij een school vissen had zien bewegen als één geheel:

“Ik heb een beetje gedoken, en ik had het geluk om naar het Caribisch gebied te gaan of zoiets. Het fascineerde me: deze prachtige vissen, ze staan ​​allemaal in een rij, en dan draait de loden vis plotseling een hoek om, zoals die lichtcycli in ‘Tron.’ De vissen zouden allemaal bij elkaar zijn, en dan gingen ze weg kchhen dan gaan ze kchh. Je ziet het niet eens gebeuren. Het is sneller dan het menselijk oog.”

Gilligan bedankte ook stuntkunstenaar Nito Larioza voor het toezicht op de choreografie van de choreografie, terwijl hij grapte dat mensen nooit zo gracieus kunnen bewegen als een school tropische vissen. Touché.

Zou een buitenaardse RNA-sequentie onze geest kunnen infecteren en ons van de ene op de andere dag tot één enkele entiteit kunnen vermengen? Misschien niet, maar het principe achter dit sci-fi-concept is gebaseerd op echte gevallen van collectief bewustzijn, vooral bij insecten en dieren. Terwijl kuddementaliteit altijd heeft bestaan ​​onder trekvogels, bijen en zwermen insecten, werd de term ‘bijenkorfgeest’ in de jaren vijftig gepopulariseerd door sciencefictionschrijver James H. Schmitz. Bovendien hebben Hive Minds doorgaans geen positieve connotatie als sciencefictionconcept, omdat ze worden gebruikt als metaforen voor de traagheid van het groepsdenken en de erosie van de individualiteit. Maar als wetenschappelijk concept worden de basisprincipes van het bijenkorfbewustzijn al gebruikt in de zwermintelligentie (een stroom van robotica), waarbij kleine robots worden getraind om taken gecoördineerd uit te voeren.

Maar hoe zit het met de uitbreiding ervan naar het ongrijpbare menselijke bewustzijn? We ondernemen momenteel stappen om prototypechips in onze hersenen te plaatsen om ze te synchroniseren met technologische commando’s of zelfs kunstmatig gecodeerde herinneringen te creëren om te zien of ze compatibel zijn met rattenhersenen. Hoewel de verre toekomst ons misschien de mogelijkheid geeft om een ​​bijenkorfgeest te simuleren, is het toch een verstandig idee om onze geesten samen te voegen? Een kernkenmerk van een bijenkorf is identiteitsfusie, waardoor persoonlijke hoop en dromen volledig worden uitgewist ten gunste van een gemeenschappelijk doel. Wie bepaalt deze idealen en wat gebeurt er als iemand wil overlopen?

“Pluribus” moet zijn aaskaart nog onthullen, maar het lijkt een waarschuwend verhaal over dwaze assimilatie. Conflict is een ongewenst kenmerk, maar ongetwijfeld belangrijk voor een functionele samenleving die diversiteit waardeert. Onenigheid en autonomie zijn essentieel om machtsonevenwichtigheden te voorkomen en kwetsbare groepen te beschermen, en het onvermogen van de bijenkorf om dit in ‘Pluribus’ te begrijpen, zou binnenkort zijn ondergang kunnen betekenen.