De Tunikasalp, gewoonlijk aangeduid als een zalflijkt een beetje op een langwerpige kwal, minus de tentakels. Deze tonvormige wezens vallen onder een categorie zeedieren die zakpijpen worden genoemd en die, geloof het of niet, feitelijk taxonomisch dichter bij de mens staan dan bij kwallen. Dat komt omdat het, ondanks hun gelatineuze uiterlijk, eigenlijk ongewervelde dieren zijn met een soort ruggengraat, bekend als een notochord, die langs de rug loopt en de spieren verankert.
Salpen kunnen variëren van een fractie van een centimeter lang tot meer dan een voet. Tijdens een duik voor de kust van Indonesië kwam fotograaf Massimo Giorgetta er een tegen van ongeveer twee centimeter lang, die onlangs van een buffet had genoten. Het beeld won onlangs de bronzen prijs in de categorie Natuur/Onderwater Fotoprijzen van Tokio.
Het is een puzzel om te begrijpen welke delen van de salp zijn lichaam zijn en welke zijn prooi, omdat het opmerkelijk transparante vlees ons in staat stelt alles in één keer te zien. Maar bij nadere inspectie lijkt een gele klodder verdacht veel op een kleine vis, en het lijkt erop dat er een paar larvale krabben en garnalen mee zijn.
Salpen eten doorgaans fytoplankton, maar in wezen consumeren ze alles wat gevangen zit in een fijnmazig voedselweb. “Binnen de Tunikasalp is een juveniele koffervis, enkele zeer kleine juveniele platwormen, daarna wat larve Bel bidsprinkhaanenkele heteropoden en verschillende dieren die ik niet kan bepalen”, zegt Giorgetta.
U kunt ook genieten van het winnen van inzendingen Close-upfotograaf van het jaar of de etherische foto’s van Steven Kovacs larvale vissen.
