Online gemeenschappen zijn van nature kwetsbare dingen. Platformeigenaren kunnen er op elk moment voor kiezen om ze te sluiten of ze te laten wegkwijnen door censuur of verwaarlozing. Gebruikers kunnen om verschillende redenen zelf de toegang verliezen of eenvoudigweg besluiten hun deelname stop te zetten. En in de meeste gevallen de verbindingen die daar ontstonden zijn even vluchtig en vergen veel bewust werk om solide te blijven. Maar geen van deze dingen maakt de banden die daar ontstaan minder reëel, en het verdriet als ze verdwijnen is ook niet minder indrukwekkend.
Videovers vertelt het verhaal van precies zo’n samenleving in haar laatste dagen. Het is 2003 en uitgever Kinmoku introduceert zijn Dolphin-console, de opvolger van de populaire Shark. Maar met technologische vooruitgang komt verouderingen Shark’s Videoverse, een combinatie van messageboard en videochatservice, wordt gesloten ten gunste van een betaalde optie op Dolphin. Videovers volgt een 15-jarige jongen genaamd Emmet, een Videoverse-liefhebber, fan van Feodale fantasie RPG en beginnend artiest terwijl hij wordt geconfronteerd met het verdriet van het instorten van zijn online wereld. En daarna lancering op pc in 2023, Videovers is nu beschikbaar op consoles.
Twee jaar na zijn pc-debuut, Videovers brengt zijn oprechte verhaal naar consoles.
Op slechts kleine uitzonderingen na, is het geheel van Videovers speelt zich af aan het bureau van Emmet terwijl hij zijn Shark (een schattige clamshell-console met twee schermen en een aangesloten webcam) gebruikt, zijn notitieboekje intekent en door gamingtijdschriften bladert. Elke belangrijke verhaallijn vindt plaats in de Videoverse zelf, die onmiddellijk doet denken aan ouderwetse online ruimtes, van AOL-chatrooms tot bulletinboard-systemen tot het heerlijk stompe PlayOnline van Square Enix.
Emmets leven op Videoverse draait om een paar forums – waarvan er één is opgezet voor artiesten om hun gepixeleerde werk te delen, en één voor fans van Feodale fantasie. Terwijl je door deze forums bladert, kun je de berichten van andere gebruikers leuk vinden en erop reageren, terwijl je je eigen berichten maakt en met een paar personages praat in privéchats. Het verhaal dat zich daar ontvouwt, laat Emmet werken aan het opbouwen van een community om in contact te komen met andere gebruikers en trollen te rapporteren voordat de onthulling dat Videoverse zal sluiten het gebruikersbestand van de dienst verbrijzelt.
Ik kan niet zeggen welk effect het op jou zal hebben als je niet ook een oudere millennial bent die is opgegroeid op het vroege internet, maar Videovers bracht bij mij een verrassend intense mix van emoties teweeg. Herinneringen die ik al tientallen jaren niet meer had bezocht, kwamen onmiddellijk weer naar boven, aan vriendschap en rivaliteit op rollenspelforums en online verliefdheden op bijna vreemden die op een dag spoorloos zouden verdwijnen. Het potentieel voor Videovers veranderen in pure nostalgie is verheven, maar het schuwt het ten gunste van het vertellen van een verhaal over vluchtige relaties en de manieren waarop zelfs vluchtige interacties onze paden kunnen bepalen.
Videovers vertelt een verhaal over menselijke verbondenheid via ouderwetse internetforums.
Kinmoku
Het is slechts in korte momenten waar Videovers’s emotionele verhaal wordt zoetsappig. Via een frameapparaat vertelt Emmet over zijn ervaringen op dit online forum uit de toekomst, waarbij hij reflecteert op de gebeurtenissen die plaatsvonden in de zomer dat het forum werd gesloten. Hier wordt het te sentimenteel, wordt de thema’s van het spel iets te duidelijk benadrukt, terwijl het belang van de spellen zelf wordt benadrukt en het verhaal van Emmet in een te nette buiging wordt afgerond. Maar wanneer de actie beperkt blijft tot de titulaire online gemeenschap, Videovers laat beter zien hoe reëel de daar gevormde relaties kunnen zijn. Ik voelde echt mee met de gebruikers van Videoverse toen ze geconfronteerd werden met de ontbinding van hun online huis, en toen servicestoringen hun vermogen om verbonden te blijven begonnen te verstoren, sloegen ze toe als een aardbeving.
Als simulator van vroege internetgemeenschappen, Videovers het is geweldig om te ontdekken, maar het emotionele verhaal van de game is de grootste verrassing. Online vriendschappen worden vaak als minder reëel en minder waardevol beschouwd dan vriendschappen die in de echte wereld zijn gesloten. Maar Videovers begrijpt dat het niet de omstandigheden zijn waaronder een vriendschap ontstaat die deze echt maakt, maar de gevoelens van de betrokkenen, en of je nu buiten verbinding maakt of achter een computer zit, het is net zo waar dat het ontmoeten van de juiste persoon je leven voor altijd kan veranderen.
