Wat gebeurde er toen de mooie jongens weg waren Jonathan Andersen‘S debuut hun vlinderdasjes uitgetrokken, hun haar zuurgeel geverfd en wat glitters aangebracht?
De tweede herencollectie van de ontwerper voor het huis, die vanmiddag werd onthuld, was gedurfd qua glamour en eclectisch van aard. De show had kunnen plaatsvinden in wat Monsieur zou zijn geweest Dior121e verjaardag, maar het was deze keer het werk van een andere hoveling die Anderson’s ontwerphand leidde. Paul Poiret bracht het begin van de 20e eeuw door met het toevoegen van een sfeer van theatraliteit aan couture, waarbij hij ideeën uit Noord-Afrika en Oost-Azië in zijn weelderige creaties verwerkte. Hij gooide het korset op beroemde wijze weg en stond bekend om het houden van weelderige verkleedfeestjes voor de elite.
Poiret had ooit een winkel op een steenworp afstand van de Dior-boetiek aan de Avenue Montaigne. Kijk vandaag naar beneden op het trottoir buiten het vlaggenschip en je ziet een plaquette ter herdenking van Poiret, met een vrouw die een papegaai vasthoudt (de jurk die ze draagt ziet eruit als geel Guido Palau’s schokkerige pruiken die vandaag over de catwalk paradeerden).
Anderson stelde zich de “aristo-jeugd” van zijn debuut voor toen hij het werk van Poiret ontdekte, waardoor ze een gevoel van vreugdevolle spontaniteit in hun uiterlijk brachten. Het resultaat was een collectie die bruiste van slimme contrasten, een mix van gedurfde ideeën die met duizelingwekkende snelheden dansten tussen mannelijke en vrouwelijke bloeit.
De eerste modellen hadden een punkachtige houding (en dan hebben we het niet alleen over het haar, stekelig alsof het door elektriciteit was gezapt) en droegen regenpijpjeans, rockerlaarzen en hemdjes met paarse en groene pailletten. Ze zagen eruit alsof Ziggy Stardust en zijn spinnen van Mars naar het heden waren geteleporteerd en grote schade aanrichtten in de straten van Parijs.
Anderson baande zich met een knipoog en een duw helemaal door de kenmerken van de garderobe van de man. De shirts werden geleverd met glanzende, geborduurde epauletten. Overjassen hadden monsterlijke harige manchetten. Messenger bags zagen eruit alsof ze van gescheurde tapijten waren gemaakt. De verkenning van de ontwerper op het gebied van verkleden bracht hem ertoe te spelen met verhoudingen. Veel van de jassen waren bolvormig en omhuld, inclusief gezwollen bomberjacks die overgingen in wervelende brokaten capes. Het maatwerk daarentegen werd dicht bij het lichaam gekrompen en uit Donegal-tweed gesneden.
Terwijl de visie van de ontwerper voor het huis zich begint te ontvouwen, wordt het duidelijk dat Anderson gedreven wordt door nieuwsgierigheid, niet alleen om de codes in het hart van Dior na te bootsen – hier verscheen het Bar-jasje in gehavend denim en gerafelde tweed – maar ook om uit te dagen wat herenkleding echt modern maakt. Het onderscheid tussen verleden en heden vervaagt. Het resultaat? Echt uitstekend.
Fotografie met dank aan Dior.
