Door Chris Snellgrove
| Uitgegeven
Er gaat niets boven teruggaan naar een schuldige plezierfilm; het is het filmische antwoord op het plunderen van de koelkast om 2 uur ’s nachts en het maken van een broodje dat zo ongezond is dat Scooby en Shaggy diabetes zouden krijgen. Natuurlijk, jij zou kunnen zie je iets verrijkers, alsof je iets anders zou kunnen eten dan vlees bedekt met elke saus en topping die je bezit, maar wat is daar het plezier aan? Soms wil het hart wat het hart wil, ook al is het (laten we eerlijk zijn) puur filmisch junkfood.
Onlangs keerde ik terug naar een van mijn ultieme schuldige pleziervoedsel: Fanboysde film over Star Wars-nerds die proberen te zien Het fantoomdreiging voordat het wordt gepubliceerd. Met een score van 33 procent Rotte tomatenhet is eerlijk om te zeggen dat de meeste mensen deze film als een serieuze stinker beschouwen. Maar ik heb er altijd van genoten hoe de film zowel het uitgangspunt als de karakters omarmt, en effectief leunt op de dwaasheid waardoor we in de eerste plaats verliefd werden op Luke, Leia en Han. Kijken naar Fanboys onthult nu ook het grootste probleem met Disney tijdperk van Star Wars: de wanhopig nodig om een saaie franchise cool te laten lijken.
Ga in de prullenbak, Fanboy!
De meeste van de Fanboys is een eerbetoon aan de originele trilogie, en dat is logisch: in deze film uit de jaren 90 zijn de prequels nog niet uitgekomen. Natuurlijk, Fanboys kwam uit in 2009, vier jaar nadat de Prequel-trilogie eindigde. De makers waren zich er terdege van bewust hoeveel fans het vervolg van George Lucas vrijwel haatten, dus maakten ze er een einde aan Fanboys met wat brutaal meta-commentaar. Terwijl onze personages zich neerleggen om te kijken Het fantoomdreiging Op het grote scherm doet een van hen vlak voor de aftiteling een ooit ondenkbaar voorstel: “Wat als de film slecht is?”
Die lijn slaat anders toe nu Disney een eigen Sequel Trilogy van Star Wars-films heeft uitgebracht. In de nasleep van deze filmmislukkingen is er veel kritische herwaardering van de prequels geweest. Een deel hiervan komt van een jonger publiek dat met deze films is opgegroeid en een nostalgische voorliefde heeft voor de basisproducten uit hun kindertijd. Maar een verrassend groot deel van de herwaardering komt van oudere fans die ooit genadeloos films als Het fantoomdreiging. Deze fans hebben achteraf besloten dat gepassioneerde Star Wars-films van een eerlijke nerd beter zijn dan nuchtere Star Wars-films gemaakt door een zielloos bedrijf.
Forceer het verstikken van de critici
Als een van de oudere fans moest ik tijdens het kijken steeds aan deze vergelijking denken Fanboys. Voor alle duidelijkheid: dit is een film vol gebreken: de humor is breed, en veel van de meer ordinaire dingen (niet minder toegevoegd op verzoek van Harvey Weinstein) zijn eerder grof dan meeslepend. De meeste slechte grappen zijn echter geschreven vanuit het perspectief van de titulaire fanboys, en samen slagen ze erin iets te doen waarvan ik dacht dat het onmogelijk was. De humor in de film gaf weer hoe het was om een Star Wars-fan te zijn in de jaren 90.
De personages debatteren over de vraag of Boba Fett echt cool was, krijgen advies van Harry Knowles, vallen vrouwen aan en gedragen zich over het algemeen als een stel thuisgeschoolde kinderen wier enige leraar een videorecorder was. Sommige grappen en zelfs de uitvoeringen zijn ruig aan de randen (serieus, Kristen Bell draait rondjes om haar collega’s), maar dat is een deel van de charme: net als de beste van de slechtste B-films, kwam dit allemaal van makers die diep gepassioneerd zijn en iets te zeggen hadden. Op deze manier kanaliseren ze effectief de eigenzinnige excessen van George Lucas zelf toen hij de binnenkort te haten prequels maakte.
De nostalgiedreiging
IN Het fantoomdreigingHeeft het echt zin dat Qui-Gon Jinn zijn leven toevertrouwt aan een idioot met een spraakgebrek? Natuurlijk niet, net zoals het voor hem geen zin heeft om het lot van een hele planeet te riskeren op de kindslaaf die hij uiteindelijk koopt en terugbrengt naar de Jedi-tempel. De waanzin ging door Aanval van de klonenwat Obi-Wan Kenobi ertoe bracht enorme galactische samenzweringen op te lossen door met de eigenzinnige eigenaar van zijn favoriete diner. IN Wraak van de SithOndertussen vermoordt Anakin een ontelbaar aantal kinderen omdat hij een “IOU” heeft gekregen om Padme te redden van een baas die nu een rustend monstergezicht heeft.
Dit zijn ze allemaal saai creatieve beslissingen van George Lucas, maar dat maakt deel uit van wat de prequels speciaal maakt. De man zwaait altijd naar de hekken, en zelfs als de vleermuis geen verbinding maakt, is elke zwaai leuk om naar te kijken. Dat kun je niet doen ooit voorspel echt waar Lucas heen zal gaan met dit verhaal, net zoals je nooit kunt voorspellen wat er zal gebeuren naast de titulaire hoofdrolspelers in Fanboys. Daar zit een zekere magie in, en het zien van deze fannistische komedie heeft dezelfde bizar boeiende kwaliteit als het luisteren naar je gekste vriend die zijn meest ongepaste verhaal vertelt.
E-girl en haar Podracer-vriendje
Vergeleken met de prequels zijn Disney’s Star Wars-sequels deprimerend vlak. Dat kan gevoel de betrokkenheid van het bedrijf bij elke stap, vanaf de transformatie De kracht ontwaakt voor een zachte reboot om Palpatine terug te brengen voor pure nostalgische waarde. Er zit geen echte creatieve visie achter deze films, omdat het bedrijf dat niet doet zorg over creativiteit: ze willen de fans gewoon blij genoeg houden om eindeloze Funko-slop te blijven kopen. Lucas had rijk kunnen worden door speelgoed te verkopen, maar dat kon hem niets schelen naar veel over paneren voor fans; in plaats daarvan vulde hij zijn prequels met alles wat hij interessant vond en gaf ons een trilogie die echt anders was dan alle andere die ooit zijn gemaakt.
Terwijl Fanboys maakt heel zachtjes grapjes over de prequels, het heeft iets belangrijks gemeen met die films: het zit er vol mee elk gek idee dat de makers erin kunnen jammen. Grote cameo’s van zwaargewichten als William Shatner en Carry Visser bestaan naast scènes waarin onze helden levenslessen leren van hoeren. De film heeft aangrijpende dingen te zeggen over leven en dood, maar er is ook tijd om onze helden te laten uitkleden om indruk te maken op een lokale homobar (hun eigen persoonlijke Mos Eisley). Het geheel is een verrassend complexe meditatie over vriendschap, hoewel dit moeilijk op te merken kan zijn wanneer bijvoorbeeld Kristin Bell verkleed is als de slaaf Leia.
Net als de Star Wars-prequels, Fanboys is zeer gebrekkig en zaait verdeeldheid, maar is gemaakt met eerlijkheid en passie door eigenzinnige makers met een ware visie. Dat alleen al geeft de film meer herkijkbaarheid dan de vervolgtrilogie uit het Disney-tijdperk. Als je het gewoon wilt zien Hoe grappige fanhumor kan zijn, of misschien wil je de gloriedagen van het Star Wars-fandom uit de jaren 90 opnieuw beleven, dan heb je geluk. Fanboys momenteel gestreamd op Tubi, die eerlijk gezegd zou moeten overwegen een nieuwe slogan te maken, gebaseerd op ieders favoriete sterrenstelsel ver, ver weg: “de vrije wil bij je zijn. Altijd.”
