Waar Dhurandhar neigde naar agressieve bloeddorst door zijn scherpe verhalen, Schreeuw beweegt zich in de tegenovergestelde richting en vraagt ons om mensen verder te zien dan uniformen, slogans of pagina’s, merkt Mayur Sanap op.
Wanneer een soldaat sneuvelt in een oorlog, wordt hij vaak gereduceerd tot een nummer op een slachtofferslijst. We herinneren ons misschien hun gezicht of hun naam niet, alleen dat ze deel uitmaakten van het gevecht.
Films zijn altijd geïnteresseerd geweest in het presenteren van het heroïsche verhaal op het scherm, en dit heeft een eigen genre gecreëerd.
In die zin klinkt een biopic over een oorlogsheld misschien als bekend terrein of zelfs voorspelbaar (bijvoorbeeld de recente film). 120 Bahadur).
Regisseur Sriram Raghavan wijkt af van zijn gebruikelijke thrillers en presenteert een verhaal vol heldendom Schreeuw Het eert tweede linie Arun Khetarpal, de jongste ontvanger van de paraam vir chakra, India’s hoogste onderscheiding voor moed in oorlog.
Raghavan, samen met zijn oude medewerkers rijit biswas en poja ladha surti (Badlapur, Andhadhun, vrolijk kerstfeest), presenteert een ontroerende biografie, maar het gaat niet alleen om prachtige heldendaden.
Dit is een respectvolle biopic over Khetarpal, wiens moed en tragedie op jonge leeftijd worden weerspiegeld in de krachtige titel van de film.
Schreeuw overtreft de verwachtingen als we kijken naar het sjabloonmateriaal van een biopic over oorlogshelden die een belangrijke film van onze tijd vertelt.
De film blijft gericht op de menselijke kosten van oorlog en op wat er verloren gaat elke keer dat geweld wordt genormaliseerd.
Deze gevoelige houding staat in contrast met de toon van Aditya Dhar Dhurandhar eerder ingesteld.
Waar Dhurandhar neigde naar agressieve bloeddorst door zijn scherpe verhalen, Schreeuw beweegt zich in de tegenovergestelde richting en vraagt ons om mensen verder te zien dan uniformen, slogans of pagina’s.
De film behandelt het nationalisme met terughoudendheid en zonder de andere kant op oneerlijke wijze te belasteren in zijn onwankelbare pro-menselijkheidsstandpunt. Zij weigert Pakistan en zijn bevolking af te schilderen als dit onherstelbare monster, net als dat van Meghna Gulzar Razi.
Het punt Schreeuw doet is eerlijk en direct: oorlog vraagt meer dan het geeft.
De emotionele impact van de film wordt groter als je beseft dat dit niet de uitvinding van de auteur is. Het is een waargebeurd verhaal, gevormd door echte mensen die dit verhaal daadwerkelijk hebben meegemaakt.
De film plaatst Dharmendra in het middelpunt van de kernboodschap en voor een film over een verloren held draagt het laatste optreden van de Bollywood-legende bij aan het emotionele gewicht van de film.
Hij speelt Arun’s vader Brigadier ML Khetarpal.
Het jaar is 2001.
Brigadegeneraal Khetarpal reist voor een driedaags bezoek naar Pakistan om oude herinneringen op te halen aan zijn verloren huis en de mensen van wie hij gescheiden was geraakt nadat hij tijdens de opdeling naar India was gemigreerd.
Hij wordt ontvangen door brigadegeneraal Khwaja Mohammed Naseer (Jaideep Ahlawat), een officier in het Pakistaanse leger.
Op een van de meest opvallende momenten van de film spreekt Naseer met oprecht verdriet en respect voor de moed van Arun Khetarpal.
Hij geeft toe dat hij degene was die hem in de oorlog tussen India en Pakistan van 1971 heeft vermoord.
Wat een moment van bitterheid had kunnen zijn, verandert in een zeldzame menselijke connectie die boven het idee van vijanden uitstijgt.
Het woord ‘vijand’ wordt ook met rustige indruk in de film gebruikt.
Naseer zegt tegen brigadegeneraal Khetarpal: ‘Arun wilde de vijand verslaan.’
Brigadegeneraal Khetarpal vraagt: ‘Welke vijand?‘
Deze ene regel herkadert alles.
Hij is weg van zijn thuisland aan de andere kant van de grens, waar hij warmte, vrijgevigheid en gedeelde herinneringen vindt in het buurland. De film probeert onze gevoelige kant aan te boren en vraagt ons zachtjes: zijn we echt zo verschillend van elkaar?
Wat ook interessant is, is dat Raghavan zijn gebruikelijke kleine filmnerd-accenten niet mist, samen met zijn bekende liefde voor de stad Pune, waar Arun Khetarpal zijn tijd doorbracht als cadet aan de National Defense Academy.
Deze details komen in de tedere momenten tussen Arun en Kiran, prachtig gespeeld door een lichtgevende Simar Bhatia, die zichzelf profileert als een talent om op te letten.
Van dwalen door oude cafés tot het vangen van Rajesh Khanna’s Aradhana in een bioscoop met één scherm, omringd door handgeschilderde filmposters, laat de film je genieten van de nostalgische sfeer van vervlogen tijden.
Het enige probleem zijn de generieke nummers en hun vreemde plaatsing in het verhaal, waardoor het momentum vaak wordt doorbroken.
De film neemt in intensiteit en kracht toe tijdens de meedogenloze oorlogsmomenten terwijl het Indiase leger met hun tanks Pakistan binnenrolt.
Raghavan toont zijn kaliber om oorlog te leiden zonder overboord te gaan in zijn weergave van geweld.
Het helpt ook dat de film technisch in orde is.
De van nature onschuldige ogen van Agastya Nanda vangen Aruns gretigheid en opwinding om zich bij het leger aan te sluiten.
Diezelfde ogen zijn net zo sterk als ze woede uitstralen terwijl de film zijn reis volgt van een jonge cadet tot een geharde soldaat.
Deze actiescènes zijn zeker spannend, maar het zijn de rustigere momenten waar Schreeuw benadrukt dat oorlog een hel is, aan welke kant je ook staat.
De film kan ook gezien worden als aanvulling op Maddocks eerdere militaire drama Hemelkracht.
IN HemelkrachtHet personage van Akshay Kumar reist naar Pakistan om de waarheid te ontdekken over een collega-officier, een fictieve versie van Maha Vir Chakra-held Ajjamada Boppayya Devayya.
Naast elkaar gezien delen de twee films hetzelfde uitgangspunt, verteld vanuit verschillende perspectieven.
Oorlog is de hel is misschien geen nieuwe boodschap, maar deze is wel voor herhaling vatbaar, en Raghavan zegt het hier krachtig.
Dit had gemakkelijk kunnen opvallen als een van de betere films van het jaar als het op de oorspronkelijk geplande kerstdatum was uitgebracht. nog steeds, Schreeuw start de filmkalender 2026 positief.
Schreeuw Beoordeling Rediff-beoordeling:
