De eerste Feel-Bad-film van 2026

Voor veel kijkers die hopen op een non-stop spannende rit met 28 jaar laterDe langverwachte terugkeer van Danny Boyle en Alex Garland naar de zombiefranchise die begon met de enorm invloedrijke 28 dagen laterde sombere wending in het derde bedrijf was misschien een beetje een hoofdbreker. De magere strijd tussen mensen en geïnfecteerden werd vervangen door een meditatief eerbetoon aan het leven, de herinnering en wat er nu nog over is van onze slinkende mensheid.

Maar hoe verwarrend dit draaipunt ook leek, 28 jaar laterondanks al zijn bombastische actiescènes en bloederige spanning was het een veel doordachtere horrorfilm dan velen hem toekenden. Het plantte de zaden voor de diepere thema’s van de degradatie van de mensheid in de nasleep van de Apocalyps – zaden die tot brute, bloedige bloei komen in het vervolg van Nia DaCosta, 28 jaar later: De bottentempel.

Een direct vervolg op 28 jaar later, Bot tempel concentreert zich op het verhaal van Spike (Alfie Williams) terwijl hij wordt opgenomen in de cultus van Sir Lord Jimmy Crystal (Jack O’Connell), wiens bende psychopathische kinderen vrolijk op de geïnfecteerden jaagt voor de sport, terwijl ze alle menselijke overlevenden die hun pad kruisen, terroriseren. Sir Lord Jimmy was het kind dat we in de angstaanjagende proloog zagen 28 jaar laterdie getuige was van het uitbreken van het Rage Virus waarbij zijn moeder werd afgeslacht terwijl zijn priestervader de massa geïnfecteerden omhelsde. Als zodanig heeft hij een vertekend beeld van de apocalyps gekregen: ze bevinden zich in de hel, en hij is door de duivel uitgekozen om zijn bevelen uit te voeren. Deze missie zet de Jimmy Cult op een onverwachte spoedcursus met de zachtaardige Dr. Ian Kelson (Ralph Fiennes), wiens titulaire Bone Temple onvermijdelijk elke satanaanbidder zal aantrekken.

Bot tempelzoals gesuggereerd door de titel en de unieke focus van de marketing op Fiennes, neemt zowel de narratieve als de thematische draad van het verhaal van Dr. Kelson over: zijn toewijding aan de concepten memento mori (‘onthoud dat je moet sterven’) en memento amoris (‘onthoud dat je moet liefhebben’), en zijn vreemde co-existentie met de ‘alfa-infectie’ Lewis-Parry). Terwijl het verhaal van Spike afdaalt naar een nog donkerder en somberder terrein dan de vorige film, krijgt dat van Kelson een lichte, contemplatieve kwaliteit die soms grenst aan het komische. Je zou het verhaal van Kelson zelfs kunnen omschrijven als een soort buddy-komedie, terwijl Kelson op Samson begint te experimenteren met psychedelische drugs en iets nieuws ontdekt over de aard van het Rage-virus (terwijl hij ontdekt dat deze Infected een verrassend goede reisgenoot is).

De twee verhaallijnen voelen enigszins verschillend aan, totdat ze onvermijdelijk samenkomen in een explosieve climax in het derde bedrijf die afwisselend bizar, grappig en verontrustend is. Maar DaCosta brengt de twee heel verschillende tonen in de hele film in evenwicht, waardoor de vreemde dynamiek van Kelson en Samson kan ademen (inclusief een trippy jamsessie waarin de twee onder de sterren worden gebakken) terwijl ze zich opstapelen in de brute verschrikkingen van Spike’s periode bij de Jimmys. Hoewel de richting van DaCosta niet zo verbluffend innovatief is als die van Boyle (er is niets absurds Installatie met 20 camera’s), betekent haar meer rechtlijnige richting dat niet Bot tempel is niet zo intuïtief.

Een scène met Jimmy en zijn sekte, die hij zijn ‘vingers’ noemt, is niet alleen de meest brute scène in de geschiedenis van de franchise, het is ook de meest huiveringwekkend gewelddadige scène in een reguliere horrorfilm van dit decennium. De vaste camera en onwankelbare blik van DaCosta maken het tafereel, dat de werkelijk duivelse diepten onthult die mensen kunnen bereiken, des te verontrustender. Het is het soort hartverscheurende, verdorven bloed dat voelt alsof het uit de goot van een B-film is gerukt, maar hier is het dan, in brede release met Ralph Fiennes in de hoofdrol.

Terwijl Boyle’s stijlvolle regie voelde alsof het aansloot bij de waanzin die inherent is aan het script van Garland, onthult DaCosta’s gegronde, heldere benadering het zenuwachtige nihilisme van het script. 28 jaar later ging zeker in op de wreedheid die mensen elkaar aandoen, maar Bot tempel toont in al zijn bloederige glorie de wreedheid die altijd wachtte om te worden ontketend door een bovennatuurlijk virus of door een apocalyptische gebeurtenis die de regels van de samenleving overboord gooit.

O’Connell’s Sir Lord Jimmy belichaamt deze wreedheid in alle opzichten: een glimlachende sadist die een haveloze pruik en tiara draagt ​​(wat zowel ironisch als ironisch genoeg het beeld oproept van een gewelddadige kinderentertainer Jimmy Savile), terwijl hij zijn kindsoldaten de opdracht geeft onuitsprekelijke wreedheden uit te delen. Dat zijn Fingers net zo ijverig zijn als hij (afgezien van de sympathieke plaatsvervanger van Erin Kellyman) maakt het nog moeilijker om naar te kijken – vooral omdat Spike steeds verder onder hun invloed wordt getrokken.

Alfie Williams blijft een geïnspireerde casting-ontdekking, die een monumentale prestatie neerzet als een doodsbang kind dat tussen een rots en een harde plek zit. Dat zorgt voor de eerste echt slechte gebeurtenis van 2026, en een die het moeilijk maakt om enig licht aan het einde van de tunnel te zien. Godzijdank dus voor de tedere, mooie vertolking van Fiennes als Dr. Kelson, wiens wijze, meditatieve aanwezigheid een broodnodig anker vormt voor zowel de kijker als Spike.

Het grootste probleem is dat in veel opzichten Bot tempel voelt als een brug tussen twee films. In het slechtste geval is het een plotgerichte film die tot doel heeft de personages als schaakstukken rond te bewegen totdat ze op de juiste plek zijn voor de derde film, die ook door Boyle zal worden geregisseerd. Maar dat is waarschijnlijker een fout van Garlands script dan iets anders, en het is onbeduidend naast alle fantastische verschrikkingen en heerlijke momenten van catharsis die Bot tempel bevat.

28 jaar later: De bottentempel draait vanaf 16 januari in de bioscoop.