Het boek werd werkelijk geboren in de stille, griezelige combinaties van beelden die de ‘ruïne en het gevoel van onzekerheid’ vastlegden toen ze opgroeiden in de ‘Derde Wereld’ waarin ze opgroeiden, die volgens hen genetisch bestond uit verlaten plaatsen, fragiele objecten, industriële overblijfselen, sporen van ecologische ineenstorting en momenten waarop de natuur en menselijke structuren instortten. IN Onzekerhedende botsing van beelden creëert overal een dreigende toon: waar één afbeelding een hand toont die een delicaat kristal vasthoudt, toont de begeleidende afbeelding een kapotte voorruit. Waar de ene kant van de spread een vervallen badkamergootsteen toont, toont de volgende een omgekeerde foto van aanvalsgeweren opgesteld tegen de muur. Yihan en José laten de kijker het verhaal creëren, hoe onzeker en open het ook is.
Het duo voelde zich aangetrokken tot onderwerpen die kwetsbaar, over het hoofd gezien of onrustig aanvoelen, geïnspireerd door de “wervelende aard van het besef dat ze aan de rand van de wijdere wereld leefden”. De foto’s hebben een fascinerend textuurspel: in de ene tweeluik toont een televisie vage statische elektriciteit en naast een afbeelding een bijna kosmische, glinsterende regenbui. Het hercontextualiseert regen als een vorm van natuurlijke statische elektriciteit die in de lucht plaatsvindt. Maar beide beelden vangen de ruimte van de plek, de ruimte van de grachten en de ruimte van de aarde en de wolk.
“Deze beelden gaan niet over China of Chili als nationale identiteiten. Ze gaan over hoe het voelt om op te groeien op plaatsen waar alles sneller verandert dan je kunt verwerken”, zegt José. “We komen allebei uit regio’s die worden gekenmerkt door transformatie – politiek, ecologisch, economisch – en deze omwentelingen sijpelen natuurlijk in het werk.” In geografische zin kunnen trillingen worden gezien als een vorm van bijna-trauma, een trilling die veel erger had kunnen zijn, zoals een aardbeving of een overstroming. Dezelfde spanning loopt door Onzekerhedende onzekerheid over wat had kunnen gebeuren, wat er had kunnen gebeuren. Dit omgevingsgeweld manifesteert zich in beelden van de kaken van de hond, een vuur, een rots die water raakt, een verpletterd insect, een dode vogel: natuurlijke gebeurtenissen die wilde mogelijkheden bieden.
“Op de foto’s van Yihan zie je de overblijfselen van de versnelde transformatie van China in de vorm van een precaire infrastructuur en bedreigingen voor de natuur”, zegt José. “Ondertussen zie je op José’s foto’s de littekens van de extractieve economieën in Chili in de overblijfselen van grote machines en industriële overblijfselen”, zegt Yihan. “Deze parallellen waren niet bewust, maar we ontdekten dat de sporen van de versnelde industrialisatie van de 20e eeuw overal aanwezig waren waar we in ons verleden keken.” Door verval te aanvaarden als een natuurlijk proces, misschien zelfs als een mooi proces, wordt het hoofdthema van het boek samengevat in een foto van twee dode konijnen, een wit en een zwart, die elkaar in eeuwige stilte vasthouden. Maar samen worden ze een yin-yang-symbool, een acceptatie van leven en dood.
