Waar sommige foto’s bekende stoffige groene tapijten en met rook besmeurde gordijnen tonen, toont de volgende een ander soort gewoon Amerikaans interieur: een kamer vol met geweren. Nadia’s confronterende aanpak wordt niet beter vertegenwoordigd dan door middel van wapens; één treffend beeld toont een prachtig mes versierd met een Amerikaanse vlaggreep – cultuurgeschiedenis en de gevolgen van geweld in één.
Nadia combineert het alledaagse met de rustige opwinding van het Amerikaanse leven en vindt haar eigen jeugd opnieuw uit door middel van karakterstudies en een Hollywood-filmlens. “Ik herinner me de geur van spek, koffie of pizza, afhankelijk van het tijdstip van de dag. Kinderen die gillend rondrennen”, zegt Nadia. “Het huis was heel levend – er was een gezelligheid in de chaos en ik was op de leeftijd waarop ik elke vorm van strijd of disfunctioneren opwindend vond.” Nadia’s kenmerkende self-inserts bevatten deze zorgvuldig bedachte scènes, waardoor ze zichzelf transformeert in een personage dat eruitziet als een beroemd model dat verdwaald is in The Buckeye State.
Ontworpen om fysiek op een Bijbel te lijken, Heilig Ohio observeert zowel de complexiteit van het Amerikaanse platteland als de stille onthouding van de christelijke theologie die de natie samenbindt. In de ene afbeelding staat op een bord ‘waterbeds ‘n’ stuff’, wat spreekt tot de simpele kitsch van consumentenbeelden op het platteland, terwijl in een andere afbeelding twee mannen in de verte kijken terwijl een gigantische dinosaurus op de achtergrond opdoemt, verwijzend naar Amerika als iets prehistorisch, bevroren in de tijd of vastgelopen in het verleden. Nadia’s bombastische en glanzende stijl, waarin vaak foto’s van ouderen te zien zijn, met protheses uitgespreid op tafels en kamers die eruit zien alsof ze aan de rand van de eeuw bewaard zijn gebleven, wordt hier weggeschraapt en onthult de ware roest van herinnering en erfgoed.
