Chris Pratt heeft zichzelf misschien gevestigd als een leidende man die Star-Lord speelde in het Marvel Cinematic Universe, maar de acteur speelde in verschillende meeslepende projecten die daaraan voorafgingen. Aanvankelijk, Pratt’s eerste hoofdrol was in de populaire dramaserie ‘Everwood’”, en later leverde hij een doorbraak als Andy Dwyer in NBC’s “Parks and Recreation.” Op het sciencefictionfront speelde Pratt in een aantal films die varieerden van bescheiden tot verschrikkelijk, waaronder ‘The Tomorrow War’ uit 2021 en ‘Passengers’ uit 2016. die niet voor niets veel kritiek kreeg. Anderen, zoals het vrij recente ‘Mercy’, werd een streamingsensatie op Prime Video, ondanks dat het een flop was. Hoewel ‘Mercy’ ongetwijfeld de meest ideologisch twijfelachtige van het stel is, maakte Pratt ook deel uit van een slecht bedachte tv-film genaamd ‘Path of Destruction’.
Deze Sci-Fi Channel-film (vóór de rebranding naar “Syfy”) is niet bijzonder interessant of origineel – sterker nog, het is behoorlijk uitdagend om een samenhangend script te identificeren dat deze verwarrende Stephen Furst-film aandrijft. Behalve één erg jonge Pratt kruipt in de schoenen van een nerdy meteoroloog, we hebben ook Danica McKellar van de bekendheid van “The Wonder Years” die verslaggever Katherine Stern speelt. (Voor degenen die het niet wisten: ‘The Wonder Years’ was een coming-of-age-komedie van ABC die zes seizoenen duurde, waarbij McKellar Gwendolyn ‘Winnie’ Coop speelde in de show.)
Hoewel zowel Pratt als McKellar begaafde acteurs zijn, gaf het flauwe en afgeleide karakter van ‘Path of Destruction’ hen niet genoeg materiaal om mee te werken. Het is jammer, aangezien Furst’s 86 minuten durende sci-fi-ramp ravotten met een leuk concept dat zijn vruchten had kunnen afwerpen als het met meer middelen was aangepakt. Het concept in kwestie zijn nanomachines (!) die misgaan en een ernstige milieucrisis veroorzaken. Wat kan hier misgaan?
De ergste zonde van Path of Destruction is dat het een saaie rampenfilm is
Rampfilms hoeven niet altijd wetenschappelijk accuraat te zijn om vermakelijk te zijn. Neem ‘The Day After Tomorrow’ als voorbeeld, dat genoeg leuke popcorn-thriller-elementen bevat om ons af te leiden van de flagrante tekortkomingen. Er zijn ook de lachwekkende ‘Sharknado’-films die precies waarmaken wat ze beloven, en daarmee een hoofdbestanddeel worden in de categorie zo slecht dat het goed is. ‘Path of Destruction’ behoort tot geen van beide kampen, omdat het niet inventief of gimmickachtig genoeg is om ons verslaafd te houden aan het meanderende verhaal.
De film begint met nanomachines die per ongeluk in de atmosfeer terechtkomen en alles op hun pad oplossen. Er is een letterlijke storm op komst, en daarom bedenken verslaggever Katherine Stern en meteoroloog Nathan S. McCain (Chris Pratt) een plan om de storm te treffen met een enorme EMP-puls. Hoe gebeurde het nanobot-ongeluk en waarom aarzelt het leger om de plannen van McCain en Stern in overweging te nemen? Waarom bestuurt McCain, een wetenschapper, een vliegtuig dat de wereld moest redden? We weten het niet echt, omdat de film niet echt de moeite neemt om deze vragen te beantwoorden.
Alle ingrediënten voor een gebrekkige maar leuke B-film zijn hier aanwezig. We hebben een kwaadaardig megabedrijf dat zijn verantwoordelijkheid onttrekt na het veroorzaken van een door de mens veroorzaakte ramp. Twee dappere individuen dagen deze status quo uit en zijn bereid hun leven op het spel te zetten om iedereen veilig te houden. Er is een lange, uitgesponnen luchtmissie om de boel te redden, die slaagt nadat een prominent personage een nobel offer brengt. Wat is er niet leuk aan?
Nou ja, deze stijlfiguren zou kunnen hebben werkten samen als “Path of Destruction” niet zo vermoeiend of saai was. Toch zou ik deze film aanbevelen aan Pratt-complementariërs en iedereen die het niet erg vindt om af en toe een hersenloze rampenfilm te kijken.
