Zelfs met een moderner begrip van wolven is overeenstemming over hun toekomst ongrijpbaar gebleken – vooral nu de aantallen zich onder de ESA hebben hersteld.
Dierenrechtenactivisten en ecologen beweren dat wolvenpopulaties verre van zelfvoorzienend zijn. Hun genetische diversiteit is laag en ze bezetten slechts een fractie van hun vroegere leefgebied. Anderen beweren dat de ESA hierin is geslaagd en dat onbeperkte federale bescherming afwijkt van de bedoeling van de wet.
Deze argumenten komen tegemoet aan de centrale vraag van ESA: wat telt als herstel? Het schrappen van soorten leidt vaak tot een aanvankelijke afname van het aantal soorten, omdat juist de bescherming die hun herstel mogelijk maakte nu is weggenomen. Moeten ze dus voor altijd beschermd blijven om hen te redden?
Natuurbeschermers zeggen dat het nog te vroeg is om wolven nu van de lijst te schrappen. “Deze staten hebben niet laten zien dat ze bereid zijn samen te leven met wolven. Al deze vooruitgang in de richting van herstel die is geboekt in de afgelopen decennia van ESA-bescherming kan letterlijk binnen enkele dagen verloren gaan”, zegt Collette Adkins, directeur carnivoorbehoud bij het Center for Biological Diversity.
Andere groepen beweren dat wolven slecht zijn voor de zakenen industrieën die tegen strikte ESA-bescherming zijn, beweren vaak dat wolvenhabitats grote gebieden ontoegankelijk kunnen maken voor ontwikkeling of industrie. Hun zorgen hebben historisch gezien steun gekregen van Democraten en Republikeinen.
Presidentiële regeringen hebben deze spanningen weerspiegeld. President George W. Bush startte de eerste grote pogingen tot schrapping van de beursnotering. President Barack Obama maakte een einde aan een regel uit 2009 waarbij de bescherming van grijze wolven in de noordelijke Rockies en later in Wyoming werd opgeheven, waar staatsregels een vrijwel onbeperkte jacht op wolven toestonden. In het eerste jaar werden honderden wolven gedood.
In 2020 ging Trump verder en schrapte grijze wolven landelijk van de ESA-lijst. Wisconsin hield later een jacht waarbij bewoners in drie dagen tijd 216 wolven doodden – bijna het dubbele van het aantal dat volgens de staatswet was toegestaanwaardoor de staat het evenement van een week vier dagen eerder beëindigde. De jacht speelde een prominente rol in het besluit van een federale rechter in 2022 om de FWS-regel te wijzigen en de soort van de lijst te halen.
Sindsdien zijn de federale beschermingsmaatregelen heen en weer geslingerd via rechtszaken, gerechtelijke uitspraken, wijzigingen in agentschappen en beleidswijzigingen. Wolven worden tegenwoordig overal beschermd door de ESA, behalve in de noordelijke Rockies.
De regering-Biden van haar kant zei vorig jaar dat ze er een zou ontwikkelen Nationaal Herstelplan voor grijze wolven in de lagere 48, een stap die eindelijk het beheer en de bescherming van de soort zou kunnen verenigen. De regering zei dat een “meer duurzame en holistische benadering van het herstel van wolven verder moet gaan dan de ESA.”
Dat plan zou deze maand worden vrijgegeven. In plaats daarvan kondigde de regering-Trump in november aan dat zij geen herstelplan zou nastreven. De FWS beweerde dat de soort niet langer voldoet aan de drempel voor ESA-bescherming, een bericht dat de toekomstige intentie van de regering aangeeft om opnieuw te proberen wolven volledig te verwijderen.
“Wat decennialang is gebeurd, is dat het agentschap de beschermingsmaatregelen zal intrekken, en dan zullen voorstanders van wilde dieren een aanklacht indienen, en dan krijgen wolven de bescherming terug, en dan zal het agentschap de beschermingen weer intrekken, en dan zullen wij opnieuw een aanklacht indienen”, zei Adkins. “De Fish and Wildlife Service heeft eigenlijk een heel weinig ambitieus beeld van herstel, dat alleen maar zegt dat we alleen wolven nodig hebben op de weinige plaatsen waar ze al zijn.”
