Sam Blenkinsopp heeft Trippin tien jaar geleden gebouwd vanuit het uitgangspunt dat de beste aanbevelingen van echte mensen komen: “Mensen creëren feitelijk cultuur ter plekke, zoals dj’s, chef-koks, ontwerpers en artiesten.” Het resultaat van het negeren ervan, zegt hij, is wat stadstheoretici noemen Luchtruim: een mondiale monocultuur van zichtbare stenen en Edison-bollen, waar je de halve planeet kunt doorkruisen en dezelfde ervaring kunt hebben als thuis.
“Wat mensen willen”, zegt Sam, “is het ritme van een plek begrijpen. Hoe het voelt om daar tijd door te brengen. Of ze er in passen, al is het maar voor een paar dagen. Het is een heel andere briefing dan een droneshot van een perfect gezin op een zonnebank in Trinidad. De echte Trinidad is de dame die al jaren dubbeltjes maakt voor haar gemeenschap, met een hete saus die jij hebt gewonnen.”
Ondertussen vereist de werkelijk nuttige aanbeveling, zo betoogt Sam, specificiteit waar de meeste reismerken “niet aan zullen tippen”. “Mensen willen weten wat de politieke realiteit van een plek is. Of ze openlijk homo kunnen zijn. Of het veilig is voor gekleurde mensen.” Om nog maar te zwijgen over hoe je lokale bedrijven kunt ondersteunen, duurzame accommodatie kunt kiezen en actief kunt profiteren van de plek die ze bezoeken. Dit zijn niet alleen nichekwesties, zegt hij: “Ze staan centraal in de manier waarop een jongere generatie reisbeslissingen neemt.”
