‘Als we geen steun en ruimte bieden om erover te praten, zullen mensen de crisis bezweren’, zei Weston. “Ze willen ofwel een burn-out krijgen en niet langer in de beweging werken, ofwel ze willen de heel, heel harde gevoelens vermijden die naar boven komen als we aan de klimaatcrisis denken.”
Wat klimaatcafés uniek maakt ten opzichte van andere steungroepen, zegt Weston, is dat ze de angst die de crisis met zich meebrengt niet uit de weg gaan. “In plaats daarvan bieden we ruimte om ze te uiten.”
In klimaatcafés leggen mensen vaak gevoelens als schaamte en hulpeloosheid bloot. Ze willen misschien veranderen, maar zijn bang om bepaalde gemakken op te geven, voelen zich schuldig over autorijden, of zijn bang dat ze de toekomst van hun kinderen hebben verpest. Door die gevoelens te uiten, kunnen mensen beseffen dat ze die gevoelens kunnen tolereren – een doorbraak die hen in staat stelt ‘zonder een perfectionistische of beschamende lens in de beweging te stappen’, zei Weston.
Hoewel klimaatcafés geen specifieke actiestappen voorschrijven, fungeren ze vaak als stille katalysator voor duurzame betrokkenheid. Klimaatcafés helpen mensen ruimte te creëren om te beslissen hoe ze collectief moeten handelen, zei Weston.
Een typisch klimaatcafé duurt ongeveer één tot twee uur en begint vaak met een korte meditatie. In het geval van Climate Café NYC-sessies betekent dit soms dat ze zich op hun favoriete plek op aarde voorstellen, onder een boom zitten en de energie van de aarde door hun lichaam voelen stromen, of zich diezelfde plek tientallen jaren in de toekomst voorstellen.
Na de meditatie stellen de deelnemers zichzelf voor, delen wat hen die dag heeft gebracht en reflecteren kort op wat ze voelden tijdens de beoefening. Dan komen de richtlijnen voor de sessie: De cafés zijn ruimtes voor luisteren en reflectie, geen plekken om te debatteren over beleid of strategieën voor oplossingen.
De discussie begint meestal met een simpele vraag: welke emoties associeer jij op dit moment met de klimaatcrisis, en hoe ga je ermee om – of niet? Er zijn geen goede of slechte gevoelens, herinnert Lum de deelnemers aan het klimaatcafé vaak. De daaropvolgende vragen zijn afhankelijk van het thema van de week – soms mode, eten of een onderwerp dat verband houdt met recente gebeurtenissen. Gesprekken kunnen eindigen met een lichtere vraag: wat heeft je de laatste tijd een vonk gegeven?
Sommigen hebben hun eigen benadering van klimaatcafés. Gayatri Sehgal leidt bijvoorbeeld yoga-klimaatcafés in Los Angeles, waar mindfulness en conversatie elkaar ontmoeten om mensen te helpen emoties die verband houden met politieke en ecologische crises te uiten en tegelijkertijd grond en verbinding te vinden. Te midden van de golf van marsen en oproepen tot actie kun je je gemakkelijk overweldigd voelen, zeiden ze.
“Het overdrijven ervan verergert onze frustratie, angst en hopeloosheid”, zei Sehgal. “Soms moeten we gewoon even pauzeren en kunnen voelen wat we voelen. Door onze emoties te verwerken, worden we duidelijker over waar onze energie en actie daadwerkelijk nuttiger kunnen zijn.”
