De glamoureuze terugkeer van Antony Price op de catwalk voor 16Arlington

Er is een visie die je associeert met de modeontwerper Antonius Prijs. Het is eenvoudig, direct en verbonden op een manier waar maar weinig ontwerpers van kunnen dromen. Dat is Amanda Lear op de cover van Roxy Music’s For Your Pleasure LP uit 1973, gebalanceerd op fetisjschoenen die oorspronkelijk bedoeld waren om in te gaan liggen, gehuld in een tweede huid van glinsterend glanzend glijdend ciré-satijn, een zweepslag van een handschoen die een grommende panter vastbindt – die, in tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, niet echt door de latere kunstenaar is geschilderd. Nigel Weymouth. Het is een beeld dat nog steeds een krachtige, tastbare lading heeft – de vrouw als roofdier, geseksualiseerd en toch krachtig, en het is een idee dat Price’s hele carrière heeft gevormd, van de ‘Roxy Girls’ – Jerry Hall is natuurlijk het belangrijkste voorbeeld – via zijn vertolking van Grace Jones, tot zijn eigen sensationele Londense shows uit de jaren tachtig, opgevoerd door Claude Mugler en Thiaculars, tot Claude Mugler in Parijs en Thiaculars. Een inspiratie voor generaties ontwerpers, het is 36 jaar geleden dat de Price vixen een catwalk sierde met de eigen naam van de ontwerper op de achterkant van de jurk. Dat veranderde maandagavond toen hij samenwerkte Marco Capaldo En 16 Arlington voor een buitengewone, off-the-plan salonshow met 16 looks die zijn unieke en unieke visie op vrouwelijkheid weer tot leven brachten. Het is alsof het nooit is weggeweest.

‘Glamour’ was het woord waar zowel Price als Capaldo geobsedeerd door waren en wat deze collectie, geboren – zei Capaldo – na een zes uur durend telefoongesprek in het holst van de nacht in februari van dit jaar, vastlegde. Hier is een bekentenis die absoluut niemand zal verbazen: ik ben een gepassioneerde, vurige Antony Price-fanaat. Een meester van de hatelijke bijnaam – hij noemde collega-Londense leider Rifat Ozbek ‘Chipfat Ozbek’ en gaf Judy Blame zijn bijnaam naar mevrouw Garland (zijn eigen naam was ‘Fantasy Price’, van de exorbitante bedragen die zijn kleding begin jaren tachtig kostte) – Price noemt mij ‘BKathy’ (naar zijn grootste fan). Ik schreef mijn scriptie over Antony Price en zijn rol in de constructie van de visuele iconografie van Roxy Music. Dat is een mondvol voor een modeshowrecensie. Niettemin is het understatement van de eeuw om te zeggen dat ik opgewonden was om zijn kleding weer op de catwalk te zien. Twintigste of eenentwintigste. Waarschuwing – er zal hier geen objectieve analyse plaatsvinden.

Wat vind ik leuk aan Antony Price? Ik hou van zijn constructie, van het feit dat hij, zoals hij het noemt, zijn kleding aan het lichaam ‘spijkert’ en de Rigile-beenderen buigt op manieren en plaatsen waar deze nooit gebogen mag worden om het gewone sterfelijke vlees eronder in iets goddelijks te transformeren. Voor Philip Treacy maakte hij in 1998 jurken met boezems – laten we duidelijk zijn, zoals Price zou doen met ‘worstelaar’ – gebogen als cheesecake-pin-ups uit het midden van de eeuw, zoals Kari-Ann Muller, haar glimlach halverwege een grauw, in een bravoure vertolking van de Vegas-showgirl op het eerste Roxy-album. Antony Price houdt van het lichaam – ook van mannen en vrouwen. Toen klanten bij Vivienne Westwood klaagden dat haar piratenbroek in het kruis viel, antwoordde ze: “Nou, ga naar Antony Price!” wiens billen (en de rest) in zijn kleding werden omhelsd. Ik hou ook van Price’s fantasie, seksueel en anderszins, de superhelden van zijn mannen, zijn vrouwen onderscheiden zich van Rita Hayworth in Gilda, deels opschepperige sci-fi-glamazons. Toen hij zijn baanbrekende winkel Plaza aan King’s Road runde (vlakbij Westwood en McLaren’s World’s End), illustreerde hij de advertenties met een galactisch wezen genaamd Zonda, gekleed in schurende synthetische stoffen die regelrecht uit de gouden eeuw van Hollywood leken.

En zo was het ook op maandagavond, toen een stel Price-diehards – Nick Rhodes, Treacy en ik van Duran Duran – plaatsnamen naast degenen die Price’s naam misschien op de achterkant van het Roxy Music-album van hun ouders hadden gezien. Of zelfs grootouders. Wat we allemaal te zien kregen was het tarief op volle toeren, samen met Capaldo’s eigen afgeslankte versie van vandaag – dit was niet zozeer een samenwerking, maar meer twee gelijkgestemde eieren op elkaar, ingekapseld in 16 uitzonderlijke looks. Elke jurk was gebouwd rond wat Capaldo lachend zei dat Price het ‘hemelse lichaam’ noemde – een gehypte, onwerkelijke constructie die de taille nauwsluitend maakte, de groten pompte en de heupen overdreven. En toen was het de vraag waarom niet. Waarom strijk je de lippen van Edie Campbell niet glad met scharlaken en kleed je haar niet aan in een roadiejas met een peep-over Dracula-kraag? Waarom creëer je niet een redux van Jerry Hall in Bryan Ferry’s Let’s Stick Together-video, zij het in gebroken witte crêpe geborduurd met bruine veren met zebramotief, zoals uitstrijkjes van bombé-chocoladeglazuur op Lara Stone? Waarom zou je Lila Moss niet verstikken in een chroomgespoten mini-jurk met hanenveren onder een gehoornd lijfje? En waarom kleed je Lily Allen – Price is een fan, Capaldo een vriend, Allen houdt van ze allebei – niet aan in een jurk met de enigszins subtiele titel ‘Avenge’, een bombastische oliecarter met korsetten van inktzwart fluweel bekleed met kryptonietgroen satijn, alsof er een lek in een kernreactor zit? Ze heeft tenslotte even een momentje, zoals ze zelf backstage zei.

Price deed hetzelfde tijdens zijn allereerste show in 1980 – toen de helmmodellen deze verwijderden, bleek dat het Jerry Hall en Marie Helvin waren. Maar dit was geen throwback-show: er waren echo’s en herinneringen aan Price-looks (een geschulpt lijfje in art-decostijl uit 1981, een print op de mouw naar beneden uit 1988), maar geen retro-heruitgaven. En deze keer was de met sterren bezaaide cast gemengd met frisse gezichten, maar elk was een unieke, unieke entiteit, een belichaming van vertrouwen en glamour: modern, ouderwets, eeuwig. Het maatwerk was strak, de lijfjes vastgebonden, allemaal met kronkelige, puntige borsten ‘als een pantser’, zei Price. Er was veel leer – dat eigentijds aanvoelde, maar ook een verwijzing was naar de plezierzoekende Lear – en Arlingtons bestverkochte Solaria-jurk werd in opdracht van Price gemaakt (hij vond dat hij er geweldig uitzag) en zat vol met pneumatische rondingen. Elke look was – en is – op maat van elke vrouw, met minimaal drie fittingen. Ze zijn zowel nieuwe garde als old school. Met modellen die hun unieke looks aan het poetsen waren en poseerden, gelikt door plassen spotlight op hun op maat gemaakte Manolo Blahniks, was het, in modetaal, een moment zoals de staande ovaties bij de finale getuigden. “Het leek een magisch einde”, zei Price, terwijl zijn gezicht besmeurd was met lippenstift in de glorieuze nasleep.

Er valt veel te schrijven over het altruïsme van dit gebaar, de vrijgevigheid die Capaldo schenkt aan zijn label, studio en show op Price – en Price leent op zijn beurt tientallen jaren aan expertise aan een gelijkgestemde fan van glamour. En hulde aan beiden, voor het creëren van hun eigen moment in een seizoen vol en het echt magisch maken.