Brandon Wencreatief directeur, Koninklijke Academie voor Schone Kunsten, Antwerpen
De in Los Angeles geboren Brandon Wen is een modeontwerper en performancekunstenaar Cornell Universiteit voordat u aankomt Koninklijke Academie voor Schone Kunsten, Antwerpen. Hij slaagde Walter Van Beirendonck als creatief directeur van de modeafdeling in 2022.
Hoeveel studenten zijn er gemiddeld per jaar?
Bij masters is dat 17.
Welke kwaliteiten/vaardigheden zoekt u bij uw leerlingen?
Over het algemeen accepteren we hier niet veel mensen die de bachelor(graad) niet hebben gevolgd, omdat de graad maar één jaar duurt. Het wordt uiteindelijk een adviesjaar. Voor de mensen die we meenemen, is het persoonlijkheid en karakter, alsof je naar een portfolio kijkt en er een duidelijk standpunt is.
Ontwikkelen uw studenten tijdens de cursus een esthetiek, stijl of manier van ontwerpen of denken?
Het gaat om wat je doet of zegt dat nog niet is gezegd; uw visie moet niet alleen sterk zijn, maar ook persoonlijk. Wij zijn over de top. Dus soms is het moeilijk voor meer minimalistische profielen. Maar dat is niet omdat we anti-minimalisme zijn. Wij verwachten een bepaalde mate van intensiteit en rijkdom in het ontwerp. Er moeten details zijn waar goed over nagedacht is. Maar het gaat over het hebben van een sterke persoonlijke identiteit en doen wat nog niet is gedaan.
Wat zijn de belangrijkste uitdagingen voor creatief onderwijs?
Naarmate de politiek conservatiever wordt, wordt alles strakker en minder flexibel… soms kan het moderne denken een bepaalde vrijheid, namelijk creativiteit, schaden. En daarmee bedoel ik de vaagheid van het niet definiëren van alles zoals het is. Het is geen ‘knal de zweep’-opleiding meer. Je eist en verwacht veel, maar je begeleidt ze ook. Het is belangrijk dat je, terwijl je je aanpast aan gevoeligheden, ook begrijpt dat er een uitdaging moet zijn, want als die er niet is, zullen ze niet groeien. Het eerste jaar heb ik een strikte regel over tekenen, het moet in een boek of op papier zijn. Ze kunnen dingen digitaal uitproberen als ze dat willen. Maar waar ik in de klas naar kijk, moet het met de hand gebeuren. Als de leerling bijvoorbeeld een iPad presenteert, kunnen er verschillende opties worden weergegeven. Ze kunnen er spijt van krijgen als ze iets vergeten zijn, ze kunnen het googlen, opzoeken en opvragen; Er gebeuren zoveel dingen die geen beslissingen zijn, maar slechts kansen. Als je het in je boek tekent en het rood schildert, heb je voor rood gekozen en moet je met die keuze leven. Er is meer van je nodig als het fysiek aanwezig is, en je keuze, je besluitvormingsvaardigheden, groeien daadwerkelijk, want dan zeg je: “Oké, shit, ik heb dit vreselijke rood getekend. Ik weet dat ik het de volgende keer anders zal doen.”
Wat zijn uw verwachtingen voor uw studenten als ze afstuderen?
Ik zou graag ruimte voor ze zien. Omdat je veel studenten hebt die slim, artistiek en gevoelig zijn, en als ze alleen maar achter een merk aan zouden gaan en technische tekeningen zouden maken, zou dat zo’n deprimerend einde voor hen zijn. Is er een plek waar ze kunnen werken of voor welke merken kunnen ze werken? Moeten we betere relaties met hen hebben? Zijn er incubators waarvan we op de hoogte moeten zijn? Ik wil dat ze de ruimte kunnen vinden om de creatieve mensen te zijn die ze hier zijn.
Fotografie van Lalo + Eva en productie door Sonya Mazuryk. Afkomstig uit nummer 10 van tijdschrift 76 – CREATIVITEIT, VERANDERING, VRIJHEID – NU verkrijgbaar. Bestel uw exemplaar hier.
