KalamkavalZoals elk goed kunstwerk suggereert het meer dan het laat zien, juicht Arjun Menon toe.
Kalamkaval is een van de meest verwachte Malayalam-films van het jaar, dankzij de hoofdrolspeler, Mammootty.
Mammootty gaat verder waar hij was gebleven vóór zijn korte pauze van acht maanden in de bioscoop en is terug bij waar hij goed in is: zijn aanwezigheid op het scherm ondermijnen met de ene na de andere curveball-keuze.
Kalamkaval is de nieuwste inzending in zijn poging om kwaad op het scherm te spelen.
De film begint in 2005 in ruwe vorm.
Je ziet de ontmoeting van een jonge vrouw met een oudere minnaar, een familieman die duidelijk een dubbelleven leidt.
De film splitst de centrale misdaad op in nauw met elkaar verbonden gebeurtenissen die tot tragische onthullingen leiden.
Een onbekende moordenaar, die zijn high haalt uit de verleiding en aantrekkingskracht van de primitieve greep van moord, wordt de spil in dit weerzinwekkende spel over moraliteit.
Kalamkavalverdeeld in hoofdstukken zoals Het merkwaardige geval van Kottayikonam, het gouden plan En De onvermijdelijke kruisbestuivinggebruikt die structurele losheid om de angstaanjagende avonturen van een koelbloedige moordenaar weer te geven.
Oscar-genomineerde speelfilm van Jonathan Glazer Interessante zone behandelde het concept van de ‘banaliteit van het kwaad’ bedacht door de filosoof Hannah Arendt en hield zich bezig met de normalisering van het kwaad vanuit het standpunt van de nazi-commandant die de leiding had over Auschwitz. Het was een angstaanjagende aanklacht tegen de ongecompliceerde afstandelijkheid waarmee het kwaad soms te werk gaat.
Overeenkomstig Kalamkaval is een oefening in de ‘alledaagsheid van het kwaad’, waarbij de ene kwade daad na de andere met doelbewuste onthechting naar ons wordt geslingerd.
De film leert ons de chronologie ervan te zien door de herhalingen in de manier waarop de misdaad wordt gepleegd.
De manier van werken van de kernmisdaad wordt net zo belangrijk als de kernmisdaad zelf. Zoals de hoofdtitels van de film luiden, kan het onderliggende gif niet voor altijd worden onderdrukt.
Mammootty is griezelig als de koelbloedige moordenaar die troost vindt in zijn eigen verwrongen methoden van waanzin.
Het is een subtiele prestatie. Er zijn geen monsterlijke grijns of slijmerige lijnaflezingen die het kwaad tastbaar maken.
Mammootty is ingetogen en zelfs charmant als de kameleon die zich verschuilt achter het zelfvertrouwen van de nietsvermoedende vrouw.
Hij is duivels en beangstigend vanwege het ongecompliceerde, kortzichtige ‘stoïcisme’ dat hij in de rol brengt.
Het is een voorstelling die benadrukt hoe het kwaad bijna een tweede natuur is van de mens, een manier van leven.
Vinayakan is ook goed gecast als ‘Nattu’ alias Jayaprakash, een vasthoudende agent die zijn spoor van de mysterieuze lady killer niet opgeeft.
Het is een afgezwakte, vermoeide versie van een exemplaar dat alles heeft gezien en geen last heeft van de wreedheid en narcistische sensatiezoekende moordenaar.
Vinayakan krijgt als persoon geen dimensie, maar zijn optreden compenseert de gaten in het karakterontwerp.
Jithin K Jose en zijn co-schrijver Jishnu Sreekumar bouwen een spannend vat vol intriges dat uitmondt in een morele strijd tussen twee contrasterende individuen.
Jithin ensceneert de scènes met de nodige afstandelijkheid, om de melodramatische punten over het geweld of het pure sadisme niet te overdrijven.
Een scène in de tweede helft waarin een bekend verhaal met de wortels van de psyche van de moordenaar wordt omgezet, is een van de meest economische montages van de afgelopen tijd, die de banaliteit van het zoeken naar enige samenhangende logica in dergelijke kwaadaardige penetratiedaden duidelijk maakt.
Jithin en muziekregisseur Mujeeb Majeed gebruiken deze montage om de soms pathologische aard van het onvervalste, onnodige kwaad dat vorm krijgt te benadrukken.
Het Tamil-lied Nilaa KaayumBij elke moord klinkt er een griezelige tijdelijke aanduiding uit de radio van de moordenaar die de misdaadafleveringen vastlegt.
Er zijn enkele dialoogscènes die zijn opgenomen met het soort onervarenheid dat duidelijk blijkt uit de manier waarop de blokkering en enscenering het amateurgevoel van een eerste filmproductie uitstralen, ondanks de ernst van de onderwerpen die worden besproken.
Kalamkavalprobeert van een kat-en-muisverhaal een typisch politie- en moordenaarsverhaal te maken.
Maar de stemming leefde in texturen en hoofduitvoeringen op de dunne grens tussen beleefdheid en barbarij met weinig tot geen vertoon van geweld.
De film suggereert, zoals elk goed kunstwerk, meer dan hij laat zien.
Het is een wereld waarin onze waargenomen afbeeldingen van alle onsterfelijkheid op het scherm meer zijn dan kleine, subtiele aanwijzingen voor het kwaad dat gedijt op de goedheid en zwakheid van het menselijk vermogen tot hoop.
Kalamkaval Beoordeling Rediff-beoordeling:
